ด้วยความที่ทั้งคู่ไม่เคยห่างกันนานๆเลยแม้เเต่ครั้งเดียว ไปโรงเรียนพร้อมกัน กินข้าวเที่ยงด้วยกัน กลับบ้านตอนเย็นด้วยกันทำแบบนี้ซ้ำๆทุกวันจนกระทั่งวันที่ปลาทูต้องไปเข้าค่ายจริยธรรมของชั้นม.3 ซึ่งไทเกอร์นั้นอยู่ม.6 แล้ว เขาจึงไม่สามารถไปด้วยได้นั่นเอง
“งื้อ!!!...ทูไม่ไปไม่ได้หรอ พี่ไม่อยากให้ทูไปเลยอ่ะ อีกอย่างพี่ก็ไปด้วยไม่ได้อีก”
“ตอนพี่เกอร์ไป ทูก็ไม่ได้ไปด้วยนี่นา เอาหน่า…ทูไปสองอาทิตย์เอง อย่างอนนะครับ”
“เเต่ตอนพี่ไป พี่ก็โทรหาทูตลอดนะ”
“งั้นเดี๋ยวทูโทรหาพี่เกอร์ตลอดเหมือนกัน โอเคไหม?”
“ไม่เอาอ่ะ มันไม่เหมือนกันซักหน่อย ไม่อยากให้ไปเลยอ่ะ!!!” เหมือนว่าไทเกอร์จะงอแงที่ต้องอยู่ห่างปลาทูตั้งสองอาทิตย์ ส่วนปลาทูเองก็ดูออกและพยายามพูดให้ไทเกอร์เข้าใจในสิ่งที่เป็ไป เเต่ไม่ว่าจะพูดยังไงไทเกอร์ก็ยังงอนอยู่ดี ทั้งคู่เริ่มคุยกันเสียงดังจนกระทั่งสุนีย์ต้องประคองนภาเดินลงมาจากชั้นสอง เพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพที่เห็นคือทั้งคู่ยังงอแงเหมือนตอนเด็กๆ นภายิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง ส่วนสุนีย์เองพยายามจะะโบอกให้ปลาทูเลิกทะเลาะกับไทเกอร์ เเต่ก็โดนนภาห้ามไว้เสียก่อน
“ผ่านไปแปปเดียว นี่พวกเขาโตขนาดนี้แล้วหรอเนี้ย อะเเค้ก!!! อะเเค๊ก!!!”
“เเต่ก็ยังทะเลาะกันเป็เด็กๆอยู่เลยนะคะคุณหญิง”
“ดูดีๆสิ พวกเขางอนกันต่างหากล่ะ ไม่ได้ทะเลาะกันซะหน่อย”
“งอน…กัน…หรอคะ?”
“นี่เธอดูไม่ออกจริงๆหรอว่าพวกเขาสองคน รู้สึกยังไงต่อกัน”
“เอ่อ…นีขอโทษด้วยนะคะ ต่อไปนีจะบอกปลาทูให้เลิก…..”
“สุนีย์…ฉันไม่เคยรังเกียจหรืออยากขัดขวางความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองคนหรอกนะ ดีซะอีกตาเกอร์จะได้มีคนดูเเล ฉันจะได้นอนตายตาหลับซักที อะเเค่ะ!!! อะเเค่ก!!!”
“คุณหญิง!!!...ไม่พูดแบบนี้นะคะ คุณหญิงยังต้องอยู่ดูเเลคุณท่านไปอีกนานๆเลยค่ะ”
“ร่างกายของฉัน..ฉันรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เธอพูดเื่นี้มาก็ดีแล้ว ฉันก็อยากจะคุยเื่นี้กับเธออยู่พอดีเเต่ตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลา เอาเป็ว่าพาฉันกลับห้องเถอะเราฉันอยากจะพักผ่อนแล้ว เื่ของเด็กๆก็ปล่อยให้เขาเคลียร์กันไป เราเเก่แล้วไปพักดีกว่าเนาะ อะเเค่ก!!! อะเเค๊ก!!!”
“ไปค่ะ…ค่อยๆเดินนะคะ พักนี้คุณหญิงไอบ่อยๆนะคะ นีว่าไปหาหมอดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวนีจะเรียนคุณท่านให้ค่ะ”
“.......ชั่งเถอะ คนเเก่ก็แบบนี้แหละ ไม่มีอะไรหรอก” ด้วยความที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันจึงทำให้นภาสนิทกับสุนีย์มากขึ้น เธอสองคนมักจะมีอะไรคล้ายๆกันและตัวติดกันตลอด ดังนั้นเมื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้นมาสุนีย์ก็จะดูออกในทันที เเต่แน่นอนว่านภาดื้อไม่ยอมไปหาหมอง่ายๆ สุนีย์จึงต้องเอาเื่นี้ไปบอกกับเดชาสามีของเธอให้ทราบ
“จริงหรอสุนีย์ คุณหญิงเป็อะไรไปนะ…ไม่ได้การละ!!!สุนีย์เธอรีบไปบอกป้าสายให้โทรตามหมอประจำตัวของฉัน มาดูอาการคุณหญิงโดยเร็ว”
“ได้ค่ะๆ” สุนีย์รีบวิ่งไปบอกป้าสายให้โทรตามหมอมาดูอาการนภา เเต่เเน่นอนว่าเื่นี้จะต้องเป็ความลับให้นภารู้ก่อนไม่ได้ เพราะถ้าเธอรู้ เธอต้องไม่ให้หมอตรวจเเน่นอน
16K
