คนที่หลงอยู่ข้างใน
เสียงนั้นยังดังอยู่
“ช่วยด้วย...”
นัทกับมาร์โกยืนอยู่กลางทางเดินแคบ
ทั้งสองมองหน้ากัน
เสียงดังมาจากด้านหน้า
ไม่ไกลนัก
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ระวังตัวมากกว่าปกติคือ...
เสียงนั้นไม่ได้ฟังเหมือนคนที่กำลังถูกโจมตี
ไม่มีเสียงตะโกน
ไม่มีเสียงต่อสู้
ไม่มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
มีเพียงคำว่า
“ช่วยด้วย...”
ซ้ำ ๆ
มาร์โกยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ค่อย ๆ ไป”
นัทพยักหน้า
มือขวากำดาบ
มือซ้ายยังถือปืนอยู่
เขาเดินตามพี่ชายไปช้า ๆ
ทุกก้าวระมัดระวัง
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยด้วย...”
นัทเหลือบมองด้านข้าง
“เสียงผู้ชาย”
“อืม”
“น่าจะเป็นคนของทีมสำรวจ”
“น่าจะ”
“ถ้าเป็นคนจริง ๆ เราต้องช่วย”
มาร์โกไม่ได้ตอบทันที
เขาเพียงพยักหน้า
“รู้”
ทั้งสองเดินต่อ
จนกระทั่งทางเดินเปิดออกเป็นห้องกว้าง
ตรงกลางห้องมีแสงสลัวจากคบไฟเก่า ๆ
และที่มุมหนึ่ง...
มีคนสามคนนั่งอยู่
หนึ่งคนกำลังพิงกำแพง
อีกคนกำลังพันผ้ารอบขา
ส่วนคนที่สามยืนถืออาวุธอยู่ด้านหน้า
ทันทีที่เห็นนัทกับมาร์โก
ชายที่ยืนอยู่ยกอาวุธขึ้น
“หยุด!”
นัทหยุดทันที
มาร์โกยกมือขึ้น
“เราไม่ใช่ศัตรู”
ชายคนนั้นยังไม่ลดอาวุธ
“พวกนายเป็นใคร?”
“นักล่า”
มาร์โกตอบ
“มาจากกิลด์”
ชายคนนั้นชะงัก
“กิลด์?”
“ใช่”
“แรงก์?”
มาร์โกชี้ป้ายของตัวเอง
“E”
อีกฝ่ายมองป้าย
จากนั้นมองนัท
นัทเองก็แสดงป้ายให้ดู
ชายคนนั้นลดอาวุธลงเล็กน้อย
“ในที่สุด...”
เขาพึมพำ
นัทเดินเข้าไป
“พวกคุณคือทีมสำรวจที่หายไป?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ใช่”
มาร์โกมองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง
“ทั้งสามคน?”
“ใช่”
“มีแค่สามคน?”
ชายคนนั้นเงียบไป
ก่อนตอบ
“อีกสองคน...”
เขาก้มหน้า
“ไม่ได้อยู่กับเรา”
นัทขมวดคิ้ว
“ตาย?”
“ไม่รู้”
คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง
มาร์โกเดินเข้าไปใกล้
“เล่าให้ฟังหน่อย”
ชายคนนั้นมองทั้งสอง
ก่อนถอนหายใจ
“พวกเราเข้ามาตามเส้นทางที่กิลด์ให้”
“ตอนแรกทุกอย่างปกติ”
“เจอร่องรอยมอนสเตอร์บ้าง แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ”
“จนกระทั่งเจอทางเดินนี้”
นัทมองไปรอบ ๆ
“ทางนี้?”
“ใช่”
ชายคนนั้นชี้ไปด้านหลัง
“ตอนแรกมันเป็นเพียงทางเดินธรรมดา”
“พวกเราเดินเข้าไป”
“จากนั้นก็เริ่มหลง”
มาร์โกถาม
“หลงยังไง?”
ชายคนนั้นตอบ
“เราเดินกลับทางเดิม”
“แต่ทางกลับไม่เหมือนเดิม”
นัทนิ่ง
มาร์โกถามต่อ
“เปลี่ยนยังไง?”
“ตอนแรกมีทางแยกสามทาง”
“เราเลือกทางซ้าย”
“เดินไปประมาณสิบนาที”
“จากนั้นเจอทางแยกอีกครั้ง”
“เราเลือกทางเดิมที่คิดว่าเป็นทางกลับ”
เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขำอยู่เลย
“สุดท้ายกลับมาเจอทางแยกสามทางเหมือนเดิม”
นัทถาม
“คิดว่าเดินวน?”
“ตอนแรกคิดแบบนั้น”
“แล้ว?”
“พวกเราทำเครื่องหมายไว้”
เขาชี้กำแพง
มีรอยขีดอยู่สามเส้น
“จากนั้นเดินต่อ”
“แล้วกลับมาเจอเครื่องหมายเดิม”
นัทมองรอยนั้น
มาร์โกถาม
“เครื่องหมายของพวกคุณ?”
“ใช่”
“แปลว่าพวกคุณเดินวน?”
“ไม่”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“นั่นแหละปัญหา”
“พวกเราไม่ได้เดินวน”
“พวกเราเดินตรง”
นัทเงียบ
“แล้วกลับมาที่เดิม?”
“ใช่”
มาร์โกเดินไปดูรอยบนกำแพง
เขาใช้นิ้วแตะรอยขีด
“พวกคุณทำไว้กี่จุด?”
“หลายจุด”
“แล้วตอนนี้เหลือเท่านี้?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“บางจุดหายไป”
นัทถามทันที
“หาย?”
“ใช่”
“รอยขีดบนกำแพงหาย?”
“บางครั้ง”
“แล้วกลับมา?”
“บางครั้ง”
นัทมองมาร์โก
มาร์โกมองกลับ
ไม่มีใครพูด
ชายที่บาดเจ็บตรงขากลับหัวเราะแห้ง ๆ
“ตอนแรกพวกเราคิดว่าตัวเองเหนื่อยจนจำผิด”
“แต่หลังจากเดินวนเป็นครั้งที่หก...”
เขามองหน้าทุกคน
“ก็เริ่มรู้ว่าไม่ใช่แล้ว”
นัทนั่งยอง ๆ ตรวจบาดแผลของชายคนนั้น
“ขาเป็นอะไร?”
“พื้นยุบ”
“ตกลงไป?”
“ใช่”
“ลึกไหม?”
“ประมาณสองเมตร”
นัทมองแผล
“ยังเดินได้ไหม?”
ชายคนนั้นพยายามขยับ
สีหน้าบิดเบี้ยว
“ถ้าฝืนก็ได้”
มาร์โกพูดทันที
“ไม่ต้องฝืน”
ชายคนนั้นมองเขา
“แต่เราต้องออกไป”
“ถ้าขาหักมากกว่าเดิม นายอาจออกไปไม่ได้เลย”
ชายคนนั้นเงียบ
มาร์โกมองนัท
“ช่วยดูหน่อย”
นัทพยักหน้า
เขาเปิดคลังมิติ
หยิบผ้าพันแผลออกมา
จากนั้นใช้ปราณช่วยประคองอาการบาดเจ็บ
ชายคนนั้นมองด้วยความแปลกใจ
“พวกนายใช้ปราณ?”
มาร์โกพยักหน้า
“นิดหน่อย”
“รักษาได้ด้วย?”
“แผลระดับนี้พอได้”
นัทพูดเสริม
“แต่ไม่หายทันที”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“เข้าใจ”
นัทมองบาดแผล
“อย่างน้อยเดินได้”
“ขอบคุณ”
นัทพยักหน้า
อีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังมีแผลที่ไหล่
ส่วนคนที่สามมีบาดแผลบริเวณหน้าผากและแขน
ทั้งสามยังมีสติ
ยังสามารถพูดคุยได้
และที่สำคัญ...
ยังมีอาวุธครบ
มาร์โกมองอาวุธของพวกเขา
“พวกนายเจอมอนสเตอร์?”
หัวหน้าทีมพยักหน้า
“หลายครั้ง”
“จัดการได้ไหม?”
“ได้”
มาร์โกมองสภาพพวกเขา
“แล้วทำไมบาดเจ็บ?”
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากมอนสเตอร์”
“แล้ว?”
“พื้นที่”
นัทเงยหน้า
“พื้นที่?”
“พื้นยุบ”
“ทางเดินถล่ม”
“หินตก”
“บางครั้งเดินอยู่ดี ๆ ก็เจอทางแคบจนต้องปีน”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ครั้งหนึ่งพวกเราต้องปีนขึ้นไปบนหินสูงเกือบสามเมตรเพราะพื้นด้านล่างหายไป”
นัทฟังเงียบ ๆ
มาร์โกพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
นี่ทำให้ภาพของสถานที่นี้ชัดขึ้น
มันไม่ได้อันตรายเพราะมีมอนสเตอร์ทุกย่างก้าว
แต่พื้นที่เองก็สามารถฆ่าคนได้
“แล้วอีกสองคน?”
มาร์โกถาม
ชายทั้งสามเงียบลง
คนหนึ่งตอบ
“ตอนที่พวกเราเจอทางแยกครั้งสุดท้าย”
“มีเสียงบางอย่างดังขึ้น”
นัทถาม
“เสียงอะไร?”
“ไม่รู้”
“แต่ทุกคนได้ยิน?”
“ใช่”
“แล้ว?”
“เราตัดสินใจแยกกัน”
มาร์โกขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
“คิดว่าจะช่วยกันค้นหาเส้นทางได้เร็วขึ้น”
“หนึ่งกลุ่มไปทางซ้าย”
“อีกกลุ่มไปทางขวา”
“จากนั้น...”
เขาก้มหน้า
“เราไม่ได้เจอกันอีก”
นัทถาม
“กี่คนที่แยกไป?”
“สอง”
“แล้วพวกนายสามคนอยู่ตรงนี้?”
“ใช่”
“นานแค่ไหน?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ไม่รู้”
นัทมองมาร์โก
มาร์โกถอนหายใจ
“งั้นเราต้องตามหาสองคนนั้นด้วย”
หนึ่งในสามคนรีบพูด
“ไม่ได้”
“อะไร?”
“พวกนายไม่ควรไป”
มาร์โกมองเขา
“ทำไม?”
ชายคนนั้นมองทางเดินด้านหนึ่ง
“เพราะเสียงนั้น”
“เสียงอะไร?”
เขาไม่ตอบ
นัทถามซ้ำ
“มอนสเตอร์?”
“ไม่”
“คน?”
“ไม่รู้”
“งั้นอะไร?”
ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย
“มันลากอะไรบางอย่าง”
นัทกับมาร์โกนิ่ง
“เสียงเหมือนโลหะถูกลากกับพื้น”
กึง...
เสียงเบา ๆ ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง
ทุกคนในห้องหันไปพร้อมกัน
ไม่มีอะไร
ชายทั้งสามหน้าซีดลง
นัทกำดาบทันที
มือซ้ายยังถือปืน
มาร์โกยกมีดขึ้น
“ทุกคนอยู่ตรงนี้”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
กึง...
คราวนี้ใกล้กว่าเดิม
หนึ่งในชายที่บาดเจ็บพูดเบา ๆ
“มันมาอีกแล้ว...”
นัทถาม
“มันคืออะไร?”
“ไม่รู้”
“เคยเห็นไหม?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นตัวมันชัด ๆ”
“เห็นแค่เงา”
มาร์โกถาม
“แล้วทำไมถึงรู้ว่ามันอยู่?”
“เพราะมันไม่เคยหายไป”
กึง...
เสียงดังขึ้น
แล้วหยุด
ไม่มีอะไรออกมา
ผ่านไปหลายวินาที
เงียบ
มาร์โกมองนัท
นัทมองกลับ
ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้...
มันดังจาก อีกด้านหนึ่งของห้อง
กึง...
ทุกคนหันไป
ไม่มีอะไร
ชายคนหนึ่งพูด
“มันทำแบบนี้ตลอด”
นัทถาม
“อะไร?”
“มันทำให้เราคิดว่ามันอยู่ข้างหน้า”
“แต่พอหันไป...”
เขาชี้ไปอีกด้าน
“มันอยู่ที่อื่น”
มาร์โกเงียบ
นัทมองพื้น
ไม่มีรอย
ไม่มีเงา
ไม่มีสิ่งใด
“งั้นเราออกไปก่อน”
มาร์โกพูด
หัวหน้าทีมมองเขา
“ออกไป?”
“ใช่”
“แล้วสองคนที่หายไป?”
มาร์โกเงียบ
นัทพูดขึ้น
“เราจะหา”
มาร์โกหันมอง
“นัท”
นัทมองพี่ชาย
“พวกเขายังอยู่ข้างใน”
“ใช่”
“ถ้าเราทิ้งไว้ พวกเขาอาจตาย”
มาร์โกนิ่ง
เขารู้ดีว่านัทคิดอะไร
และเขารู้ว่าตัวเองก็คิดเหมือนกัน
ชายที่บาดเจ็บพูดขึ้น
“พวกนายไม่จำเป็นต้องเสี่ยง”
นัทมองเขา
“ถ้าพี่อยู่ในนั้นล่ะ?”
ชายคนนั้นนิ่ง
“ถ้าเพื่อนของพวกคุณอยู่ในนั้น?”
“พวกคุณจะทิ้งเขาไหม?”
ไม่มีคำตอบ
มาร์โกหลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“นั่นแหละปัญหา”
นัทหันไป
“อะไร?”
“นายเป็นน้องฉัน”
“ครับ”
“ฉันรู้ว่าถ้านายพูดแบบนี้ นายจะไม่ยอมกลับ”
นัทไม่ได้ตอบ
มาร์โกส่ายหน้า
“งั้นก็ไป”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
ทั้งห้าคนเริ่มเตรียมตัว
แต่ก่อนออกเดินทาง...
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“เดี๋ยว”
ทุกคนหันกลับ
ชายที่บาดเจ็บหนักที่สุดพยายามลุก
“ผมไปด้วย”
มาร์โกส่ายหน้า
“นายเดินยังไม่ไหว”
“แต่ผมรู้ทาง”
“นายบาดเจ็บ”
“ผมรู้ทาง”
เขาพูดซ้ำ
“ถ้าพวกนายไปโดยไม่รู้ว่าตรงไหนอันตราย นายจะเสียเวลามากกว่าเดิม”
มาร์โกมองเขา
ก่อนพยักหน้า
“ได้”
“แต่ถ้าเดินไม่ไหว ฉันจะให้พัก”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ตกลง”
นัทมองคนทั้งสาม
“แล้วใครดูคนเจ็บ?”
ชายที่แขนบาดเจ็บยกมือ
“ผม”
มาร์โกพยักหน้า
“ดี”
พวกเขาออกเดินทาง
กลายเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่มีคนเจ็บรวมอยู่ด้วย
นัทเดินด้านหน้า
ดาบในมือขวา
ปืนในมือซ้าย
มาร์โกเดินด้านข้าง
คนจากทีมสำรวจเดินตาม
ทุกคนเคลื่อนที่ช้า
แต่เป็นระเบียบ
ไม่มีใครพูดเล่นมากนัก
จนกระทั่งนัทถามขึ้น
“พวกพี่จำได้ไหมว่ามาจากทางไหน?”
ทุกคนเงียบ
ชายที่เป็นหัวหน้าทีมตอบ
“จำได้”
นัทพยักหน้า
“ดี”
เดินต่ออีกพักหนึ่ง
เขาถาม
“แล้วทางกลับอยู่ไหน?”
ชายคนนั้นชี้ไปข้างหน้า
“ตรงนั้น”
นัทมอง
“แน่ใจ?”
“แน่”
เดินต่อ
ผ่านหินก้อนใหญ่
เลี้ยวซ้าย
เดินไปอีกช่วง
จากนั้น...
ชายคนนั้นหยุด
“เดี๋ยว”
นัทหันมา
“อะไร?”
“นี่ไม่ใช่ทาง”
มาร์โกมองเขา
“เมื่อกี้นายบอกว่าใช่”
“ผมจำผิด”
นัทเงียบ
มาร์โกถอนหายใจ
“ไม่เป็นไร”
ชายคนนั้นพยายามแก้ตัว
“มันเหมือนกันหมด”
นัทมองผนัง
“จริง”
“เหมือนกันทุกที่”
มาร์โกมองน้องชาย
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นด้วยกับนาย”
นัทพยักหน้า
“ดี”
“ฉันไม่ได้ชม”
“ผมก็ไม่ได้ขอ”
มาร์โกหลุดหัวเราะ
ชายที่อยู่ด้านหลังมองทั้งสอง
“พวกคุณยังเล่นมุกได้อีกเหรอ?”
นัทตอบ
“ถ้าไม่เล่น เดี๋ยวเครียด”
มาร์โกพยักหน้า
“จริง”
บรรยากาศผ่อนลงเล็กน้อย
แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่
พวกเขาเดินต่อ
ไม่นานก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
คราวนี้ไม่ใช่เสียงโลหะ
แต่เป็นเสียงร้อง
“ช่วยด้วย!”
นัทหยุดทันที
มาร์โกมองเขา
“เสียงคน”
หัวหน้าทีมพยักหน้า
“ใช่”
เสียงดังมาจากด้านหน้า
“ช่วยด้วย!”
นัทเร่งฝีเท้า
มาร์โกตามทันที
คนอื่นพยายามตาม
แต่คนเจ็บเดินช้าลง
นัทจึงหันกลับไป
“ผมไปก่อน”
มาร์โกพูด
“ไม่”
“ทำไม?”
“ไปพร้อมกัน”
นัทมองพี่ชาย
มาร์โกพูดต่อ
“เราไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอะไร”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
ทั้งสองจึงเดินไปพร้อมกัน
จนสุดทางเดิน...
พบร่างของคนคนหนึ่งนอนอยู่กับพื้น
นัทยกปืนขึ้นทันที
มาร์โกก้มลงตรวจ
“ยังมีชีวิต”
นัทถอนหายใจ
“เป็นหนึ่งในสองคนที่หายไป?”
หัวหน้าทีมเดินเข้ามา
มองหน้า
“ใช่”
เขารีบเข้าไปประคอง
“นายเป็นยังไงบ้าง?”
ชายที่นอนอยู่พยายามลืมตา
“พวกนาย...”
“ใช่”
“อีกคน...”
หัวหน้าทีมถามทันที
“อีกคนอยู่ไหน?”
ชายที่บาดเจ็บชี้ไปด้านหน้า
“เขา...ไปทางนั้น”
นัทมองทางเดิน
“ไปทำไม?”
“ตามเสียง”
มาร์โกขมวดคิ้ว
“เสียงอะไร?”
ชายคนนั้นกำลังจะตอบ
แต่แล้ว...
กึง...
เสียงโลหะดังขึ้น
คราวนี้ดังมาจากทางที่ชายคนนั้นชี้
เขาหน้าซีดทันที
“มัน...”
“อะไร?”
“มันอยู่ข้างหน้า”
นัทกำดาบแน่น
มือซ้ายยังจับปืน
มาร์โกมองทางเดิน
ความมืดด้านหน้าดูเหมือนลึกกว่าปกติ
ทั้งที่ทางเดินไม่ได้ยาวมาก
นัทถาม
“พี่”
“ว่า?”
“เราเข้าไปช่วยไหม?”
มาร์โกมองคนเจ็บ
มองทางเดิน
จากนั้นมองนัท
“เข้า”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
มาร์โกหันไปหาทีมสำรวจ
“พวกคุณพาคนเจ็บกลับไปที่ห้องก่อน”
หัวหน้าทีมส่ายหน้า
“ไม่”
“อะไร?”
“พวกเราจะไปด้วย”
มาร์โกมองทั้งสาม
“สภาพพวกคุณ...”
“เรายังสู้ได้”
ชายที่บาดเจ็บขาพูด
“ถึงจะไม่เต็มที่ แต่เรารู้พื้นที่นี้มากกว่าพวกนาย”
มาร์โกเงียบ
นัทพูดขึ้น
“ให้พวกเขาไปด้วย”
มาร์โกมองนัท
“ทำไม?”
“เพราะเราต้องหาคนอีกคน”
“และถ้าเราหลงอีก?”
นัทมองทีมสำรวจ
“อย่างน้อยพวกเขาก็เคยอยู่ที่นี่”
มาร์โกพยักหน้า
“ก็ได้”
กลุ่มหกคนจึงเดินต่อ
นัทอยู่ด้านหน้า
มาร์โกอยู่ข้าง ๆ
ทีมสำรวจอยู่ด้านหลัง
คนเจ็บหนึ่งคนถูกพยุง
อีกคนเดินกะเผลก
ส่วนคนที่บาดเจ็บน้อยที่สุดถืออาวุธคอยระวังด้านหลัง
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นระเบียบ
จนกระทั่ง...
แสงสีแดงวาบขึ้นในความมืด
นัทหันขวับ
“อะไร?”
ชายคนหนึ่งตะโกน
“ระวัง!”
สิ่งมีชีวิตตัวเล็กพุ่งออกมาจากด้านข้าง
นัทยกดาบฟัน
ฉัวะ!
มันกระเด็น
แต่ยังไม่ตาย
มาร์โกหายเข้าไปในเงา
เงาแฝงร่าง
ร่างของเขาปรากฏด้านหลังมัน
มีดแทงเข้าใส่จุดอ่อน
สัตว์ล้มลง
นัทเล็งปืน
ปัง!
กระสุนซ้ำเข้าไป
ร่างของมันกระตุก
แล้ว...
เริ่มเปล่งแสง
นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้ตกใจ
เพราะเขาเคยเห็นสิ่งมีชีวิตสลายเป็นแสงมาแล้ว
แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ...
มันไม่มีศพเหลืออยู่
ไม่มีเลือด
ไม่มีเนื้อ
เหลือเพียงแสงที่ดับลงอย่างรวดเร็ว
ชายจากทีมสำรวจมอง
“พวกนายเห็นแล้วสินะ”
นัทหันไป
“เห็นอะไร?”
“มันเป็นแบบนี้ทุกตัว”
“พวกมันตายแล้วหายไป”
มาร์โกมองพื้น
“เหลืออะไรไหม?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“บางครั้งมีของบางอย่างตกอยู่”
นัทมองจุดที่มันหายไป
มีเศษชิ้นเล็ก ๆ อยู่บนพื้น
เขาก้มเก็บ
“นี่?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ใช่”
นัทเปิดระบบตรวจสอบ
ข้อมูลปรากฏเพียงบางส่วน
【วัตถุไม่ทราบชนิด】
【ไม่สามารถระบุคุณสมบัติได้】
นัทมองมันครู่หนึ่ง
แล้วเก็บเข้าคลังมิติ
มาร์โกถาม
“ได้อะไร?”
“ยังไม่รู้”
“งั้นเก็บไว้ก่อน”
“ครับ”
พวกเขาเดินต่อ
คราวนี้ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
แต่ทุกคนเริ่มเข้าใจเหมือนกันว่า...
สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เหมือนโลกภายนอก
และยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร
สิ่งที่พบก็ยิ่งไม่สามารถอธิบายได้มากขึ้น
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงทางแยกขนาดใหญ่
มีสามทาง
ซ้าย
กลาง
ขวา
หัวหน้าทีมสำรวจยืนอยู่ตรงนั้น
สีหน้าครุ่นคิด
“ตรงนี้...”
นัทถาม
“อะไร?”
“เราเคยมาที่นี่”
มาร์โกมองเขา
“แน่ใจ?”
“แน่”
“แล้วทางออก?”
ชายคนนั้นชี้ไปทางซ้าย
“ทางนั้น”
อีกคนรีบพูด
“ไม่ใช่”
ทุกคนหันไป
“ทางขวาต่างหาก”
คนแรกหันกลับ
“นายจำผิด”
“ฉันจำได้”
“ฉันก็จำได้”
สองคนเริ่มเถียงกัน
นัทมองซ้าย
มองขวา
มองตรงกลาง
แล้วพูดเบา ๆ
“เราไม่รู้ทางแล้ว”
มาร์โกพยักหน้า
“ใช่”
ทุกคนเงียบ
ก่อนเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางตรงกลาง
กึง...
ทุกคนหันไป
ไม่มีใครพูด
กึง...
เสียงดังอีกครั้ง
คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม
เหมือนบางสิ่งกำลังลากของหนักผ่านพื้นหิน
จากทางตรงกลาง
คนของทีมสำรวจที่บาดเจ็บพูดเบา ๆ
“อย่าไปทางนั้น”
นัทถาม
“ทำไม?”
ชายคนนั้นตอบ
“เพราะนั่นไม่ใช่ทางที่พวกเราเคยเดิน”
มาร์โกมองความมืด
“งั้นก็แปลว่า...”
เสียง กึง... ดังขึ้นอีกครั้ง
ใกล้กว่าเดิม
มาร์โกพูดต่อ
“มีบางอย่างอยู่ข้างหน้า”
นัทกระชับดาบในมือขวา
ปืนในมือซ้ายยกขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่ได้พูดอะไร
แต่สายตาจับจ้องความมืดตรงหน้า
ส่วนมาร์โกขยับมายืนข้างนัท
คนทั้งกลุ่มหยุดนิ่ง
ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่กำลังเข้ามาคืออะไร
ไม่มีใครรู้ว่ามันจะโจมตีหรือไม่
และไม่มีใครรู้ว่า...
คนที่หายไปอีกหนึ่งคนกำลังอยู่ที่ไหน
แต่เสียงนั้นกำลังใกล้เข้ามา
กึง...
กึง...
กึง...
และในความมืดด้านหน้า...
เงาร่างบางอย่างกำลังเคลื่อนออกมาช้า ๆ
146K
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
