ทะลุมิติ ตามมารักนาย(Yaoi)

   แก้วชากลัวจนลืมตัวเผลอเข้าไปกอดวินเพราะตอนนี้ความกลัวได้เข้ามาปกคลุมตัวเธอไว้หมดแล้วเธอคิดไปต่างๆนาๆว่าถ้าเรื่องที่วินพูดเป็นเรื่องจริงตัวของเธอเองนั้นก็คงตกอยู่ในอันตรายไม่ต่างไปจากบอส ทั้งสองคนเดินกลับบ้านโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังแอบมองพวกเขาจากบนต้นไม้อยู่ ซึ่งคนๆนั้นก็คืออันวา ผู้ที่เฉินมอบหมายให้เขาดูแลวินแทนและคอยติดตามดูวินไม่ให้คลาดสายตา หมอกจากๆที่หอบหิ้วเอาอันวาหายไปจากต้นไม้แล้วไปโผล่ยังอีกที่ที่หนึ่ง

    "มาแล้วหรอ เขาเป็นไงบ้าง?"

    "อาตงได้ไปเตือนบอสที่บ้านเพื่อให้ระวังในท่านไว้ก่อนที่จะบอกความจริงกับแก้วชาหมดแล้วครับ"

    "แล้วไอ้บอสมันว่าไงบ้าง?"

    "บอสดูท่าทางจะไม่เชื่อคำพูดของอาตงสักเท่าไหร่นะขอรับ ส่วนแก้วชาเธอแอบกลัวเล็กน้อยจนตอนนี้เธอไม่กล้าอยู่ห่างจากอาตงแล้วครับ"

    "จะหมายความว่ายังไง แก้วชาไม่กล้าอยู่ห่างจากอาตงอย่างงั้นเหรอ ..แสดงว่าคืนนี้!!"

    "ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือตอนนี้ อาตงสัญญาว่าจะปกป้องเธอแล้วก็เพื่อนทุกๆคนให้รอดปลอดภัยจากนายขอรับ เธอก็เลยมั่นใจและ...เอ่อ."

    "และอะไร?"

    "เธอก็สวมกอดอาตงและเดินจูงมือกันกลับบ้านครับ กระผมดูท่าทางของอาตงแล้ว น่าจะเป็นห่วงแก้วชาอยู่ไม่น้อยขอรับ"

    "งั้นหรอ?..แสดงว่าตอนนี้ฉันก็เข้าใกล้สองคนนี้ไม่ได้แล้วสินะ แล้วก็ถึงเวลาของพวกนายสองคนแล้วแหละ ตอบแทนที่ฉันไม่ฆ่าพวกนายซะสิ!!" ในมุมแห่งความมืดมีร่างผู้ชาย 2 คนเดินออกมาซึ่งผู้ชาย 2 คนนั้นก็คือ!!

    "นี่มันนายโอกับนายเอนิครับนายท่าน เป็นไปไม่ได้ก็ในเมื่อกระผม!!"

    "ฉันเป็นคนช่วยชีวิตพวกเค้าไว้เอง พวกเขาสองคนไม่ได้ทำผิดอะไรร้ายแรงและฉันก็ไม่อยากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ พวกนายสองคนพร้อมจะเริ่มงานหรือยังล่ะ?"

    "นี่แกจะให้พวกเราทำอะไรวะ ไอ้เฉิน?"

    "นั่นสิ เราว่านายหยุดเเค่นี้ดีกว่าไหมเฉิน นายไม่ใช่มนุษย์ถึงนายพยายามให้ตายนายก็ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับวินได้!"

    "ฉันรู้!!..ฉันถึงพยายามทำดีเพื่อที่จะให้ตัวเองกลายเป็นมนุษย์อยู่นี่ไงที่ฉันปล่อยพวกนายไปเพราะพวกนายไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันในชาติที่แล้วและเราสามคนก็ไม่เคยมีกรรมซึ่งกันและกัน แต่ที่ฉันให้พวกนายช่วยเพราะพวกนายเป็นเพื่อนสนิทของบอส"

    "นี่นายอย่าบอกนะว่านายจะยืมมือพวกเราในการกำจัดบอสกับแก้วชาน่ะ"

    "อย่าเรียกว่าเป็นการกำจัดเลยนะมันฟังดูไม่ดีอ่ะ..ให้พวกนายเรียกว่าเป็นการทวงของรักของฉันคืนก็แล้วกัน ไปได้ละ!!"

    "เดี๋ยวสิวะ นี่พวกฉันยังไม่รู้เลยว่าแกจะให้ฉันไปทำอะไร?"

    "ก็ไปช่วยเร่งกรรมคงพวกมัน ให้ทำงานเร็วขึ้นยังไงล่ะ ฮึฮึฮึ" เฉินส่งโอและเอกลับไปยังโลกมนุษย์ เมื่อพวกเขามาถึงบ้านพ่อแม่ของพวกเขาก็ดีใจกันยกใหญ่ถึงขั้นเชิญนักข่าวมาทำข่าว ว่าพบตัวของลูกชายทั้ง 2 คนแล้ว ในวันต่อมาพวกเขาสองคนก็ไปโรงเรียนตามปกติ แล้วดูเหมือนว่าพวกเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขามาก่อน โอและเอเดินเข้ามาในห้องเรียนตามปกติ บอสที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่นั้นถึงกับชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีคนมานั่งข้างๆซึ่งโต๊ะตัวนั้นไม่เคยมีคนมานั่งเกือบเดือนแล้ว

    "ไอ้เอ!! เฮ้ยไอ้โอ นี่พวกแกหายไปไหนมาวะ ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวแบบนี้ฉันเหงานะเว้ย เล่นหายไปเป็นเดือนๆแบบนี้ ไม่คิดจะบอกจะกล่าวกันก่อนล่วงหน้าเลยหรอวะ?"เอกับโอหันไปมองหน้ากันอย่างมีลับลมคมใน ก่อนที่พวกเขาจะหันมายิ้มให้กับบอสอย่างปกติ

    "ไม่มีอะไรหรอก พวกเราแค่ไปเที่ยวมาน่ะ"

    "ไปเที่ยวไหนมาวะ ไม่เห็นชวนเลยนี่หว่า!!"

    "พวกฉันไปเที่ยวนรกมาน่ะ…"โอก้มหน้าต่ำลงและพ่นคำพูดออกมาเบาๆ ซึ่งเอที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับชะงักและตบไหล่โออย่างแรง

    "เมื่อกี้แกว่าอะไรนะโอ?"

    "ไม่มีอะไรหรอก ไอ้โอมันก็เพี้ยนๆแบบนี้แหละ มันเพิ่งหายไข้ด้วยไงอย่าไปถือสาคำพูดมันเลย พวกฉันไปเที่ยวต่างประเทศมาน่ะ ขอโทษทีนะ พวกฉันไปแบบกะทันหัน ก็เลยไม่ได้ซื้อของมาฝากนายเลย"

    "ไม่เป็นไรหรอก คราวหน้าคราวหลังจะไปไหนก็บอกหน่อยละกัน ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้นานๆ" เอลอบถอนหายใจพร้อมกับหันไปดึงเเขนโอเดินออกไปนอกห้อง เขาสบัดแขนโออย่างเเรงเพราะเขารู้ว่าโอกำลังจะทำอะไร

    "แกลืมไปแล้วหรอ ว่าไอ้เฉินมันเป็นใคร ฉันรู้นะว่าแกคิดจะทำอะไร"

    "แต่บอสเป็นเพื่อนเรานะเอ แกจะร่วมมือกับคนเลวแล้วปล่อยให้เพื่อนของเราตายหรือไง"

    "แต่ถ้าแกบอกบอสเกี่ยวกับเรื่องนี้ แกก็ไม่รอดเหมือนกันนะเว้ย หรือว่าแกอยากกลับไปที่นั่นอีก!!" โอเกิดอาการลังเลกับคำพูดของเอ เพราะที่ที่เอหมายถึง มันก็คือที่ที่พวกเขาเพิ่งจะกลับมานั่นเอง เอตบไหล่โอเพื่อเรียกสติให้เขาคิดดีๆก่อนที่จะทำอะไรลงไป 

    "ฉันรู้ว่าแกเป็นห่วงเพื่อน แต่ตอนนี้แกควรเป็นห่วงชีวิตของแกก่อนเข้าใจไหม!!นี่ก็จะถึงเวลาเรียนแล้วรีบเข้าไปในห้องนั่งเงียบๆไม่ต้องพูดอะไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง!!" เอดึงเเขนโอเข้ามาในห้อง ในระหว่างนั้นพวกเขาก็เดินสวนกับวินและแก้วชาพอดี ซึ่งวินกับแก้วชานั้นพวกเขาเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมๆกันนั่นเอง วินกับเจ้าชายรู้สึกตกใจที่เห็นหน้าโอกับเอเดินสวนเข้าไปในห้องเรียน

    "เดี๋ยวนะ..เมื่อกี้แก้วไม่แน่ใจว่า แก้วตาฝาดหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าแก้วจะเห็นโอกับเอเดินผ่านพวกเราไปนะวิน"

    "ใช่..วินก็เห็นแบบนั้น เรารีบเข้าไปดูข้างในห้องให้เห็นกับตาเถอะ" พวกเขาทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องก็เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆบอสคือโอกับเอจริงๆ วิ่งกับแก้วชาหันไปมองหน้ากันอย่างสงสัย พวกเขาหายไปนานเกือบเดือนแต่ทำไมจู่ๆก็กลับมาเฉยๆโดยที่ไม่มีอะไรผิดปกติเลย

    "โอ เอ..นี่พวกนายไปไหนมาน่ะ ทำไมหายไปนานเกือบเดือนเลย" เอกับโอมองเห็นหน้าวิน พวกเขาสองคนถึงกับผวารีบหันหน้าหนีเหมือนกับว่าไม่กล้าสบตาวินเลย เอากับเอดูลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกต เขาก็เลยเลือกที่จะตอบคำถามแทน 2 คนนั้น

    "พวกมันไปเที่ยวต่างประเทศมาน่ะ มีใครจะถามอีกไหม ฉันจะได้ต่อให้ครบทุกคน!!"

    "วินก็แค่ถามดีๆบอส ไม่เห็นต้องหงุดหงิดใส่วินเลยนี่นา"

    "ก็จะไม่ให้วินหงุดหงิดได้ไงล่ะแก้ว เมื่อคืนนี้มันไปปลุกวินตอน 23:00 น แล้วดูสิตอนนี้มันยังง่วงอยู่เลย เนี่ยจะเรียนรู้เรื่องหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย" พอโอได้ยินว่าวินไปหาบอสตอน 23:00 น. เขาก็หันหน้ากลับมาหาบอสและเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โอก็ไม่ทันได้พูดอะไรเพราะตอนนั้นเอได้หันมาทำตาดุใส่เพื่อจะบอกว่าให้โออยู่นิ่งๆห้ามพูดอะไร โอถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันก้มหน้าลงและหันกลับไป โอจะหาโอกาสคุยกับวินหรือไม่ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ