ชีวิตผมกลายเป็นเกมจีบสาวไปซะแล้ว
| 35 |
สกิลระดับ B
หลังจากที่ทำภารกิจฟาดสองสาวพร้อมกันเสร็จแล้ว ทั้งผมและดาต่างก็กลับบ้านมาด้วยกันและตอนนี้ผมก็กำลังอยู่ในห้องแล้วเรียกระบบขึ้นมาเพื่อจะสุ่มรางวัลที่ได้รับมา 'บัตรสุ่มสกิลระดับ B'
ระบบ : ต้องการเปิดบัตรสุ่มสกิลระดับ B ใช่หรือไม่
ตกลง / ไม่ตกลง
"จะได้สกิลแบบไหนกันนะ" ผมพึมพำออกมา เพราะว่าสกิลที่ผมได้รับมาก่อนหน้านี้อย่างสกิลทักษะบาสขั้นพื้นฐานเป็นสกิลที่ไม่มีระดับ จากนั้นผมก็เลือกตกลงทันที หลังจากที่ผมเลือกตกลงไปก็มีการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาตรงหน้าของผมแล้วหมุนไปหมุนมาอยู่สักพักก่อนที่ตัวการ์ดจะเปิดหน้าขึ้นมาให้ผมเห็น
ระบบ : ยินดีด้วยคุณได้รับสกิล ผู้ควบคุมเวลาขั้นต้นระดับ B
คำอธิบาย : สามารถหยุดเวลาได้ 3 วินาที คูลดาวน์ 1นาที ใช้มานา 4 หน่วย
"สกิลนี่มันหยุดเวลาได้งั้นหรอ" ถึงจะไม่รู้ว่าระดับ B มันระดับมากหรือน้อยขนาดไหน แต่ผมก็คิดว่ามันเป็นสกิลที่ดีมากอยู่ดี ถึงเวลาสามวินาทีจะไม่ได้มากเท่าไหร่แต่มันต้องมีประโยชน์แน่ๆ แต่ปัญหามันคือตรงมานาที่สกิลต้องการใช้นี่สิ เพราะว่าตอนนี้ผมยังไม่มีมานาเลย
"จะไปเอามานามาจากไหนกันนะ" ผมพึมพำขึ้นมาพร้อมกับเอนตัวลงไปนอนบนเตียง แล้วดูไอคอนสเตตัสตัวเองไปด้วย สลับกับดูสกิลผู้ควบคุมเวลาขั้นต้นระดับ B ไปด้วย
"ช่างมันก่อนแล้วกัน เดี๋ยวก็คงมีมานาเองนั่นแหละ" ผมพูดขึ้น จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูแล้วเดินออกจากห้องมา ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป
ตอนนี้ก็ 4 ทุ่มกว่าแล้ว หลังจากที่กินข้าวเย็นเสร็จผมขึ้นมาขลุกตัวอยู่ในห้องแบบทุกๆ วัน ตั้งแต่วันที่ผมได้รับระบบนี้มาชีวิตผมก็เปลี่ยนไปหลายอย่างเลย เกมจีบสาวที่เมื่อก่อนผมจะต้องเล่นทุกวันก็กลายเป็นว่าไม่ได้เล่นอีกแล้ว จากคนที่หลงรักตัวละคร 2D ในเกมกลายเป็นว่าตอนนี้ผมชอบผู้หญิงในชีวิตจริงมากกว่าซะอีก
"ต่อไปใครดีนะ" ผมพึมพำขึ้นมา พลางนึกไปถึงผู้หญิงหลายๆ คนที่ผมถูกใจพวกเธอ เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้เลย แต่พอได้รับระบบนี้มาการจะทำให้สาวสวยเหล่านั้นกลายเป็นของผมมันช่างง่ายดายเหลือเกิน แต่ในระหว่างที่ผมกำลังนอนคิดอะไรเพลินๆ อยู่บนเตียงนั้น เสียงเคาะประตูห้องจากอีกฝั่งก็ดังขึ้นมา ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูห้องออกไป
"มีอะไรหรอ" ผมที่เปิดประตูห้องออกมา แล้วเห็นว่าเป็นซินน้องสาวแท้ๆ ของผมก็ถามเธอไป
"คือว่า......" ซินพูดอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ตอนนี้ร่างบางใบหน้าน่ารัก ปล่อยผมยาวสลวยลงมาบดบังต้นคอบางไว้ เธอสวมชุดนอนเสื้อตัวบางกับกางเกงขายาวลายน่ารักเข้าชุดบดบังเรือนร่างบางผิวขาวใสของตัวเองไว้อยู่ พร้อมกับกอดหมอนหนุนหัวใบใหญ่ไว้ในมือ
"ว่าไง" ผมที่เห็นเธออ้ำอึ้งอยู่สักพักก็ถามเธอไป
"ห้องซินแอร์เสีย แล้วคืนนี้ก็ร้อนมาด้วย ซินขอนอนกับพี่ซันได้ไหม" ซินพูดด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย
"เข้ามาสิ" ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าห้องมา เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้องสาวของผมมานอนด้วย ซินที่เห็นว่าผมให้นอนด้วยเธอก็เดินเข้าห้องผมมาพร้อมกับขยับมือบางปิดประตูลง จากนั่นก็เอาหมอนใบใหญ่ที่เธอถือมาวางลงบนเตียง ก่อนที่จะขยับร่างบางนั่งลงไปบนเตียงแล้วมองมาที่ผม ที่กำลังหยิบถุงใส่ผ้านวมลงมาจากหลังตู้
"พี่ซันจะนอนข้างล่างหรอ" ซินถามด้วยเสียงใสๆ ของเธอ
"อือ เตียงห้องพี่เล็กกว่าเตียงห้องซินนะ นอนสองคนไม่พอหรอ" ผมพูดพร้อมกับปูผ้านวมลงที่พื้นข้างๆ เตียง "อีกอย่างซินโตเป็นสาวแล้วนะ จะมานอนกับพี่เหมือนตอนเด็กๆ ไม่ได้แล้ว" จากนั้นผมก็เอื้อมมือไปหยิบหมอนตัวเองจากเตียงลงมาแล้วพูดกับซินไปด้วย
"ก็ได้" ซินที่ดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อยพูดขึ้น พร้อมกับเอนตัวลงไปที่หมอนใบนุ่มของเธอ
"งั้นพี่ดับไฟแล้วนะ" ผมพูดกับซิน แต่เห็นว่าเธอไม่ตอบอะไรกลับมา ก็เลยดับไฟแล้วลงมานอนบนผ้านวมที่ปูไว้
หลังจากที่ผมหลับไปได้สักพักผมก็รู้สึกได้ว่ามีแรงกดเบาๆ ลงมาที่แขนและหน้าอกของตัวเอง แถมยังรู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายของตัวเองมันอุ่นขึ้นเล็กน้อย และแรงกดเบาๆ นั้นก็ปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา ผมที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเลยเปิดผ้าห่มขึ้นมา ถึงเห็นว่าตอนนี้ร่างบางของซินกำลังนอนหนุนแขนอีกข้างของผมแล้วนอนกอดผมไปด้วย
"ทำไมลงมานอนข้างล่างล่ะ" ผมพูดกับน้องสาวด้วยเสียงงัวเงีย
"....." แต่ซินก็ไม่ตอบอะไรกลับ แถมยังกระชับร่างบางเข้ามาหาผมแน่นขึ้นอีก
ผมที่เห็นว่าผ้าห่มที่ผมห่มอยู่มันไม่ถึงซิน เลยหันตัวตะแคงไปหาเธอพร้อมกับดึงผ้าห่มมาทางเธออีกเล็กน้อย พอได้มานอนมองใบหน้าสวยของเธอใกล้ๆ แบบนี้ก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะโตเป็นสาวขนาดนี้แล้ว แต่ก็นั่นแหละนะเธอก็อายุเท่าผมห่างกันแค่เดือนเกิดเท่านั้น ผมที่ง่วงมากแล้วก็ขยับอ้อมแขนกอดซินให้แน่นขึ้นเพราะตอนนี้ผมขยับผ้าห่มไปอยู่ฝั่งเธอหมดเลยก่อนที่จะหลับไปทั้งแบบนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าน้องสาวตัวดีของผมเธอแกล้งหลับอยู่พร้อมกับอมยิ้มออกมาเล็กน้อย
จากนั้นแสงอ่อนๆ ของดวงจันทร์ในยามค่ำคืนก็ถูกแทนที่ด้วยแสงรำไรของดวงตะวันในยามเข้า แสงแดดอ่อนรำไรสาดส่องเข้ามาในห้องกระทบลงบนใบหน้าผมปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราอีกครั้ง ผมที่งัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าซินยังอยู่ในอ้อมแขนผมและดูเหมือนว่าร่างบางตรงหน้าเธอจะตื่นขึ้นมาก่อนผมซะอีก
"ทำไมลงมานอนนอนข้างล่างล่ะ" ผมพูดกับเธอด้วยเสียงงัวเงีย
"ซ..ซิน....." แต่ซินตอบกลับมาด้วยเสียงอ้ำอึ้งพร้อมกับผมใบหน้าแดงก่ำของเธอลงไปมองที่ร่างบางใต้ผ้าผมของตัวเอง
ผมที่เห็นซินเป็นแบบนั้นก็มองตามลงไปแต่ว่าไม่เห็นอะไรเพราะผ้าห่มบดบังเรือนร่างของเราทั้งคู่ไว้ ผมเลยขยับมือขึ้นมาเปิดผ้าห่มออก ถึงได้เห็นว่าซันน้อยของผมที่มันตื่นขึ้นมาก่อนผมทุกเช้ากำลังแข็งเป็นลำจนกางเกงตุงออกมาไปสัมผัสกับขาอ่อนเรียวบางของซินอยู่
"....." ผมที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่นิ่งเงียบพร้อมกับรีบขยับตัวออกมาจากน้องสาวด้วยใบหน้าแดงก่ำไม่ต่างจากเธอ แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมซันน้อยที่ตอนนี้ก็ยังแข็งเป็นลำอยู่เอาไว้
"ซะ...ซิน กลับห้องก่อนนะ" ซินพูดเสียงตะกุกตะกักด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนที่จะขยับมือบางไปหยิบหมอนใบใหญ่ของตัวเองที่อยู่บนเตียง แล้วรีบร้อนออกจากห้องไป
"ซันน้อยทำไมแกถึงตื่นขึ้นมาก่อนฉันตลอดเลยเนี่ย" ผมก้มลงไปพูดกับซันน้อยของตัวเอง ก่อนที่จะออกไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปเรียน
"เห้ออออ" ผมเดินไปถอนหายใจไปด้วย เพราะคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าแต่ช่างมันเถอะลืมมันไป ผมเดินไปเถียงกับสมองไปจนมาถึงป้ายรถเมล์
ในระหว่างที่ผมกำลังรอรถเมล์อยู่นั้น สายตาผมก็ได้หันไปเจอสองสาวคู่หนึ่ง ที่เธอทั้งคู่หันมาเห็นผมแล้วส่งยิ้มให้พอดี ผมเองก็สิ่งยิ้มตอบเธอทั้งคู่ไปเช่นกัน เธอสองคนเป็นฝาแฝดกันแถมยังหน้าตาสะสวยมากด้วย บ้านของเธอทั้งสองคนอยู่ซอยเดียวกันกับผม สมัยเด็กๆ เราก็เคยเล่นด้วยกันอยู่บ้าง และผมก็คิดได้แล้วว่าผมจะใช้ระบบนี้สร้างเนื้อเรื่องกับใครต่อ ผมจะสร้างมันกับเธอทั้งคู่พร้อมกันเพราะว่าตอนนี้ผมสามารถสร้างเนื้อเรื่องพร้อมกันได้สองคนแล้ว
-โปรดติดตามตอนต่อไป | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน-
ชีวิตผมกลายเป็นเกมจีบสาวไปซะแล้ว
โปรดกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์
และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร