หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

"เมิ่งฮั่วหยาง เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่ แล้วจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้แล้วนะ"ลั่วไห่เฟิงกล่าวเชิงขู่แต่ จักรพรรดิเมิ่งกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

เขาลุกขึ้นจากและแผ่ออร่าจนทำให้ทุกคนต้องหันมองก่อนจะกล่าว "ทุกคนในงานจงฟังด้วยอำนาจของจักรพรรดิเมิ่ง ข้าขอประกาศยกเจ้าหญิงเมิ่งอี้หรานให้เป็นคู่หมั้นของเจ้าชายลั่วอู่หลินนับจากนี้เป็นต้นไป"

"พรวด!!"

ลั่วอู่หลินที่นั่งอยู่กับภรรยาทั้งสองถึงกับสำลักน้ำชา ในเวลานี้ทุกคนต่างนิ่งอึ้งและมองไปที่จักรพรรดิเมิ่งด้วยความประหลาดใจก่อนจะเกิดเสียงฮือฮา คำมั่นของจักรพรรดิไม่ใช่อะไรที่จะออกมาจากปากได้ง่ายๆ อีกทั้งยังเป็นเรื่องที่ชวนตะลึงเอามากๆ

ตอนนี้ลั่วไห่เฟิงกุมขมับตัวเองแน่นด้วยความปวดหัว ไป่หนี่ยกยิ้มและมองดูเรื่องราวอย่างสนุกสนานเพราะนางไม่คิดว่าเมิ่งฮั่วหยางจะทำจริงๆ

ส่วนคนเสียหายอย่างลั่วอู่หลินและเมิ่งอี้หรานนั้นหันมามองกันด้วยความแปลกประหลาดและพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว โดยเฉพาะเมิ่งอี้หรานตอนนี้นางงุนงงไปหมดว่าเหตุใดพ่อตัวดีของนางจึงได้กล่าวเช่นนั้นออกมา แต่เมื่อมองมายังพี่ชายตัวเองที่หัวเราะอย่างสนุกสนานนางก็รู้ได้ในทันทีว่าโดนพี่ชายตัวเองขายอีกแล้ว

แต่หากจะให้มาคัดค้านหรือจัดการอะไรตรงนี้ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่ควรเอาเสียมากๆเพราะจะทำให้ราชวงศ์รวมถึงท่านพ่อของนางขายหน้าเอาได้ ทางด้านลั่วอู่หลินเองก็หันมองไปที่ภรรยาของเขาทั้งสองที่ตอนนี้เหมือนกำลังคิดอะไรขึ้นมาในใจ เขาเบนสายตาไปยังเมิ่งจินเหอเช่นกัน เพราะรู้ว่าเรื่องนี้น่าจะมีเหตุมาจากชายคนนั้นอย่างแน่นอน

"ชายหนุ่มที่รวมสาวงานในดินแดนสี่ทิศเข้าด้วยกันงั้นหรือ น่าสนใจดี ข้าจะเอาด้วยแล้วกัน"ไป่หนี่กล่าวออกมาเช่นนั้น ลั่วไห่เฟิงได้แต่มองและภาวนาอย่าให้มันเป็นจริงเลยแต่ทว่านางกลับทำในสิ่งที่เขากำลังคิดเอาไว้

"ข้าจักรพรรดินีแห่งอาณาจักรเหมันต์ ขอประกาศเจ้าหญิงไป่หลี่เอ๋อร์นับจากนี้ไปคือคู่หมั้นของเจ้าชายลั่วอู่หลิน"เสียงของนางแม้จะไม่ดังมากแต่ก็พอจะสะกดทุกคนในที่นี้ได้

"ไป่หนี่ นี่เจ้า!!"ลั่วไห่เฟิงอุทานออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่คิดว่าสหายที่เย็นชาคนนี้จะเอากับเขาด้วย

"อะไร?? เห็นเจ้าชอบชื่นชมหลานชายคนนี้ว่าดีนักหนา ข้าอยากให้หลานข้ามีสามีดีๆไม่ได้หรือ"ไป่หนี่กล่าวอย่างเมินเฉยโดยไม่สนเสียงฮือฮ่าที่ทวีความรุนแรงขึ้นจากด้านล่าง ลั่วไห่เฟิงตอนนี้อยู่ในสภาวะไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ใจหนึ่งก็ดีใจที่ลั่วอู่หลินกำลังจะได้ภรรยาดีๆเพิ่มมา แต่อีกใจกลับคิดว่ามันกลับเป็นการสร้างปัญหาให้กับหลานชายของเขาแทน

ด้านล่าง ณ โถงงานเลี้ยงไป่หลี่เอ๋อร์เดินออกมาด้านหน้าแล้วโค้งคำนับ "รับทราบเจ้าค่ะท่านป้า"

คำตอบรับคำสั่งของนางนั้นทำให้เหล่าชายทุกคนต้องกระอักเลือดตาย พวกเขามองไปที่ลั่วอู่หลินที่ตอนนี้อยู่ในสภาพเหม่อลอยจากคำพูดขององค์จักรพรรดินีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาราวกับอยากจะฆ่าชายหนุ่มให้ตายด้วยสายตาอย่างไรอย่างนั้น

ลั่วอู่หลินไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมมันถึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ไปได้ สำหรับกรณีของจักรพรรดิเมิ่งเขาพอเข้าใจว่าอาจจะเกิดจากเมิ่งจินเหอ แต่สำหรับจักรพรรดินีไปหนี่นั้นมันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะยกหลานสาวคนสำคัญที่นับว่าแข็งแกร่งที่สุดในดินแดนทิศเหนือมาให้กับเขา อีกทั้งเจ้าตัวยังตอบรับแต่โดยดีอย่างไม่คัดค้าน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เขาในตอนนี้ไม่อาจที่จะจับต้นชนปลายได้ถูกเลยสักนิดเดียว

"โอ้ งานเลี้ยงวันนี้ช่างมีอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจให้ดูชมเสียจริงๆ"ฮั่วฟางหรงที่นั่งบริเวณโต๊ะของหอประมูลกล่าวออกมาด้วยความสนใจยิ่ง โดยเฉพาะเหล่าภรรยาของลั่วอู่หลิน ระดับกษัตริย์ในอายุไม่ถึงยี่สิบปีพรสวรรค์เช่นนี้นางเคยเห็นแต่ในแดนเซียนบางคนเท่านั้นแล้วจะไม่ให้สนใจได้อย่างไร

'น่าเสียดายที่มีสามีมีครอบครัวแล้ว'ฮั่วฟางหรงกล่าวด้วยความเสียดาย นางเองก็ไม่ได้ไร้ศีลธรรมถึงขนาดจะพรากสามีภรรยาออกจากกันเสียเมื่อไร ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังไม่ขาดสาย นางที่ได้ดูชมความบันเทิงมากแล้วก็เดินจากไปในทันที

หลังจากงานเลี้ยงที่แสนวุ่นวายจบลง ลั่วอู่หลินได้เดินกลับตำหนักมากับภรรยาทั้งสองของเขาในทันที่ซึ่งตอนนี้พวกนางก็ยังคงทำหน้าครุ่นคิดเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

"ที่รักท่านคิดอะไรอยู่เหตุใดถึงไม่พูดกับข้าเลยสักคำ "ลั่วอู่หลินกล่าวถามในทันทีที่กลับมาถึง

"สามีอย่าพึ่งกวนสิ ตอนนี้พวกเรากำลังคิดเรื่องจะลำดับภรรยาของท่านอย่างไรดี"ลู่ฟางหนิงกล่าว ชายหนุ่มที่ได้ยินแทบอยากจะบ้าตาย เขาก็คิดว่าพวกนางจะโกรธที่ไหนได้กลับเห็นดีเห็นงามไปเสียอย่างนั้น

"เอ่อ......ถ้าเช่นนั้นพวกท่านคิดไปก่อนนะ ข้าขอตัวไปต่อว่าตัวต้นเหตุของปัญหาสักครู่"พวกนางต่างพยักหน้าให้สามีและยังคงครุ่นคิดต่อไป

ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็มายืนที่หน้าต่างห้องพักของเมิ่งจินเหอที่ตอนนี้เหมือนกำลังนั่งรอเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น

"คิดไว้อยู่แล้วว่าท่านต้องมา องค์ชายลั่วอู่หลิน หรือจะให้เรียกว่าจักรพรรดิน้ำแข็งดีละ"เขากล่าวออกมาเช่นนั้น หน้าตาของลั่วอู่หลินพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที

"องค์รัชทายาทท่านทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร?"ลั่วอู่หลินนั่งลงที่ขอบหน้าต่างแล้วกล่าวถามออกมา

"ก็ไม่มีอะไรมาก เจตนาจริงๆของข้าก็แค่อยากให้น้องสาวได้สามีที่ดีเท่านั้น แม้เรื่องราวมันจะบานปลายไปบ้างก็ตามละนะ"เมิ่งจินเหอกล่าวราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ

"แต่ข้าและน้องสาวของท่านไม่รู้จักกัน ท่านกำลังสร้างปัญหาให้ข้า"

"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ก็หมั้นกันเอาก่อนแล้วค่อยศึกษากันไปอย่างไรละ ค่อยแต่งในปีหน้าก็ยังไม่สาย"ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเมิ่งจินเหอทำให้ลั่วอู่หลินรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก จนถึงกับทำให้ไอเย็นแผ่ซ่านออกมาจนห้องค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็ง

"เฮ้ๆ ข้ากำลังจะเป็นพี่เขยของท่านเชียวนะ อีกทั้งยังอยู่ในฐานะแขกอีกด้วยท่านจะทำได้ลงเชียวหรือ"เมิ่งจินเหอกล่าวอย่างไม่ร้อนรนเท่าไรนัก ลั่วอู่หลินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เก็บพลังของตนเองในทันที

"หึ เคยมีคนกล่าวไว้อาณาจักรเปลวเพลิงล้วนมีแต่คนซื่อตรง ข้าว่าคำกล่าวนี้ไม่ค่อยถูกเท่าไร เพราะเห็นได้ชัดเลยว่ารัชทายาทของอาณาจักรเปลวเพลิงเจ้าเล่ห์เพียงใด หากรู้เช่นนี้ในวันนั้นข้าน่าจะวางตัวนิ่งเฉยและปล่อยให้ราชสีห์ทองคำเล่นงานท่านซะก็สิ้นเรื่อง"ลั่วอู่หลินกล่าวอย่างปลงๆ

"คำกล่าวนั้นก็ออกจะโหดร้ายไปหน่อยท่านจะปล่อยให้คนบริสุทธิ์เช่นข้าถูกราชสีห์ทองคำฆ่าตายเชียวหรือ และอีกอย่างข้าสามารถใช้เกียรติในฐานะองค์รัชทายาทเป็นประกันได้ว่าข้าไม่ได้มีแผนร้ายอะไรต่ออาณาจักรนี้และตัวท่านจริงๆ"คำกล่าวนี้ของเมิ่งจินเหอนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

แน่นอนว่าเขาไม่คิดที่จะทำร้ายผู้มีพระคุณอยู่แล้ว ส่วนเหตุผลก็อย่างที่บอกไปเป้าหมายหลักขององค์รัชทายาทคนนี้ก็แค่อยากเห็นน้องสาวที่เอาแต่พร่ำเพ้อถึงจักรพรรดิน้ำแข็งได้สมหวังก็เท่านั้น ส่วนผลประโยชน์ทางด้านการเมืองเป็นเรื่องรองลงมาและมันก็ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายหาใช่อาณาจักรเปลวเพลิงได้เพียงฝ่ายเดียวไม่

"ขอให้เป็นอย่างที่ท่านพูดก็แล้วกัน อ่อ.....แล้วก็ไม่ต้องบอกนางว่าข้าคือจักรพรรดิน้ำแข็ง หากท่านอยากให้ข้าและนางเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ก็ให้นางเรียนรู้ในสิ่งที่เป็นตัวตนจริงๆของข้าไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้น หากว่าไม่ด้วยกันไม่ได้ก็แยกย้ายกันไป"ลั่วอู่หลินกล่าว เขาหันตัวและกำลังจะทะยานร่างออกไป

"เดี๋ยว!"

"หืม มีอะไร?"

"ข้าถามหน่อยได้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านจึงต้องปิดบังตัวตนของตนเองทั้งๆที่มีพรสวรรค์มากมายขนาดนี้"เมิ่งจินเหอกล่าวถามเป็นครั้งสุดท้าย คำถามนี้คาใจเขามาโดยตลอด

"ท่านเห็นท่านตาของข้าหรือไม่ ที่ข้าปิดบังเขาเพราะหากเขารับรู้ทุกอย่างเขาจะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปเสียหมดซึ่งบางครั้งมันก็ใหญ่จนหน้ากลัว และอีกเหตุผลหนึ่งคือยิ่งมีพลังมากเท่าไรด้วยฐานะของข้าย่อมมีพวกประจบประแจงเข้ามาไม่ขาดสาย ซึ่งมันน่ารำคาญเกินไปสำหรับข้า"กล่าวจบลั่วอู่หลินก็ทะยานจากไป ปล่อยให้เมิ่งจินเหองุนงงกับคำตอบอยู่เช่นนั้น ไม่เปิดเผยพลังเพราะมันน่ารำคาญเนี้ยนะ นี่คือเหตุผลของผู้แข็งแกร่งงั้นหรือ