ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        แต่เธอหงอยไม่ถึงนาทีก็เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างมีชีวิตชีวา “พี่ลู่ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะจีบพี่!”

        ลู่ฉี่เสียนมองเธอด้วยความประหลาดใจก่อนจะเอ่ยเตือนว่า “เราไม่เหมาะสมกัน”

        “ทำไมถึงไม่เหมาะสมล่ะคะ?พี่ยังไม่ได้แต่งงาน ฉันก็ยังไม่ได้แต่งงาน”

        “ฉันอายุมากกว่าเธอเกือบสิบปี”

        “ฉันชอบคนอายุมากกว่าค่ะ”

        ลู่ฉี่เสียนหัวเราะอย่างจนใจ“งั้นก็ตามใจเธอ ถ้าวันข้างหน้า เกิดเจ็บขึ้นมา ก็อย่าร้องไห้ล่ะ”

        “ค่ะ”สวี่ฮุ่ยพยักหน้า

        ขอแค่เทพบุตรยอมให้เธอจีบก็ถือว่าเธอประสบความสำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้ว

        ในเมื่อตั้งใจจะจีบก็ต้องแสดงท่าทีที่จะจีบออกมา

        สวี่ฮุ่ยคีบผัดกระเพาะหมูที่เธอชอบใส่ชามของลู่ฉี่เสียน“พี่ลู่ ทานกระเพาะหมูเยอะ ๆ นะคะ”

        “กระเพาะหมูช่วยเสริมพลังชี่บำรุงกระเพาะอาหาร บำรุงครรภ์ ซ่อมแซมส่วนสึกหรอ…”

        พอได้ยินคำว่า‘บำรุงครรภ์’ ลู่ฉี่เสียนก็มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาแปลกๆ

        สวี่ฮุ่ยชอบกินกระเพาะหมูมากถึงแม้จะไม่ค่อยได้กิน และมักจะได้กินนิด ๆ หน่อย ๆแค่ช่วงตรุษจีนแล้วยังต้องโดนกู่ซิ่วบ่นว่าตะกละก็ตาม

        สวี่ฮุ่ยสาธยายสรรพคุณอันน่าอัศจรรย์ของกระเพาะหมูรวมถึงเอาไปทำอาหารแล้วยอดเยี่ยมแค่ไหนไม่หยุดปากเธอแค่อยากให้ลู่ฉี่เสียนได้กินอาหารที่เธอคิดว่าอร่อยและมีคุณค่าทางโภชนาการเยอะๆ

        ลู่ฉี่เสียนเงยหน้ามองเด็กสาวเป็นระยะๆ

        เด็กสาวนั่งหลงใหลได้ปลื้มอยู่คนเดียวใบหน้าท่าทางเปี่ยมสุขราวกับวีรบุรุษที่กำลังสรรเสริญเฮเลนระบายความรักและความชื่นชมที่มีต่อกระเพาะหมูประหนึ่งว่ามันเป็นอาหารชั้นเลิศจากสวรรค์

        “พี่ว่าเป็นยังไงคะ?อร่อยไหม?” สวี่ฮุ่ยเห็นลู่ฉี่เสียนกินผัดกระเพาะหมูไปหลายคำแล้วจึงถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

        ลู่ฉี่เสียนพยักหน้า“ก็ใช้ได้” จากนั้นก็คีบผัดกระเพาะหมูใส่ชามของสวี่ฮุ่ยบ้าง

        เขามองออกว่าเด็กสาวชอบกินอาหารจานนี้มากแต่กลับยอมสละให้เขากิน เธอไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว

        สวี่ฮุ่ยยิ้มหวานกำลังจะเอาผัดกระเพาะหมูเข้าปาก ก็ได้ยินลู่ฉี่เสียนพูดว่า “ถึงกระเพาะหมูจะมีประโยชน์แต่ฉันไม่จำเป็นต้องบำรุงครรภ์นะ”

        สวี่ฮุ่ยรู้สึกเขินอายมากเธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วตักผัดกระเพาะหมูคำใหญ่เข้าปาก

        ผัดกระเพาะหมูที่เถ้าแก่ทำอร่อยมากแต่ใส่พริกมาเยอะเกินไป จนสวี่ฮุ่ยเผ็ดแทบพ่นไฟ

        เธอซู้ดปากแล้วเอาฝ่ามือเล็กๆ พัดใส่ปาก “เผ็ดจัง พี่ไม่เผ็ดเหรอคะ?”

        ลู่ฉี่เสียนมองริมฝีปากเล็กๆ ของเธอที่แดงจากความเผ็ด ช่างดูเย้ายวนใจจริง ๆ

        เขาส่ายหน้า“ฉันกินเผ็ดได้” พูดจบก็รินชาอุ่น ๆวางไว้ตรงหน้าเด็กสาว

        สวี่ฮุ่ยกล่าวขอบคุณหยิบชาอุ่นขึ้นมาดื่มรวดเดียวหลายอึก ถึงจะคลายความเผ็ดในปากได้

        เธอยิ้มแหย“ฉันชอบกินเผ็ดมาก แต่กินเผ็ดไม่เก่งค่ะ”

        ลู่ฉี่เสียนพยักหน้า“พอจะดูออก”

        กินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่งลู่ฉี่เสียนลุกขึ้นยืน หันหลังให้สวี่ฮุ่ย ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกับเถ้าแก่เนี้ยเถ้าแก่เนี้ยถึงยิ้มแย้มแจ่มใส

        ไม่กี่นาทีต่อมาลู่ฉี่เสียนก็กลับมานั่งกินข้าวต่อ

        หลังจากกินข้าวเสร็จสวี่ฮุ่ยเรียกเถ้าแก่เนี้ยมาคิดเงิน

        เถ้าแก่เนี้ยยิ้มตาหยี“แฟนของหนูจ่ายเรียบร้อยแล้วจ้ะ”

        สวี่ฮุ่ยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้ลู่ฉี่เสียนไปหาเถ้าแก่เนี้ยเพื่อจ่ายเงิน

        ถึงแม้ผู้ชายที่แย่งจ่ายเงินจะดูเท่มากแต่ในเมื่อเธอบอกว่าเลี้ยง ก็ไม่มีทางให้เทพบุตรออกเงินเด็ดขาด

        สวี่ฮุ่ยหยิบเงินสิบหยวนยัดใส่มือลู่ฉี่เสียน

        ลู่ฉี่เสียนก้าวขายาวๆ เดินออกไป สวี่ฮุ่ยวิ่งตามไปข้างหลัง “พี่ลู่ตกลงกันแล้วไงคะว่าฉันเลี้ยง จะให้พี่จ่ายได้ยังไง?”

        ลู่ฉี่เสียนเดินไปถึงหน้าร้านทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าควรจะให้เบอร์ติดต่อกับเด็กสาวไว้

        เผื่อวันข้างหน้าเด็กสาวมีปัญหาจะได้ติดต่อเขาได้

        เขาหันกลับมากำลังจะขอยืมกระดาษกับปากกาเขียนเบอร์ติดต่อจากร้านค้าสวี่ฮุ่ยก็ชนเข้ากับอกของเขา แล้วรีบผละออกอย่างเขินอาย พลางอ้อนวอนว่า “รับเงินไปเถอะค่ะ”

        ลู่ฉี่เสียนจ้องมองเธอสองสามวินาทีก่อนจะรับธนบัตรใบใหญ่ด้วยรอยยิ้ม

        จากนั้นก็ขอยืมปากกาจากเถ้าแก่เนี้ยเขียนเบอร์โทรศัพท์ลงบนธนบัตรแล้วยื่นให้สวี่ฮุ่ย “นี่เบอร์โทรศัพท์บ้านฉันมีเรื่องด่วนก็โทรมาหาฉันได้”

        สิ้นเสียงก็พยักหน้าแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

        สวี่ฮุ่ยวิ่งตามออกมาจากร้านอาหารเล็กๆ แต่ลู่ฉี่เสียนก็ขับรถออกไปแล้ว

        เธอก้มมองธนบัตรที่มีเบอร์โทรศัพท์เขียนอยู่ในมือเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม

        ลู่ฉี่เสียนมองผ่านกระจกมองหลังเห็นเด็กสาวเดินแผ่รังสีความสุข ก็อดที่จะยกยิ้มไม่ได้

        สวี่ฮุ่ยไม่ได้กลับบ้านแต่ไปที่บ้านของจูฉีเจี้ยน

        จูฉีเจี้ยนกำลังจะโดนตัดสินโทษข่าวดีขนาดนี้ต้องไปบอกยายแก่จูสักหน่อย

        ยายแก่จูเป็นอัมพาตติดเตียงเพื่อความสะดวกในการดูแลยายแก่จูเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินตอนที่จูฉีเจี้ยนไม่อยู่บ้านชาวบ้านจะได้เข้ามาในบ้านได้ จูฉีเจี้ยนจึงไม่เคยล็อกประตูตอนที่ไม่อยู่บ้าน

        สวี่ฮุ่ยผลักประตูที่แง้มอยู่แล้วเดินเข้าไป

        ยายแก่จูนอนอยู่บนเตียงตลอดทั้งวันแม้ว่าจะลุกเดินไม่ได้ แต่การได้ยินของเธอกลับดีมาก

        สวี่ฮุ่ยเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวยายแก่จูก็จำเสียงฝีเท้าของเธอได้แล้ว

        ยายแก่จูนอนอยู่บนเตียงแล้วถามว่า“ฮุ่ยฮุ่ยมาเหรอ?”

        “หนูเอง”สวี่ฮุ่ยยืนปิดจมูกตอบอย่างเย็นชาอยู่นอกประตูห้อง 

        ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอดูแลยายแก่ บ้านไม่มีกลิ่นเหม็นเลยสักนิด

        ตอนนี้จูฉีเจี้ยนดูแลยายแก่ด้วยตัวเองในบ้านมีกลิ่นเหม็นตลบอบอวลไปหมด

        โดยเฉพาะห้องที่ยายแก่อยู่นั้นกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่วจนไม่อยากจะก้าวเข้าไป

        ยายแก่จูพูดอย่างตื่นเต้น“ฮุ่ยฮุ่ย เข้ามาช่วยย่าอึหน่อย ย่าจะราดใส่กางเกงแล้ว”

        “แล้วก็เปลี่ยนพวกผ้าปูที่นอนให้ย่าด้วยไม่ได้เปลี่ยนมาหลายเดือนแล้ว”

        “แล้วก็ต้มน้ำร้อนสองหม้ออาบน้ำให้ย่าหน่อย ย่าไม่ได้อาบน้ำมาหลายเดือนแล้ว”

        สวี่ฮุ่ยเห็นยายแก่สั่งเธอเสียคล่องปากก็โมโหขึ้นมาทันที

        ยายแก่คนนี้นี่เห็นเธอเป็นคนรับใช้ฟรี พูดจาผยองเชียว

        เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ย่าราดใส่กางเกงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนู?”

        “ทำไมหนูต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอาบน้ำให้ย่าด้วย?”

        “อายุขนาดนี้แล้วยังคิดจะกินลูกท้ออีกเหรอ[1]?” 

        ยายแก่จูโมโหจนแทบระเบิด“ถ้าแกไม่รับใช้ย่า ย่าจะไม่ให้เสี่ยวเจี้ยนแต่งงานกับแก!”

        “เหอะพูดเหมือนใครอยากแต่งนักหนา”

        “ถ้าแกไม่อยากแต่งแล้วแกมาทำอะไรที่นี่?”

        “หนูจะมาบอกว่าหลานชายสุดที่รักของคุณย่าถูกสวี่เยว่บงการให้วางแผนมาทำร้ายหนูสุดท้ายก็ติดกับดักตัวเองจนโดนตำรวจจับ”

        “คาดว่าน่าจะโดนตัดสินจำคุกแถมยังถูกมหาลัยตัดสิทธิ์การจัดสรรงานเพราะมีประวัติอาชญากรรมด้วย”

        “หลานชายสุดที่รักของคุณย่ารักสวี่เยว่ฉะนั้นย่าควรจะให้สวี่เยว่มารับใช้ ไม่ใช่หนู”

        “อีกอย่างนะบ้านของย่าจนขนาดนี้หลานชายสุดที่รักของย่ายังซื้อกำไลเงินให้เยว่เยว่ยอดรักเป็นของขวัญวันเกิดอีก”

        “เขากตัญญูต่อสวี่เยว่มากกว่าย่าอีกนะคะ”

        พูดจบเธอก็เดินจากไป

        ยายแก่จูร้อนใจนอนอยู่บนเตียงร้องเรียกไม่หยุด “ฮุ่ยฮุ่ย เด็กดี อย่าไปเลย ขอร้องล่ะช่วยย่ารองอึไปทิ้งหน่อย”

        “พอเสี่ยวเจี้ยนกลับมาย่าจะไม่ให้มันคบกับสวี่เยว่เด็ดขาด ย่าจะรับแค่หนูเป็นหลานสะใภ้…”

        สวี่ฮุ่ยแสยะยิ้มมุมปากยายแก่คนนี้ ยังคิดจะใช้คำหวานหลอกลวงเธออีก

        แต่น่าเสียดายที่เธอไม่หลงกลอีกต่อไปแล้ว

        ตอนบ่ายเลิกงานหลูเจียหมิ่นกลับบ้านด้วยสีหน้าหม่นหมอง

        แม่หลูถามอย่างเป็นห่วง“วันนี้ทำไมลูกไม่มีความสุขอีกแล้ว?”

        หลูเจียหมิ่นเล่าเรื่องที่สวี่ฮุ่ยโทรหาลู่ฉี่เสียนวันนี้ให้แม่ฟัง

        แม่หลูโกรธจนหน้าดำคล้ำ“นางจิ้งจอกก็คือนางจิ้งจอก กล้าตามตื๊ออาเสียนไม่เลิกรา ไร้ยางอายจริงๆ เลย!”

        หลูเจียหงก็โกรธมาก“กล้าแย่งผู้ชายกับพี่สาวฉันเหรอคอยดูเถอะฉันจะไปอาละวาดที่บ้านให้มันอับอายขายขี้หน้าซะ!”

        แต่แม่หลูและหลูเจียหมิ่นต่างไม่มีใครสนใจคำพูดของเธอ

        หลูเจียหงชอบพูดจาโหดร้ายพวกเธอชินแล้ว

        [1]  คิดจะกินลูกท้อหมายถึง เพ้อฝัน คิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้