ZENO PART :
สายตามาเฟียหนุ่มหน้าหวานทอดมองไปยังสาวน้อยร่างบางที่อยู่ในชุดราตรีสีฟ้าชมพู กำลังพูดเปิดงานด้วยภาษาที่สองและสามของเธออยู่บนเวที เป็สาวน้อยที่สามารถสะกดทุกคนในงานให้มองไปที่เธอเพียงจุดเดียว รวมถึงสายตาของไอดีอ้อนเช่นกัน
"หึ เดี๋ยวนี้ดีอ้อนมันชอบสาวไทยหรอ" ผมพึมพำบ่นกับตัวเอง แต่ลูกน้องดันได้ยินเข้า "ผมว่าเธอก็สวยนะครับ ผมก็ชอบ" เสียงของลูกน้องที่พูดขัดขึ้นมาทำให้ผมต้องตวัดหางตาไปด่ามันจนได้ "กูไม่ได้ถามมึง"
"ผมรู้ว่าบอสก็ชอบสาวไทย"
"เสือก!" ผมน่ะเหรอชอบสาวไทย หึ ก็ชอบนะ แต่ไม่ใช่สาวที่อยู่บนเวที ผมกับไอดีอ้อนสเป็คไม่เหมือนกันหรอก แต่ชักสงสัยว่าสาวน้อยที่อยู่บนเวทีคนนั้นมีอะไรดี ถึงทำให้ไอดีอ้อนละสายตาไม่ได้เลย คืนนี้มีอะไรสนุก ๆ ให้ทำแล้วสิ :)
ถึงแม้เวลาจะไปเป็ปี แต่ความรู้สึกตอนที่ได้เห็นความเ็ปของตระกูลแคมเบอลาเนซ มันทำให้ผมมีความสุขมาก ๆ เลยล่ะครับ และผมก็ยินดีที่จะจองล้างจองผลาญตระกูลนี้ไปตลอดชีวิต ฮ่า ๆ ๆ
DION PART :
"มองจนเขาจะท้องแล้วครับ"
"สัส!" ทำไมไอแม็คมันชอบขัดจังหวะผมอยู่เรื่อยเลยวะ
"ผมว่าเธอเขินบอสนะครับ พูดจนเสียงสั่นหน้าแดงหมดแล้ว"
"....." หืม เสียงสั่นหน้าแดงงั้นเหรอ หึ ภาพตรงหน้าของผมคือสาวน้อยร่างบางคนเดียวกับที่อุ้มลูกแมวอยู่ข้างถนน แต่ตอนนี้เธออยู่ในชุดราตรีสีหวานบนเวที เป็คนคนเดียวอย่างที่ผมคิดจริง ๆ ด้วย ผมพอจะรู้จักเธอผ่านการที่เธอแนะนำตัวแล้วล่ะครับ เป็นักศึกษาไทย ชื่อ ‘อันนา’ งั้นหรอ อืม ชื่อเพราะจังแฮะ คืนนี้คงต้องให้ไอแม็คสืบประวัติเธอมากกว่านี้หน่อยละ
ตอนที่เธอสบตากับผมน่ะ ความจริงแล้วผมตั้งใจจะสะกดสายตาให้เธอมองที่ผมคนเดียว เพราะผมไม่อยากให้เธอมองคนอื่น แต่เหมือนเธอจะรู้ตัว ขำชะมัด ตอนที่เธอหลับตาแล้วพยายามจะเรียกสติตัวเองให้โฟกัสอยู่กับการพูดแล้วละสายตาไปจากผม เธอละสายตาจากฉันไปไม่ได้หรอกแมวน้อย
"แม็ค" ผมเรียกไอแม็คแล้วหันไปมองหน้ามันว่ามีงานให้จัดการ "ได้ครับ" มันตอบรับผมโดยที่ผมไม่ต้องบอกให้มันรู้ว่างานที่สั่งไปคืออะไร ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับแม็คสายตาผมก็ไปปะทะกับไอซีโน่พอดี มันมองหน้าผม สลับกับอันนา สีหน้าและแววตาของมันแสดงออกชัดเจนมาก มันรู้ว่าผมสนใจผู้หญิงคนนั้น และมัน กำลังจะทำเื่ไม่ดี...
ANNA PART :
"เก่งมากเลยจ่ะอันนา"
"พี่อันพูดเก่งมากเลย สำเนียงเป๊ะมาก"
"ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ" ฉันยิ้มและพูดตอบกลับทุกคนไปรวมถึงพี่คริสที่นั่งมองฉันอยู่จากเก้าอี้ตัวตรงข้าม
ฟู่วว~
ฉันสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ แล้วก็พูดขอบคุณตัวเอง 'เธอเก่งมากเลยนะอันนา' จะให้กำลังตัวเองทุกครั้งเวลาที่ต้องทำอะไรยาก ๆ แล้วเราสามารถผ่านมันมาได้...
หลังจากที่พูดขอบคุณเวทีเสร็จก็ลงมาจากเวทีมานั่งที่โต๊ะ ที่ทางสถานทูตจัดเตรียมไว้ให้ หลายร้อยโต๊ะเลยแหละ เพราะงานใหญ่มาก เป็ทั้งบุฟเฟต์และโต๊ะจีนในงานเดียวกัน
"พี่อัน เดี๋ยวโรสขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"
"จ่ะ ให้พี่ไปเป็เพื่อนมั้ย" ฉันถามน้องโรสกลับ เพราะงานมันกว้าง กลัวจะหลงเอา
"คริส ไปเป็เพื่อนน้องสิ ไปคนเดียวมันอันตราย"
"ครับ อาจารย์" แต่ไม่ทันจะได้พูด อาจารย์ก็ให้พี่คริสไปเป็เพื่อนโรสแทนแล้ว เฮ้อ อยากกินน้ำส้มจัง บนโต๊ะก็หมดแล้ว จะเรียกบริกรก็ไม่ผ่านมาทางนี้เลย
"อาจารย์คะ เดี๋ยวหนูขอตัวไปเอาน้ำส้มทางนู้นก่อนนะคะ"
"อ๋อ ไปสิ ดูแลตัวเองด้วยนะ" อาจารย์มองตามสายตาที่่ฉันมอง เมื่อเห็นว่าโต๊ะที่วางน้ำส้มอยู่ไม่ไกลนักเลยอนุญาตให้ฉันไปได้ "ค่ะ อาจารย์" ฉันพยักหน้ารับหลังจากนั้นฉันก็ปลีกตัวเดินออกมาที่โต๊ะน้ำส้ม อื้มมม ได้กินน้ำส้มแล้วชื่นใจจังเลย
แต่พอมานึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่บนเวที ตอนที่สบตากับคุณดีอ้อน...ั์ตาคมเข้มเป็เอกลักษณ์ที่กำลังมองมา มันทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้อง
ตึกตึก ตึกตึก
อ๊ะ ใจเต้นแรงอีกแล้ว ฮือ นั่นใจ พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ภาพก็ย้อนหลับมาเป็ฉาก ถ้าใจเต้นแบบนี้หน้าต้องแดงแล้วแน่ ฉันเลยเอามือมาจับแก้มตัวเอง ยังไม่มีใครเห็นใช่มั้ยนะ ใจเต้นเบา ๆ หน่อย เราเป็กุลสตรีไทยจะมาวี๊ดว๊ายผู้ชายแปลกหน้าไม่ได้ นึกถึงหน้าอปป้าเข้าไว้ T///T แต่คุณดีอ้นเขาหล่อเหมือนศิลปินเกาหลีที่ฉันชอบเลยล่ะทุกคน
ครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์ฉันสั่น ส่วนสายที่โทรเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ใครไหน คุณแม่สุดที่รักของอันนานั่นเอง สายจากต่างประเทศคงกินเงินแย่เลยนะเนี่ย กดรับสายปุ๊ปก็เดินออกไปข้างนอกงาน เพราะในงานมันเสียงดัง
[เด็กน้อยของแม่เป็ยังไงบ้างเอ่ย]
"สวัสดีค่ะ คุณหญิงแม่สุดที่รักของอันนาา"
[อยู่นู้นเป็ยังไงบ้างลูก สบายดีมั้ย อากาศหนาวรึเปล่า]
"สบายดีค่ะ อันนาคิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยย"
[คิดถึงก็รีบกลับมาบ้านได้แล้วน๊า]
"เดี๋ยวปิดเทอมอันนากลับไปหานะคะ ว่าแต่ คุณแม่โทรมาเบอร์ต่างประเทศไม่กินเงินโทรศัพท์แย่หรอคะ ให้อันนาโทรไปก็ได้"
[ไม่เป็ไรหรอกลูก นิดเดียวเอง แค่รู้ว่าลูกสาวคนสวยของแม่สบายดี แม่ก็ดีใจแล้ว]
"งื้อ อย่าพูดอย่างี้สิคะ เดี๋ยวอันนาซื้อของฝากไปให้น๊า"
แต่ทันใดนั้นเอง....
พรึบ!!!
แสงไฟที่อยู่ภายในงานและภายนอกงานดับลงทันทีพร้อมกับเสียงกรี๊ดของคนในงาน รวมทั้งอันนาด้วย
"กรี๊ดดดดดด"
[อันนาเป็อะไรลูก มีอะไร!]
"ไม่มีอะไรค่ะคุณแม่ เดี๋ยวอันนาวางสายแล้วไปหาอาจารย์ก่อนนะคะ"
[อะ..ติ๊ดๆ...]
เสียงคุณแม่พูดยังไม่ทันจบฉันก็ตัดสายไปก่อน ไม่อยากให้เป็ห่วงมากกว่านี้ เพราะคุณแม่รู้ว่าฉันกลัวความมืด ฮือ ไฟดับได้ยังไง ตอนนี้เสียงใของคนในงานวุ่นวายกันหมดหนูจะร้องไห้แล้วนะ TOT
ฮือ น้ำตาคลอเบ้าแล้วค่ะ อาจารย์อยู่ไหน เดินตามทางแต่มือก็สะเปะสะปะไปทั่ว เข้าใจอารมณ์คนตาบอดแล้ว โลกแห่งความมืดมันน่ากลัวแบบนี้นี่เอง เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอะไรที่อยู่ข้างหน้าเรา...
อ๊ะ รู้สึกได้ว่ามือไปโดน
หมับ!
"ว๊าย!" ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน เสียงอันนาเองค่ะ มือที่ไปจับก็คือคน แล้วคน ๆ นั้นก็รวบตัวฉันไปพาดบ่า
"กรี๊ดดดดดดด! ปล่อยนะ" ฉันะโร้องพร้อมกับพูดเป็ภาษาอังกฤษบอกให้ปล่อยย ฮือ ชีวิตนี้ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ จะโดนลักพาตัวแล้วไปฆ่าเหมือนในหนังไหม ไม่ได้นะ ยังเรียนไม่จบ แฟนยังไม่มี งานยังไม่ทำ ตายไม่ได้!
"ช่วยด้วยค่า ช่วยด้วยยยย!! " ฉันะโแหกปากขอความช่วยเหลือเป็ภาษาอังกฤษพร้อมกับดิ้นสุดชีวิต
"ไอบ้าา แกเป็ใครเนี่ย ปล่อยนะ ฮืออ"
"หุบปาก!! แล้วหยุดดิ้น!"
"กรี๊ดด ฉันบอกให้ปล่อยไง ฮึก"
"กูบอกให้หุบปากไง!!!" เสียงไอบ้านั้นะโกลับมาจนฉันต้องหุบปาก ฮึก ฮือ แม่ขาช่วยหนูด้วย
"ไอ้เวร มึงเป็ใคร!!" หลังจากที่ได้ยินเสียงไอบ้านั้นะโขึ้นมาเหมือนมีคนมาขวางทางในความมืดนี้ ฮือ มีคนมาช่วยอันนาแล้วใช่มั้ย
พลุ่บ! พลั่ก! ผัวะ!
ไอบ้านั้นจะโยนหนูทิ้งงง เดี๋ยวพี่เดี๋ยววว วางหนูบนพื้นก่อน อย่าโยนน
เพียงแค่เสี้ยววินาที
ขวับ
"กรี๊ดดดดดดดด/อ๊ากกก" เสียงกรี๊ดของฉันกับเสียงไอบ้านั้นร้องขึ้นมาพร้อมกันเพราะรู้สึกเหมือนตัวลอยไปอยู่ในอ้อมแขนของใครสักคนก่อนที่จะตกลงพื้น
"ย๊ากก#t[h&^R%พลั่ก*(**ึF*ck!!l#$^" และสรรพสัตว์ทั้งสวนสัตว์ก็ออกมาจากปากของทั้งสองฝั่งที่กำลังตะลุมบอน ตอนนี้ได้แต่หลับตาปี๋น้ำตาคลอเบ้าซุกอยู่ในอ้อมแขนของใครสักคน...
ทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ กลิ่นน้ำหอมชวนหลงใหล ฮือ อันนาขอพักพิงตรงนี้ก่อนสักพักได้มั้ยคะ มันคือส่งสุดท้ายที่ฉันคิด ก่อนสติทั้งหมดจะวูบไปด้วยความใกลัว
เวลาผ่านไปสักพัก...
"บอสครับ" เสียงบทสนทนาปลุกให้ฉันตื่นจากความมืด กระพริยตาถี่ ๆ พยายามเรียกสติตัวเองคืนมาว่าเกิดอะไรขึ้น และนึกขึ้นได้ว่ากำลังจะถูกลักตัวแต่มีคนมาช่วยไว้ และฉันก็สลบ ก่อนจะฟื้นขึ้นมาในตอนนี้ แล้วตอนนี้ฉันอยู่ไหนล่ะ พยายามเงี่ยหูฟังเสียงด้านนอก แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังอยู่บนตักของใครสักคน
"เธอโอเคใช่มั้ยครับ"
"อืม" เสียงคนที่อุ้มฉันอยู่ตอบกลับไปแบบห้วน ๆ แต่น้ำเสียงทรงพลังมาก บ่งบอกอารมณ์ของเ้าตัวตอนนี้ได้เป็อย่างดี
แต่...ทะ ทำไมเสียงคุ้น ๆ เสียงเหมือนของคุณ..
ตึกตัก ตึกตัก
พอคิดว่าเสียงเหมือนใครคนนั้น เสียงหัวใจจากที่เต้นเร็วเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ก็เต้นเร็วยิ่งกว่าเดิมอีก คงไม่ใช่หรอกมั้ง แต่ก็อยากรู้ว่าอ้มกอดอุ่น ๆ ของผู้ชายที่ช่วยชีวิตของฉันคือใครเหมือนกัน ลืมตาดีมั้ยนะ หรือจะแกล้งหลับแบบนี้ไปก่อน แล้วถ้าคนที่ช่วยเป็คนไม่ดีล่ะ เสียงความคิดในหัวของฉันตีกันไปหมดแล้ว ฮือ ควรทำยังไงดี TT^TT
443
![[yaoi]ผมเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในเกมส์จีบหนุ่ม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1617768349_71456120.webp)
