Racing Love รักต้องซิ่ง

    ๙ จะถอดหรือไม่ถอด




    “อย่านะ” เขาชี้หน้าเธอพร้อมขู่ “ถ้าตบฉันจูบจริงๆ ด้วย ตบจูบๆ น่ะ เคยได้ยินไหม” 

    “ใส่หมวกจะจูบได้ไงเล่า แน่จริงก็ถอดหมวกออกมาจูบสิ” 

    พูดจบสาวมือไวก็ฟาดเปรี้ยงเข้าให้อีกที ทำเอาเด็กแว้นนิรนามโมโห คว้าต้นแขนของเธอทั้งสองข้างดึงเข้าไปแนบชิดตัว แต่ก็ทำได้แค่นั้น เพราะสวมหมวกกันน็อกแบบนี้ไม่มีทางจูบจริงได้แน่

    “ทำไม จะเอาหมวกกันน็อกโขกหน้าฉันหรือไง” 

    “เธอนี่มันจริงๆ เลย ท้าผู้ชายจูบแบบนี้ได้ยังไง” 

    “ก็นายไม่แน่จริงนี่หว่า” 

    “เออๆ ยอมรับก็ได้” เขาปล่อยมือจากเธอ ก่อนจะหันไปเท้าข้อศอกกับราวกันตก “ฉันไม่แน่จริง ฉันขี้เหร่ ขี้เหร่มากด้วย เลยไม่อยากให้ใครเห็นหน้า พอใจยัง” 

    “ไม่เชื่อ” หญิงสาวทำปากเบ้

    “วะ...จะเอายังไง ยอมรับแล้วยังไม่เชื่ออีก” เขาหันมาโวย

    “ถ้าจะให้เชื่อก็ถอดหมวกกันน็อกออกสิ” เบญจกัลยาณีเอ่ยอย่างดื้อดึง

    “ไม่!” ชายหนุ่มยืนยันก่อนจะหันไปมองวิวโค้งแม่น้ำ

    หญิงสาวแยกเขี้ยว “นายนี่มันดื้อด้านจริงๆ เลย” 

    “เธอต่างหากที่ดื้อด้าน” 

    เถียงคำไม่ตกฟาก ทำเอาเบญจกัลยาณีตัวสั่นด้วยความอึดอัดสุดๆ เพราะอะไรที่ยิ่งปิดก็ยิ่งอยากรู้ อะไรที่ยิ่งซ่อนก็ยิ่งอยากเห็น พอไม่ได้รู้ไม่ได้เห็นก็เลยหน้ามืด ทำอะไรไม่คิดโดยการปีนราวเหล็กสำหรับกันตกข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งซึ่งหากขยับเท้าไปอีกก้าวเดียว ก็จะพบกับความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นอย่างแน่นอน

    “เฮ้ย! นั่นจะทำอะไรน่ะ” ชายหนุ่มร้องโวยวาย

    “๷๹ะโ๨๨สะพานอะดิ” หญิงสาวตะคอกตอบพลางกำมือจับราวกันตกไว้แน่น

    “บ้าน่า อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ตกลงไปตายได้เลยนะนั่น” 

    “นายก็ถอดหมวกออกดิ” เบญจกัลยาณียื่นข้อเสนอเสียงสั่น เพราะเริ่มเสียววาบขึ้นมาเหมือนกัน หลังจากมองลงไปเบื้องล่างแล้วพบว่าจุดที่เธอยืนมันสูงจากผืนน้ำเบื้องล่างมากจนทำเอาแข้งขาสั่นไปหมด

    “เฮ้ยเดี๋ยว เ๱ื่๵๹แค่นี้จะโดดลงไปเลยเหรอ เวอร์ไปหรือเปล่า” 

    “ลองดูไหมล่ะ” 

    “เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ ก่อน” เขายกมือขึ้นห้ามอย่างตระหนก ก่อนจะโบกมือหย็อยๆ “กลับเข้ามาก่อนดีไหม มาคุยกันข้างในนี่ พลาดตกลงไปศพไม่สวยนะเออ” 

    “คนไม่สวย หน้าลอยเหมือนลิง ศพไม่สวยอีกก็คงไม่เป็๞ไรมั้ง” 

    “บ้าเอ๊ย!” เขาสบถอย่างลังเล “ตกลงๆ ฉันจะถอดหมวก แต่เธอต้องปีนกลับมาก่อน” 

    “ไม่!” เธอตวาดกลับ

    “โอเคๆ” ในที่สุดเขาก็ยอม ก่อนจะรีบปลดสายรัดคางออก จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงหมวกกันน็อกที่อำพรางใบหน้าของเขามาตลอดขึ้น

    เท่านั้นเอง ดวงตาของเบญจกัลยาณีก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อใบหน้าภายใต้หมวกสีดำนั้นคือใบหน้าที่เธอคุ้นตาที่สุด

    “คุณ...พา...ยุ...”