บทที่1: เด็กชายผู้ไร้พลัง
ชื่อ: ซือไห่ แซ่หลี่
อายุ: 12
หมายเหตุ:ไร้สี
1ปีก่อน…
“สวัสดีครับ ผมชื่อ ซือไห่ แซ่หลี่ อายุ 11ขวบ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกคนครับ”
“เฮ้…นายดูยาจกชะมัด ฉันไม่อยากรูัจักกับนายสักหน่อย”
“ฉีซาน ครูจะไล่เธอออกจากห้องหากเธอยังทำกิริยาหยาบคายกับเพื่อน” ครูเหลียงจ้องมองด้วยสายตาดุ
“ครับผมจะไม่ทำอีกแล้ว"
“ดีมาก”
“เอาหล่ะ ซือไห่ เธอไปนั่งโต๊ะที่ยังว่างอยู่ข้างเฟยหลานซะสิ”
“ครับคุณครู”
ครึ่งปีต่อมา…
“เด็กๆ จบภาคเรียนนี้พวกเธอต้องสอบวัดผลกันแล้วนะรู้ไหม”
“รู้ครับ”
“ดีมาก แต่ก่อนหน้านั้นพวกเธอต้องทำคะแนนสอบกลางภาคให้ดี ทำให้เต็มที่หล่ะเด็กๆ”
“ครับ”
“ฉี ซาน”
“เธอทำได้เยี่ยมมาก ฉีซาน คะแนนโดยรวมของเธอผ่าน”
"คนต่อไป โดม"
“ผ่าน”
“ฉี เฟยหลาน”
“ผ่าน”
“ซือ ไห่”
“ครูชื่นชมเธอมาก พลังกายของเธอยอดเยี่ยม ครูหวังว่าเธอจะเป็นักสู้ที่ยิ่งใหญ่ได้ แต่ก่อนที่การสอบวัดผลภาคเรียนที่ 1 จะจบลง อย่าได้ยิ่งหย่อนการฝึกซ้อม เพราะผลการตัดสินจะวัดจากการสอบ่จบภาคเรียนที่หนึ่งเท่านั้น และมันจะเป็ตัวตัดสินว่าเธอจะได้ไปเรียนห้องไหนในชั้นปีที่2”
“ครับผมจะตั้งใจฝึกซ้อมอย่างหนัก”
“พวกเธอก็เหมือนกัน แม้ว่าพวกเธอจะได้คะแนนที่ดี แต่หากขาดการฝึกซ้อม ก็จะมีผลต่อการสอบปลายภาคเหมือนกัน”
“ครับคุณครู พวกเราจะตั้งใจฝึกซ้อม”
“เอาหล่ะ เด็กๆการทดสอบวันนี้ครูเชื่อว่าพวกเธอเหนื่อยมากพอแล้ว เลิกเรียนได้”
“เฮ้ ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าเธอจะแข็งแรงขนาดนี้ นายช่วยบอกเคล็ดลับการฝึกให้กับพวกเราด้วยสิ”
“ใช่ นายต้องฝึกกับพวกเราด้วยนะ”
“ได้ ไม่มีปัญหาแน่นอน”
“อย่างแรก พวกนายต้องเลือกกินอาหารที่มีพลังงานสูง เช่นผัก เนื้อสัตว์ และลดอาหารที่มีไขมันสูงจำพวกของหวาน ของทอด…เห้ๆ พวกนายฟังฉันอยู่หรือเปล่า”
“เอ่อ… ซือไห่ พวกฉันหน่ะไม่เข้าใจหรอกนะไอ้ที่ว่าอาหารพลังงานสูงอะไรนั่นหน่ะ”
“ใช่ แล้วลดของหวานเนี่ย มันจะเป็ไปได้หรอ? มันคืออาหารหลักของฉันเลยนะ!”
“เปาน้อยเอ๋ยเปาน้อย เพราะนายกินแต่ของหวาน นายถึงได้อ้วนเป็ตือโป๊ยก่ายยังไงเล่า!”
“ว่าไงนะ! ซือไห่ นายว่าฉันอ้วนหรอ หน่อยแน่!ฉันจะทุบนายให้จมดินเลย"
“หาอะไรนะ… นายจะวิ่งแข่งกับฉันคนนี้ นายไหวหรอ ฉันได้คะแนนเต็มร้อยเลยนะ”
“ฉันไม่สนโว๊ยยย…”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เอาเลยๆ เ้าหมูเปาๆ สู้ๆ หมูเปาๆสู้ตาย สู้ๆ เฮ้”
“เฮ้อ…เหนื่อยจังแฮะ ไอ้เ้าเปาอ้วนไม่เบาเลย มันไปเอาแรงมาจากไหนกันนะ? คนอ้วนนี่ไม่สามารถดูแคลนได้จริงๆ”
ขณะที่ซือไห่กำลังครุ่นคิดและเดินกลับบ้านนั้นเอง
“โครม!”
“ขอโทษครับคุณลุง เดี๋ยวผมช่วยเก็บให้นะครับ”
“นี่ครับ ผมเก็บผักไว้ในตะกร้าหมดแล้ว” ซือไห่ยื่นตะกร้าคืน
“หนูน้อย พลังกายของเธอไม่เลวเลยนี่” ชายในชุดคลุม มีหมวกสานใบใหญ่และผ้าปิดหน้าได้พูดขึ้น
“ขอบคุณที่ชมครับคุณลุง นี่เป็ผลจากการฝึกหนักตลอดหลายปีกับหลวงปู่” ซือไห่ยิ้มกว้างแล้วพูด
“หลวงปู่ เ้าหนู เธอเป็เด็กวัดหรือ?” ชายสวมหมวกสานใบใหญ่กล่าวถาม
“ใช่ครับ แม่ของผมเป็โรคร้าย ฉะนั้นผมต้องอยู่วัดช่วยหลวงปู่ เพื่อจะได้มีอาหารให้แม่กิน”
“เอาอย่างนี้ หลังจากนี้เธอมาฝึกกับฉัน นอกจากฉันจะไม่คิดเงินกับเธอแล้ว ฉันยังจะมอบเงินให้เธอวันละ 10เหรียญทอง เธอจะได้มีเงินเก็บไว้รักษาแม่ของเธอ ว่าไงข้อเสนอของฉันเธอสนใจไหมหนูน้อย”
“หลวงปู่บอกว่าของฟรีไม่มีในโลก หนูขอโทษด้วยนะครับคุณลุง ที่ต้องปฏิเสธ” ซือไห่ไม่แม้แต่จะคิดสักเล็กน้อย ยื่นส่งตระกล้าแล้วเดินจากไปทันที
“คิดให้ดี แล้วเจอกันพรุ่งนี้หลังน้ำตก”
“อื่ม! เป็เด็กที่น่าสนใจเลยทีเดียว” หลังจากพึมพำชายสวมชุดดำพลันหายวูบไปราวกับอากาศธาตุ
เช้าวันต่อมา…
“แม่ครับ ท่านดูสิ นี่คือแกงต้มยำกุ้งที่แม่ชอบ หลวงปู่ให้เอามาฝาก เดี๋ยวผมไปเตรียมสำรับมาให้นะครับ"
“เด็กดี! แม่ขอโทษที่เป็แบบนี้ มันทำให้ลูกลำบากมากเลยสินะ!”
“แม่ครับ อย่าพูดแบบนี้อีกเลย ขอแค่ให้ผมได้ดูแลแม่ไปตลอดชีวิต จะเหนื่อยกว่านี้อีกร้อยเท่าพันเท่าผมก็ทำให้แม่ได้!”
“เอาหล่ะๆ แม่จะกินหล่ะนะ!”
แม่ของผม เธออายุ 35ปี แม้ว่าตอนนี้เธอจะมีหน้าตาเหมือนป้าอายุ70 แต่มันเป็เพราะโรคร้าย ผมเคยได้ยินคนเขาพูดกันว่า แม่ของผมตอนยังสาว เธอนั้นงดงามที่สุดในเขต15นี้ พวกคนรวยๆต้องคลานตามหลังแม่ของผมต้อยๆ
แต่อยู่ๆเธอก็อุ้มทองกลับมา พ่อของผมก็หายสาปสูญ ทุกคนในเขต15ต่างก็ไม่รู้จักพ่อของผมแม้แต่น้อย หลังจากผมคลอดแม่ก็ดูแลผมอย่างดีด้วยเงินเล็กน้อยที่เหลืออยู่ จนกระทั่งหลายปีก่อนแม่ก็ล้มป่วยด้วยโรคร้าย
แม่ไม่เคยพูดถึงพ่อเลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเขาเป็ยังไง แม่มักจะร้องไห้ตลอดเวลาเมื่อผมถามถึงพ่อตอนที่ผมยังเด็ก และผมก็เลิกถามแม่ไปนานแล้ว เพราะผมไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้อีก แม้ว่าพวกเราจะลำบาก แต่ผมไม่เคยเสียใจเลย ผมยินดีที่จะปกป้องและดูแลแม่ของผมอย่างดีที่สุด
หลวงปู่เคยพูดไว้ว่า ยาที่จะรักษาอาการป่วยแม่ของผมนั้นใช่ว่าไม่มี เพียงแต่มันอยู่ในเขตอื่น ซึ่งการจะข้ามไปแต่ละเขตนั้นไม่ใช่เื่ง่าย และพวกมันมีราคาไม่แพงมากนัก แต่เมื่อนำมาขายยังเขต15 ยาเ่าั้กลับมีราคาพุ่งขึ้นมาร้อยกว่าเหรียญทอง
หรือว่าเราควรจะรับข้อเสนอของคนแปลกหน้าคนนั้นดี เราไม่รู้ว่าเขา้าสอนอะไรให้ อีกอย่างการแต่งตัวก็เป็คนน่าสงสัยสุดๆ เอาเถอะ!พรุ่งนี้ลองไปหาเขาแล้วถามดูดีกว่าว่าเขาจะสอนอะไรให้ ค่อยตัดสินใจอีกครั้งก็ยังไม่สาย
เย็นของวันต่อมา…
“มาแล้วหรือ!”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมมาที่นี่”
“เด็กน้อย เธอยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ เอาหล่ะฉันจะไม่พูดมาก ฝึกหรือไม่ฝึก ว่ามา!”
“เมื่อมาแล้ว ก็ต้องฝึกอย่างแน่นอน แต่ผมอยากยืนยันคำพูดของคุณก่อนเื่ เอ่อ…เื่เงิน!”
“ฮ่าฮ่า! น่าสนใจ น่าสนใจ”ซือไห่ อายเล็กน้อย มันเหมือนกับว่าไปทวงหนี้เขาซะอย่างนั้น โดยที่เขาไม่เคยเป็หนี้เรามาก่อน
“ผมขอโทษที่เสียมารยาท”
“เื่เล็กน้อยไม่ต้องจำใส่ใจ เื่เงินฉันไม่ผิดคำพูดอย่างแน่นอน แต่ก่อนจะรับเงินจากฉัน เธอต้องผ่านการทดสอบจากฉันให้ได้ซะก่อน” ว่าแล้วชายชุดคลุมก็หยิบเอากิ่งไม้แห้งเล็กๆมาถือไว้ในมือ
“เข้ามา! มีเท่าไหร่งัดออกมาให้หมด!”
“ได้! ย้าาาา หมัด เท้า เข่า ศอก”
3 ลมหายใจต่อมา…
“โอ้ยๆ คุณลุงพอแล้ว ผมเจ็บนะ!”
“หึ ไม่ได้เื่ มีพละกำลังแต่เอามวยวัดมาใช้ มันจะไปได้เื่อะไร!”
“ก็ผมอยู่วัด ผมก็ต้องใช้มวยวัดสิถึงจะถูก!”
“ยังจะพูดมากอีก เอานี่ไป…ตักน้ำให้เต็มทั้งสองถัง แล้วไปยืนแยกขาบนหินก้อนนั้นซะ”
“ห๊ะ”
“อะไร?…เธอไม่อยากฝึกแล้วงั้นหรอ?” ชายชุดคลุมกล่าวพร้อมกับโยนเงินในมือเล่น
“ใครว่าผมจะไม่ฝึก แค่นี้เื่เล็กน้อยน่า!”
“ย้าาาาา”
………………………………
สารานุกรม:ว่าด้วยเรื่องอาณาเขตเป่ยซาน เป็นเมืองหลวงขนาดใหญ่ครอบครองอาณาเขตทั้งหมด 15เขต
เขต2-5 เรียกเขตใน
เขต6-10 เรียกเขตกลาง
เขต11-14 เรียกเขตนอก
เขต15 เรียกเขตบ้านนอก
7K
