ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ (Isekai wa Smartphone to Tomoni)

               จากใจนักเขียน 

               สวัสดีรอบที่หกฟุยุฮาระ พาโทระ เองครับ

               “ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ”มาถึงเล่มหกแล้ว

               ได้รับความสนุกกันบ้างไหมครับ

               เล่มหกนี้ในที่สุดก็ได้เห็นรูปร่างของเฟรมเกียร์กันแล้วเนื่องจากการปรากฏตัวของเฟรมเกียร์คือหนึ่งในเป้าหมายตอนที่ “สมาร์ทโฟนต่างโลก”ได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือดังนั้นหนึ่งความปรารถนาอันแรงกล้าของผมจึงกลายเป็นความจริงแล้วครับซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นเพราะการสนับสนุนของทุกท่านอย่างแท้จริงครับ

               ความปรารถนาต่อมาก็คงเป็น“เครื่องเฉพาะตัวของโทยะคุง” นี่ล่ะครับหลังจากนี้ก็ช่วยสนับสนุนกันต่อไปด้วยนะครับ

               สำหรับผลงานนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เริ่มจะมีบทศัตรูหรือบทตัวร้ายโผล่มาแน่นอนว่าเพื่อให้เรื่องเข้มข้นขึ้น ก็เลยคิดตัวร้ายหลาย ๆ แบบเอาไว้ อย่างซาบุนที่ปรากฏตัวในเล่มนี้เนี่ยตอนที่ยังลงเป็นตอน ๆ ในนาโร่ขนาดตัวผมเองยังรู้สึกเกลียดตัวละครนี้เป็นอย่างมากเลยครับ

               ทั้งเอาแต่ใจคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง และข่มเหงคนอ่อนแอถ้าทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกว่า “เจ้านี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด......”ได้ล่ะก็ถือว่าเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ของผมเลยล่ะครับ

               ผมไม่ถนัดการเขียนบทตัวร้ายก็จริงแต่ยังไงก็กลายมาเป็นตัวละครเน่าเหม็นน่าหมั่นไส้จนได้ครับ

               สำหรับนิยายสโลว์ไลฟ์แล้วตัวละครยิ่งใหญ่ผู้มาพร้อมกับความชั่วที่ลุ่มลึกมีชั้นเชิงนั้นคงไม่จำเป็นหรอกครับถึงจะเขียนไปก็คงตัดบทไปกลางคันอยู่ดีจากนี้ไปผมก็จะพยายามพัฒนาการเขียนบทตัวร้ายให้มีเสน่ห์มากขึ้นอีกครับ

               เอาล่ะมาพูดถึงชีวิตจริงกันบ้าง ฤดูร้อนได้มาเยือนแล้ว ทุกคนเป็นยังไงกันบ้างครับ?

               ตัวผมไม่ถูกโรคกับหน้าร้อนเอาซะเลยไม่ถูกโรคจริง ๆ นะครับ

               สาเหตุที่โทยะคุง(冬夜くん) กับนามปากกา(冬原) มีคำว่า“ฤดูหนาว (冬)”อยู่ด้วยคิดว่าคงมาจากความรู้สึกแบบนั้นนี่ล่ะ

               ผมเป็นพวกป่วยง่ายมักจะเป็นหวัดในช่วงนี้ของทุกปีเลย กล่าวคือปีนี้ผมก็เป็นหวัดหน้าร้อนไปเรียบร้อยแล้วนั่นเองตัวร้อนยาวเลย ไอไม่ยอมหยุดด้วย ทรมานอยู่ตั้งสี่วันแน่ะครับ

               เกลียดช่วงนี้ของปีจริงๆ

               มีคำกล่าวที่ว่า“คนที่ติดหวัดหน้าร้อนคือคนบ้า” อยู่ด้วยล่ะครับแบบนั้นมันหมายความว่า “คนที่เป็นหวัดทั้ง  ๆที่อยู่ในหน้าร้อนที่มีแต่วันอากาศร้อนอบอ้าวยาวนานก็มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละ”ชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ

               หรืออีกความหมายก็คือ“เพราะเป็นคนบ้าถึงได้ทึ่มจนมารู้ตัวเอาตอนหน้าร้อนว่าติดหวัดมาจากฤดูหนาว”นั่นเอง

               อืมต่อให้เป็นหัดตอนหน้าร้อนก็ไม่ใช่คนบ้าหรอกน่า ......มั้งนะ

               เอาเป็นว่าหน้าหนาวมันดีกว่าสำหรับผมจริงๆ นั่นล่ะครับ อาจจะเป็นเพราะเดิมทีผมอาศัยอยู่ทางภาคเหนือของประเทศก็ได้แฮะ

               ถ้าเช่นนั้นก็มาถึงช่วงขอบคุณในครั้งนี้

               ท่านอุซาสึคะเอจิ ผู้รับผิดชอบภาพประกอบขอบคุณสำหรับภาพประกอบสุดแสนวิเศษในเล่มนี้ที่มีตัวละครใหม่โผล่มาเยอะแยะนะครับ

               และท่านโองาซาวาระโคโตฟุมิ ที่ช่วยดีไซน์เฟรมเกียร์สุดเท่ให้ หลังจากนี้ก็ช่วยออกแบบเฟรมเกียร์หลายๆ ประเภทให้ด้วยนะครับ จากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

               ท่าน K ผู้ดูแลขอขอบคุณที่ช่วยดูแลอยู่เสมอครับผมจะระมัดระวังตัวเพื่อไม่ให้เป็นหวัดหน้าร้อนนะครับ

               ทุกท่านในกองบรรณาธิการฮอบบี้เจแปนและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการตีพิมพ์หนังสือขอบคุณสำหรับที่ผ่าน ๆ มานะครับ

               และผู้อ่านทุกท่านจากทั่วทุกแห่งหนที่กรุณาอ่านหนังสือเล่มนี้หรืออ่านจากเว็บ“Shousetsuka ni Narou” ผมขอขอบคุณอย่างสุดซึ้งครับ

               ฟุยุฮาระพาโทระ