ตอนที่ 10 จัดตั้งหน่วยลาดตระเวน
หลังจากหลี่ต้าต่งออกเดินทางแล้ว เหอฉยงเหลียนก็มาหาในวันเดียวกัน
หลินอวี้ทักทายอย่างมีความสุข “พี่สาว...”
นางสังเกตเห็นร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเหอฉยงเหลียน
“เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวหรือ?”
สวี่หยางผู้เพิ่งกลับมาจากทุ่งนาก็เข้ามาหาด้วยความสงสัย พร้อมกับสัญชาตญาณที่กำลังบอกเ้าตัวว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเหอฉยงเหลียน
“มีศพ มีศพร่างหนึ่ง เมื่อครู่ข้าลงไปทำงานในทุ่งนาแล้วเจอศพผู้หญิงอยู่ที่นั่น ฮือ ๆ ๆ นางถูกเปลื้องผ้าหมดเลย!”
สวี่หยางคิ้วขมวดทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ “มา พาข้าไปดูหน่อย”
ไม่ว่าอย่างไรศพก็ปรากฏขึ้นใกล้บ้าน เื่นี้นับว่าร้ายแรงนัก
ในไม่ช้า เพื่อนบ้านก็มาถึงทุ่งนาของตระกูลหลี่
ศพอยู่ในคูน้ำขนาดเล็กข้างที่ดินของตระกูลหลี่ โดยน้ำบริเวณดังกล่าวไหลลงมาจากต้นน้ำ ซึ่งในยามปกติแล้วทุกคนจะตักน้ำจากที่นี่เพื่อนำไปใช้ทำนา
“นางคือแม่หม้ายอู๋จากต้นน้ำทางโน้นไม่ใช่หรือ”
ใครบางคนจำได้ทันทีที่มาถึง
“ใช่จริงด้วย ข้าได้ยินมาว่านางหายไปสองวันแล้ว”
“คงลอยมาตามน้ำไม่ผิดแน่ นางตายได้น่าเวทนาเหลือเกิน กระทั่งร่างกายหลายส่วนยังอยู่ในสภาพบิดเบี้ยวผิดรูป”
เห็นได้ชัดว่าไม่มีทรัพย์สินอยู่บนร่างดังกล่าว แสดงว่าเป็ฝีมือของโจรชั่วไม่ผิดแน่
“หญ้าหลิงซวีทางต้นน้ำโตเร็ว ว่ากันว่ามีหลายคนถูกปล้นชิงทรัพย์ใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมา”
หลายคนเริ่มตื่นตระหนก โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญมนุษย์หญิงบางคนที่กอดสามีเอาไว้แน่น
“ดูท่าว่าครั้งหน้าพวกเราต้องยกระดับการลาดตระเวนแล้ว หลังจากผ่าน่นี้ไปก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น สวี่หยาง ผู้ชายส่วนใหญ่ในถนนหยางหลิ่วต่างก็เข้าร่วมกันทั้งนั้น แล้วเ้าล่ะ?”
สวี่หยางเหลือบมองคนที่เพิ่งเอ่ยเช่นนั้นออกมา
ผู้พูดมีรูปร่างเตี้ย สวมชุดคลุมสีเทา ความผันผวนของพลังิญญาค่อนข้างรุนแรง
ชื่อของชายผู้นี้คือจางเถี่ย เขามาจากหน่วยล่าสัตว์อสูร พละกำลังอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า กล่าวได้ว่าเป็รองเพียงพี่น้องนักเล่นแร่แปรธาตุ ดังนั้นผู้คนในชุมชนจึงเชื่อฟังอีกฝ่าย
แม้การไม่เข้าสังคมจะไม่ผิด แต่การปล่อยให้ภรรยาตกอยู่ในอันตรายเนื่องจากการลาดตระเวนย่อมเป็เื่ที่รับไม่ได้
ดังนั้นสวี่หยางจึงกล่าวปฏิเสธไป “พี่จางก็รู้ว่าข้าเพิ่งแต่งภรรยา นางเป็เพียงมนุษย์ธรรมดา หากข้าออกจากบ้านไปโดยไม่มีคนอื่นคอยอยู่เป็เพื่อนนางคงอันตรายเกินไป”
“นั่นเป็เหตุผลที่ต้องจัดเวรลาดตระเวน พวกข้าบางคนก็มีมนุษย์อยู่ในครอบครัว แล้วเหตุใดถึงยังออกมาลาดตระเวนได้เล่า?”
“ใช่แล้ว หากเ้าไม่เข้าร่วมแล้วเกิดอะไรขึ้นมา หน่วยลาดตระเวนก็จะไม่ให้การช่วยเหลือนะ”
ผู้ติดตามสองคนซึ่งอยู่ด้านหลังจางเถี่ยบอก
จางเถี่ยพลันยกมือขึ้น ทั้งสองพลันหุบปากฉับ
“สวี่หยาง ทุกคนที่นี่ต่างทราบกันว่า ข้าจางเถี่ยเป็คนดี ไม่เคยปล่อยให้คนที่ติดตามต้องลำบาก การลาดตระเวนจัดขึ้นเพื่อความปลอดภัยของทุกคน ในเมื่อเ้าไม่้า ข้าก็จะไม่บังคับ แต่อย่างน้อยก็ต้องมีส่วนร่วมบ้าง”
“ในกรณีนี้ พวกข้าจะเก็บค่าคุ้มครองแต่ละครัวเรือน สามสิบเศษหินิญญา”
เศษหินิญญาสามสิบก้อนถือว่าไม่มาก แลกกับการมีคนคอยลาดตระเวน และความปลอดภัยที่ดีขึ้น
“ได้”
สวี่หยางเป็คนใจกว้าง
อาจกล่าวได้ว่าเขาในตอนนี้ร่ำรวยที่สุด ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลที่จะใช้เงินจำนวนเล็กน้อยเช่นนี้
เมื่อเห็นสวี่หยางพร้อมจ่าย จางเถี่ยก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ไม่ต้องห่วง หน่วยลาดตระเวนมีมากกว่าสิบคนและแบ่งออกเป็สองกลุ่ม พวกข้าจะทำให้ละแวกบ้านของเ้าปลอดภัยอย่างแน่นอน”
“ขอบคุณมาก พี่จาง”
จากนั้นศพก็ถูกพวกเขาขนย้ายออกไป
หลังจากกลับมาแล้ว หลินอวี้ก็ไปที่บ้านของเหอฉยงเหลียนเพื่อปลอบประโลมนาง
สวี่หยางรู้สึกขบขันเล็กน้อย แม้เหอฉยงเหลียนจะเป็ผู้บำเพ็ญมนุษย์ แต่กลับไม่กล้าหาญเท่าหลินอวี้
คืนนั้นเองสวี่หยางก็ััได้ว่าจางเถี่ยกำลังลาดตระเวนบริเวณใกล้เคียงพร้อมกับคนของเขา
…
ชายหนุ่มคิ้วขมวดทันทีที่พบว่าแต้มคะแนนพิเศษที่ได้รับในเช้าวันต่อมาค่อนข้างน้อย
[ท่านกับภรรยาใช้เวลาทั้งวันอย่างราบเรียบ จึงได้รับแต้มคะแนนพิเศษ 10 แต้ม]
“เกิดอะไรขึ้น? นางเริ่มเบื่อไวขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่าจะเป็อาถรรพ์เจ็ดปี*[1]?”
สวี่หยางวิเคราะห์ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนนี้นางพูดถึงความตายของใครบางคน โดยบอกว่าศพของผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมาก
และ่ที่เสพสังวาสหลังจากนั้น เห็นได้ชัดว่านางหมดความสนใจไปแล้ว
แต่เพื่อตอบสนองความ้าของเขา นางจึงไม่ได้พูดอะไร
“ดูท่าว่าพอเ้าไม่สนใจข้า แต้มคะแนนพิเศษที่ได้ก็จะลดลงสินะ”
เขาได้แต่ส่ายหน้า พลางคิดว่า ‘ดีที่ข้าสั่งสมคะแนนพิเศษไว้ก่อนหน้านี้’
ชายหนุ่มเหลือบมองไปที่ขั้นของเคล็ดวิชาเพลิงวิภาส
[เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาเพลิงวิภาสขั้นสมบูรณ์ 0/100]
ในที่สุดเคล็ดวิชาเพลิงวิภาสก็บรรลุมาถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว ทำให้ตอนนี้เขามีความเข้าใจเกี่ยวกับเคล็ดวิชาเพลิงวิภาสอย่างลึกซึ้ง อีกทั้งระยะการโจมตียังสูงถึงสามสิบหมี่*[2] แล้วลูกไฟที่ก่อนหน้านี้มีขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก็ขยายใหญ่ขึ้นสามถึงสี่เท่า ทั้งยังมีอุณหภูมิสูงขึ้น!
ฉับพลันนั้นใจกลางลูกไฟก็ปรากฏเปลวเพลิงสีน้ำเงินอันเลือนรางคุโชนขึ้นมา
สิ่งนี้เป็ตัวบ่งบอกถึงเปลวเพลิงแท้จริงและพลังอันยิ่งใหญ่
ด้วยความแข็งแกร่งนี้ เขาจึงตัดสินใจเข้าไปในูเา!
ประการแรก เขา้าล่าสัตว์อสูรเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของพวกมัน
ประการที่สอง มีพืชิญญาและยารักษาโรคอยู่หลังเขา ทำให้ตนอยากทราบว่าจะสามารถหาเมล็ดพันธุ์มาปลูกได้หรือไม่
เมล็ดพันธุ์โอสถิญญามักไม่มีวางจำหน่ายตามร้านค้าขนาดเล็ก
ถ้าสามารถปลูกโอสถิญญาได้ ชายหนุ่มจะไม่ขายหากไม่จำเป็ แต่เขาจะใช้มันเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งให้แก่ตนเอง
เขาทางด้านหลังหมู่บ้านเรียกว่าหุบเขาหยางหลิ่ว ซึ่งมีทางเดินตัดผ่านจากทุ่งนาไปทางคูน้ำขนาดเล็ก แต่เลยจากบริเวณนั้นไปจะไม่มีทางเท้าแล้ว
สวี่หยางถือตะกร้าพลางเก็บเห็ดป่าตามทาง
จำนวนสัตว์อสูรในบริเวณรอบนอกหุบเขามีไม่มากนัก ไม่นานหลังจากนั้นสวี่หยางก็เห็นหมูป่ากำลังขุดดิน ทันใดนั้นมันก็คล้ายกับค้นพบบางอย่างก่อนจะเงยหน้ามองสวี่หยางผู้อยู่ด้านข้าง
แต่กระแสพลังิญญาได้พุ่งเข้ามาตรงหน้าหมูป่าตัวนั้นแล้ว ทันทีที่สิ้นเสียง 'ปิ้ว' หมูป่าก็ล้มลงกับพื้น แขนขาทั้งสี่กระตุกสองครั้ง จากนั้นก็แน่นิ่งไม่ขยับ
“แจ๋ว!”
สวี่หยางวิ่งเหยาะไปดูผลงานใกล้ ๆ หมูป่าตัวนี้มีขนาดเท่าหมาป่า มันคือสัตว์อสูรที่มีความแข็งแกร่งระดับหนึ่ง ซึ่งเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสองถึงสาม
เขี้ยวของมันมีคุณค่าทางยา ซึ่งสามารถขายได้ในราคาเท่ากับหินิญญาสี่ถึงห้าก้อน
“กลับถึงบ้านเมื่อไรต้องซ่อนมันให้ดี ไม่อย่างนั้นจะสะดุดตาเกินไป”
เขี้ยวของมันพุ่งเข้ามาอย่างว่องไว จึงยากจะรับมือได้หากไม่ใช่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่มีขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสี่ ทว่าเขาล่าได้หนึ่งตัวทันทีที่มาถึง หากใครทราบเื่นี้เข้าย่อมต้องสงสัยว่าชายหนุ่มกำลังปกปิดพลังตนเองแน่นอน
“เฮ้อ น่าเสียดายที่ไม่มีกระเป๋าเก็บของ ไม่อย่างนั้นคงไม่จำเป็ต้องระวังขนาดนี้”
เขาขุดหลุมฝังหมูป่าก่อน จากนั้นก็ไปยังบริเวณพื้นที่ชื้นมุมหนึ่งเพื่อดูว่ามีสมุนไพรเพิ่มขึ้นหรือไม่
เนื่องจากฝนเพิ่งตกเมื่อไม่กี่วันก่อน หากโชคดีก็อาจจะเจออะไรบ้าง
เขาก้มควานหาสมุนไพรไปตลอดทาง แต่น่าเสียดายที่พบเพียงเห็ดป่าบางส่วน ทันใดนั้นเขาก็เห็นนกตัวใหญ่ขนสีเทาน้ำตาลที่ดูรับมือยาก
“นกฟ้าคะนอง ความแข็งแกร่งของมันอยู่ในขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหนึ่ง”
นกฟ้าคะนองกำลังพักผ่อนอยู่บนต้นไม้ แม้มันจะได้ยินเสียงฝีเท้าดัง ‘สวบ’ ก็ไม่หันมามอง แต่กลับกระพือปีกเตรียมจะบินหนี
ตู้ม!
อึดใจต่อมา เปลวไฟก็ปกคลุมร่างของมันไว้
“ก๊า!”
นกฟ้าคะนองกรีดร้องก่อนจะร่วงลงกับพื้น
“ฮ่า ๆ ช่างโชคดีเหลือเกิน”
สวี่หยางแย้มยิ้ม แม้นกฟ้าคะนองจะไม่มีค่านัก แต่เนื้อของมันมีรสชาติอร่อยและมีผลต่อการบำรุงรักษาหยินกับไต
เหตุผลที่เขาใช้เคล็ดวิชาเพลิงวิภาสก็เพราะขนนกฟ้าคะนองเหมือนเข็มที่มีความแข็งมาก แต่บัดนี้มันถูกไฟเผาจนกลายเป็ ‘ไก่หัวล้าน’ ก่อนจะถูกสวี่หยางโยนลงไปในกระสอบ
“หืม มีอีกตัวหรือ?”
ตู้ม!
ลูกไฟอีกลูกถูกขว้างออกไป
หลังจากโจมตีไปสองครั้ง สวี่หยางก็หยุดมือ
แม้เขาจะเห็นเหยื่อตัวอื่น แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็ไม่เห็นก่อนจะมองหาสมุนไพรต่อไป
เขาพยักหน้าเมื่อมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ “ที่นี่แหละ”
เ้าของร่างเดิมเคยขุดโสมหญ้าโลหิตที่นี่ มันเป็ยาดีที่ช่วยบำรุงร่างกาย แต่ไม่ยอมขายเก็บไว้กับตัว ซึ่งถ้าจำไม่ผิด เขาได้พัฒนาจากขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหนึ่งสู่ระดับสองในวันต่อมา!
ต้องทราบก่อนว่าเ้าของร่างเดิมเป็ยาจกที่ต้องฝึกตนด้วยการพึ่งพาปราณิญญาฟ้าดิน โดยไม่ยอมใช้หินิญญาสักก้อน ทั้งยังอายุน้อยกว่ายี่สิบปี จึงยากจะก้าวไปสู่ระดับสองได้ ทำให้เขาต้องพึ่งโสมหญ้าโลหิต
“โสมหญ้าโลหิตเป็โอสถิญญาขั้นต่ำระดับสอง ซึ่งใช้เวลาสิบปีถึงจะโตเต็มที่!”
“ตอนนี้ข้าแค่ต้องหารากเท่านั้น”
ในูเามีกฎที่ไม่ใช่กฎอยู่ นั่นก็คือยามเก็บสมุนไพรจะต้องเหลือรากเอาไว้
และในตอนนั้นเองที่เ้าของร่างเดิมได้เหลือรากบางส่วนเอาไว้
สวี่หยางขยับเศษหินสองสามก้อนออกไป ในพริบตานั้น ไม่นานดวงตาคู่นั้นพลันทอประกาย “เจอแล้ว!”
เมื่อกอบดินชื้นขึ้นมาก็พบกับรากสีแดงสดที่มีความยาวเท่ากับนิ้วหัวแม่มือ มันคือรากของโสมหญ้าโลหิต
หลังจากขุดออกมา สวี่หยางก็เก็บมันไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังก่อนจะหันหลังกลับบ้าน
[1] อาถรรพ์รักเจ็ดปี เป็ความเชื่อว่าหากเข้าสู่ปีที่ 7 ของคู่รัก จะมีโอกาสเลิกกันสูง
[2] หมี่ เทียบเท่ากับหน่วยเมตรตามหลักเมตริก
1K
