ปากของซูฟานค่อยๆเข้าไปใกล้ปากของหว่านชิงทีละนิดๆ จนกระทั่ง…
“นายท่านเ้าคะ!” เจียงหยาพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูเพราะมีเื่ด่วน
“โอ๊ย!” หัวของนายท่านโขกเข้ากับหน้าผากของหว่านชิงเข้าอย่างจังนายท่านรีบลุกขึ้นมาและรีบทำท่าเคร่งขรึม
ส่วนหว่านชิงก็เอามือจิกไปที่ผ้าปูที่นอนนางเจ็บหน้าผาก แต่ก็ต้องฝืนทนไม่เอามือไปจับที่หน้าผาก
“มีอะไรอย่างนั้นหรือ” ซูฟานรีบพูดเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อน
“เมื่อกี้นายท่านจะจูบหว่านชิงงั้นหรือเ้าคะ” เจียงหยาแอบยิ้ม
“เปล่าเสียหน่อย! ข้าแค่สงสัยว่าหว่านชิงเป็อัมพาตจริงๆ หรือเปล่าข้าก็เลยลองทดสอบนางก็เท่านั้นเอง ว่าแต่เ้ามีอะไรงั้นหรือ” ซูฟานรีบเปลี่ยนเื่
“อ้อใช่ ระหว่างที่ฮูหยินใหญ่เดินเล่นที่สวนดอกไม้ อยู่ดีๆนางก็เป็ลมล้มพับไปเลยเ้าค่ะ” เจียงหยานึกขึ้นได้
“นางอยู่ที่ไหน ข้าจะรีบไปดูนาง” ซูฟานเป็ห่วงโจวเว่ยอย่างเห็นได้ชัด
“อยู่ที่ห้องปฐมพยาบาลเ้าค่ะ ยังดีที่ท่านหมอฉือยังไม่กลับตอนนี้เขากำลังตรวจอาการของฮูหยินอยู่เ้าค่ะ” เจียงหยารายงาน
“ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” ซูฟานร้อนใจ
“เ้าค่ะ” แล้วเจียงหยาก็เดินเข้าไปดูอาการของหว่านชิงและกล่าวว่า“โห หัวปูดเลยน่ะ ข้าจะรีบไปขอยาจากท่านหมอฉือเพื่อมาทายาให้เ้านะ”
เจียงหยารีบเดินออกไปจากห้องทันที
หว่านชิงเอามือจับที่หน้าผากระหว่างที่ไม่มีใครอยู่“โอ๊ยเจ็บ!บ้าจริงโขกมาได้ โชคดีที่นายท่านจับไม่ได้นะ”
***************************
ณหน้าห้องปฐมพยาบาล
“อ้าวท่านหมอ ทำไมไม่เข้าไปดูอาการฮูหยินของข้าล่ะ” ซูฟานมองเห็นท่านหมอยืนอยู่หน้าประตูห้องปฐมพยาบาล
“ตอนนี้ฮูหยินฟื้นขึ้นมาแล้ว และความทรงจำก็ฟื้นคืนกลับมาแล้วด้วยในตอนนี้นางขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน นี่คือใบสั่งยาบำรุงร่างกายในเมื่อฮูหยินก็เป็ปกติดีแล้ว งั้นข้าขอตัว” ท่านหมอฉือกล่าว
“นี่คือค่ารักษา ขอบคุณท่านมากจริงๆ” ซูฟานรับใบสั่งยาพร้อมกับมอบอัฐเพื่อเป็ค่ารักษา
ผ่านไปไม่นานหงเหม่ยก็เดินออกมาจากห้องปฐมพยาบาล
“ทำไมเป็เ้า ข้าสั่งกักบริเวณเ้าให้อยู่ในห้องพระไม่ใช่หรือ” ซูฟานใ
“ฮูหยินเรียกหาข้าเ้าค่ะ” หงเหม่ยอธิบาย
“ข้าเป็คนเรียกนางเองเ้าค่ะ” โจวเว่ยรีบเดินออกมาจากห้องเพื่ออธิบายช่วย
“เ้าจดจำอดีตได้ทั้งหมดแล้วอย่างนั้นหรือ” ซูฟานสงสัย
“ข้าจำได้แล้วและรับรู้สถานการณ์ปัจจุบันจากคำบอกเล่าของหงเหม่ยแล้วเ้าค่ะ” โจวเว่ยเป็ปกติแล้ว
“หงเหม่ยมอบยาพิษทำให้เ้าความจำเสื่อมเ้ายังจะเชื่อใจนางอีกอย่างนั้นหรือ” ซูฟานระแวงหงเหม่ย
“นางเองก็โดนท่านหมอพิษหลอกเหมือนกันเ้าค่ะ นางไม่ได้มีเจตนาทำร้ายข้า”โจวเว่ยอธิบายแทน
“เ้าหายก็ดีแล้ว ข้าจะพาเ้าไปพบท่านแม่” ซูฟานคิดว่าท่านแม่ต้องดีใจมากเป็แน่
“ช้าก่อนท่านพี่ พวกเรามาเป็แบบเดิมไม่ได้หรือเ้าคะ” โจวเว่ยไม่อยากให้สามีทำตัวห่างเหินเช่นนี้
“ข้ายังไม่พร้อม” ซูฟานทำใจมีความสัมพันธ์กับผู้ต้องสงสัยไม่ได้
“ท่านหมดรักข้าแล้วใช่หรือไม่” โจวเว่ยมีน้ำตาคลอ
“ยัง! แต่ข้ามีเหตุผลของข้า” ซูฟานยังคงรักและห่วงใยฮูหยินเสมอ
“พวกเรามาเปิดอกคุยกันเถิดเ้าค่ะ อย่าทำตัวเ็ากับข้าแบบนี้เลย ข้าอึดอัด”โจวเว่ยยอมเปิดเผยทุกอย่าง
“ก็ได้ ตามข้าไปที่ห้องทำงาน” ซูฟานคิดว่าก็ดีเหมือนกัน
โจวเว่ยกระซิบบอกให้หงเหม่ยไปรอนางที่ห้องพักของนางก่อนส่วนตัวเองก็เดินตามสามีไปที่ห้องทำงาน
***************************
ณห้องทำงานที่มีเพียงสองสามีภรรยา
“เ้าอยากรู้เื่อะไร” ซูฟานกล่าวก่อน
“ถึงท่านพี่จะมีฮูหยินรองแล้ว แต่ข้าก็ยังเป็ฮูหยินคนแรกของท่านเหตุใดพวกเรา เอ่อ ถึงไม่นอนห้องเดียวกันล่ะเ้าคะ” โจวเว่ยคิดว่าตนก็ถือเป็ภรรยาคนนึงเหมือนกัน
“ในเมื่อเ้าอยากให้ข้าเปิดใจคุย งั้นข้าจะถามเ้าตรงๆเ้าเป็อาจารย์สอนหนังสือจริงๆ หรือไม่” ซูฟานไม่ชอบคนโกหก
“เหตุใดถึงถามข้าเช่นนั้น ข้าก็ต้องเป็อาจารย์จริงๆ สิเ้าคะไม่เช่นนั้นข้าจะไปสำนักบัณฑิตเกือบทุกวันทำไมกัน” โจวเว่ยงงกับคำถามนี้
“เ้าอาจทำทีว่าไปสำนักบัณฑิตเพื่อให้บุคคลอื่นเชื่อว่าเ้าเป็อาจารย์จริงๆ ไงล่ะ” ซูฟานเชื่อคำบอกเล่าของเด็กชายเฉินฟุ
“ถ้าท่านไม่เชื่อ ท่านก็ไปถามคนในสำนักบัณฑิตสิเ้าคะ” โจวเว่ยคิดว่าตนบริสุทธิ์ใจ
“ข้าไปมาแล้ว แต่ที่นั่นได้เปลี่ยนอาจารย์ใหม่ทั้งหมดดังนั้นจึงไม่มีใครรู้จักเ้า” ซูฟานสืบมาแล้วแต่สืบไม่ได้
“เอาเป็ว่า ข้าจะหาพยานเพื่อพิสูจน์ตัวตนของข้าดีมั้ยเ้าคะ” โจวเว่ยกล่าว
“อย่างนั้นก็ดี” ซูฟานเองก็อยากเลิกสงสัยในตัวฮูหยิน
“เื่ที่ท่านคลางแคลงใจในตัวข้ามีแค่นี้หรือเปล่าเ้าคะ” โจวเว่ยสงสัย
“เ้าเป็คนวางยาท่านลุงและท่านพ่อของข้าหรือเปล่า” ซูฟานถามตรงๆ
“ท่านทั้งสองเสียชีวิตเพราะโรคประจำตัวไม่ใช่หรือเ้าคะข้าจะไปวางยาผู้ที่รักและเอ็นดูข้าทำไมกัน” โจวเว่ยใที่สามีเห็นตนเป็ฆาตกร
“ผลชันสูตรบอกมาแล้วว่าพวกเขาถูกพิษฮัวเหมยและก่อนที่ท่านทั้งสองจะเสียชีวิต เ้าก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย” ซูฟานยอมบอกหมด
“นั่นเป็เพราะข้าต้องดูแลท่านทั้งสองต่างหากเ้าคะข้าทำหน้าที่สะใภ้ก็ไม่แปลกนี่ ว่าแต่ ใครกันที่กล้าวางยาพวกท่านแบบนี้ฆาตกรฆ่าชายวัยกลางคนทั้งสองคนทำไมกัน หรือว่าจะเป็คู่แข่งทางการค้าเ้าคะ”โจวเว่ยคาดเดา
“เื่นั้นข้าคงต้องสืบดูอีกที” ซูฟานเองก็ยังสืบไม่ได้
“ถ้าข้ายืนยันความบริสุทธิ์ได้ ท่านจะปฏิบัติกับข้าเช่นเดิมใช่มั้ยเ้าคะ”โจวเว่ยกล่าว
“ข้าจะย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับเ้า และทำหน้าที่สามีเช่นเดิมตกลงมั้ย”ถ้าฮูหยินเป็ผู้บริสุทธิ์จริง ซูฟานก็พร้อมที่จะยอมเชื่อใจนาง
“ก็ได้เ้าค่ะ ขอเวลาให้ข้าหาพยานและหลักฐานมาแสดงให้ท่านดูก่อน” โจวเว่ยคิดว่าต้องใช้เวลาพอสมควร
“ตอนนี้พวกเราไปหาท่านแม่กันเถอะ” ซูฟานชวนเพราะรู้ดีว่าท่านแม่เป็ห่วงโจวเว่ยมากเช่นกัน
โจวเว่ยกำลังจะควงแขนท่านพี่แต่พอตั้งสติได้นางก็ชักมือกลับ และเดินตามสามีไปพบแม่สามีที่ห้องโถง
***************************
ณห้องโถง
“แม่ดีใจจริงๆ ที่เ้าคนเดิมกลับมาแล้วนะโจวเว่ย” แม่สามีเดินเข้าไปสวมกอดลูกสะใภ้ด้วยความดีใจ
“ข้านึกไม่ถึงเลยว่า ท่านหมอซุยหานจะหลอกทำร้ายข้าแบบนี้เ้าค่ะ” โจวเว่ยมีน้ำตาคลอ
“แล้วเขาทำกับเ้าแบบนี้ทำไมกัน พวกเ้ามีความแค้นต่อกันอย่างนั้นหรือ”แม่สามีคลายอ้อมกอดและรีบถาม
“พวกเราไม่รู้จักกันเสียด้วยซ้ำที่ข้าไปพบท่านหมอเพราะข้าจะไปปรึกษาเื่ตั้งครรภ์เ้าค่ะข้ากับซูฟานแต่งงานกันมาสองปีแล้ว แต่กลับยังไม่มีทายาทสืบสกุลเลยท่านหมอหลอกข้าว่ายาที่ให้ข้ากินนี้จะช่วยบำรุงร่างกายและช่วยให้ข้ามีบุตรเร็วขึ้นเ้าค่ะ”โจวเว่ยยอมเล่าที่มาที่ไป
“เื่การมีลูกนี้ ไม่เป็ไรก็ได้นะ” แม่สามีไม่อยากกดดันลูกสะใภ้
“ทำไมล่ะเ้าคะ ท่านไม่อยากมีหลานอย่างนั้นหรือ” โจวเว่ยแปลกใจ
“เอ่อ ตอนนี้เ้ากับซูฟานก็แยกห้องกันข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกเ้ามีเื่ราวบาดหมางอะไรกันมาก่อนหรือเปล่าข้าว่าเ้ากับสามีรีบปรับความเข้าใจให้เร็วที่สุดจะดีกว่า” แม่สามีคิดว่าลูกชายยังคงทำตัวห่างเหินลูกสะใภ้อยู่
“ข้าจะพยายามเ้าค่ะ” โจวเว่ยจะไม่ยอมแพ้
“เ้ากลับไปพักผ่อนเถิด” แม่สามีเป็ห่วง
“ข้าขอไปเยี่ยมหวานชิงก่อนนะเ้าคะ ถึงนางจะป่วยเป็อัมพาตยังไงข้าก็ต้องไปให้กำลังใจนาง” โจวเว่ยอยากไปพูดให้กำลังใจฮูหยินรอง
“ไม่ได้เด็ดขาด” ซูฟานกล่าวเสียงแข็ง
“ทำไมล่ะเ้าคะท่านพี่ ท่านกลัวข้าทำร้ายฮูหยินรองของท่านอย่างนั้นหรือ”โจวเว่ยน้อยใจ
“รอเ้าทำตามคำพูดก่อน ถ้าเ้าทำให้ข้าหายคลางแคลงใจเมื่อไหร่ข้าถึงจะยอมให้เ้าเข้าใกล้หว่านชิง” ซูฟานกลัวว่าหว่านชิงจะกลายเป็เหยื่อรายต่อไป
“ก็ได้เ้าค่ะ” โจวเว่ยกล่าวอย่างเข้าใจ
***************************
เย็นวันต่อมาณ ห้องโถง
“เฉินฟุ! เ้ามาทำอะไรที่นี่” ซูฟานแปลกใจที่เห็นเด็กชายวัย12 ขวบเดินเข้ามาในบ้านกับแม่ของเขา
“เอ่อ ข้าพาลูกชายมาขอขมาอาจารย์โจวเว่ยเ้าค่ะ” แม่ของเด็กชายเกริ่น
“หมายความว่ายังไง” ซูฟานไม่เข้าใจ
“รีบพูดสิลูก” แม่บอกลูกชาย
“ขะ ข้า โกหกท่านขอรับ” เฉินฟุพูดโดยหลบตา
“โกหกเื่อาจารย์โจวเว่ยอย่างนั้นหรือ” ซูฟานเดา
“ชะ ใช่ขอรับ ความจริงอาจารย์โจวเว่ยไปสอนที่สำนักบัณฑิตตามปกติแต่เพราะนางดุและตีข้าต่อหน้าเพื่อน ข้าก็เลยแกล้งใส่ร้ายอาจารย์โดยบอกท่านว่านางไม่ใช่อาจารย์ตัวจริง” เด็กชายยอมรับสารภาพ
“เ้านี่ช่างซนยิ่งนัก” ซูฟานนึกไม่ถึงว่าตนจะถูกเด็กหลอก
“รีบขอขมาอาจารยโจวเว่ยสิลูก” แม่บอกลูกชายอีก
เด็กชายยอมคุกเข่าขอขมาอาจารย์โจวเว่ยที่นั่งอยู่เคียงข้างซูฟานด้วยความนอบน้อม
โจวเว่ยลุกไปประคองเด็กให้ลุกขึ้นดีๆ“ต่อไปอย่าทำแบบนี้กับใครอีกนะอาจารย์ยอมยกโทษให้”
“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินฟุกล่าว
“เสร็จธุระแล้ว ข้าพาลูกกลับเลยนะ” แม่ของเด็กรีบพูด
“หงเหม่ย เ้าจงไปส่งพวกเขาเถิด” โจวเว่ยสั่งสาวใช้
“เอ่อ มะ มะ ไม่ต้องก็ได้ ข้าต้องรีบไปแล้ว” แม่ของเด็กพูดเสียงสั่น
“งั้นไม่ส่งนะ” โจวเว่ยกล่าว
ท่านแม่ของเฉินฟุพยักหน้าและรีบจูงมือลูกชายออกไปจากบ้านตระกูลซูอย่างรวดเร็ว
“เอ่อ ท่านพี่เลิกสงสัยข้าแล้วหรือยังเ้าคะ” โจวเว่ยหันไปถามสามี
ยังไม่ทันที่ซูฟานจะตอบอยู่ดีๆ ก็มีหญิงแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน เขาก็เลยทัก “นั่นใครน่ะ”
“อ้าว อาจารย์ซวงซวง เ้ามาทำอะไรที่นี่” โจวเว่ยหันไปเจอคนรู้จัก
“อาจารย์โจวเว่ย ไม่พบกันนานเลยนะ ข้าย้ายไปสอนที่เมืองอื่นนี่ก็เพิ่งว่างกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดข้าก็เลยถือโอกาสนำข้าวของเครื่องใช้ของเ้ามาส่งให้” อาจารย์ซวงซวงกล่าวพร้อมกับยื่นอุปกรณ์การสอนของโจวเว่ยคืนให้
“รบกวนท่านจริงๆ” โจวเว่ยรับข้าวของจากมือซวงซวงแล้วส่งให้หงเหม่ยนำไปเก็บ
“นี่คือตำราที่ผู้อำนวยการคนก่อนฝากคืนเ้า” ซวงซวงยื่นตำราสำหรับใช้สอนคืนให้
“ว่าแล้วข้าก็อยากไปเยี่ยมท่านผู้อำนวยการเหมือนกัน” โจวเว่ยคิดถึงเ้านายที่บริหารงานในสำนักบัณฑิต
“เอ่อ เขาเสียชีวิตแล้ว” ซวงซวงกล่าวเสียงเศร้า
“อะไรนะ! ท่านเสียชีวิตได้อย่างไร” โจวเว่ยสงสัย
“ผู้อำนวยการมีอายุมากแล้ว พอป่วยก็ถึงขั้นมีไข้สูงและมีอาการปอดชื้นประกอบกับท่านโหมงานอย่างหนักไม่ได้พักผ่อนท่านหมอเองก็รักษาอย่างเต็มที่แล้วจริงๆ” ซวงซวงเล่า
“ไม่น่าเลย น่าสงสารท่านยิ่งนัก” โจวเว่ยอุทานกับตัวเอง
“ข้าต้องเดินทางไกล และต้องรีบไปเตรียมงานสอนต่อ” ซวงซวงกล่าวตัดบท
“ขอบคุณท่านมาก หงเหม่ยรีบไปส่งท่านอาจารย์ซวงซวงเร็วเข้า” โจวเว่ยสั่ง
“มะ มะ ไม่ต้อง ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ซวงซวงรีบปฏิเสธ
“ดูท่าทางอาจารย์ซวงซวงจะกลัวหงเหม่ยนะ” ซูฟานสังเกตได้
“ท่านพี่คิดมากไปแล้วเ้าค่ะ เพื่อนร่วมงานของข้าไม่เคยพบหงเหม่ยนางจะกลัวหงเหม่ยทำไมกัน” โจวเว่ยกล่าว
“ข้าไม่ติดใจเื่นี้แล้ว ว่าแต่เ้าจะไปสมัครงานเป็อาจารย์อีกมั้ย”ซูฟานยอมเชื่อเพราะภาพวาดกลุ่มอาจารย์ที่อยู่ในสำนักบัณฑิตมีภาพของอาจารย์ซวงซวงอยู่ด้วย
“ข้าก็อยากสมัครเ้าค่ะ แต่ที่สำนักบัณฑิตมีอาจารย์มากเพียงพอแล้ว” โจวเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“ฮูหยินของเ้าเพิ่งจะหายป่วย เ้าจะเร่งให้นางโหมงานหนักทำไมกัน” แม่สามีไม่เห็นด้วย
“ลูกก็แค่สงสัยเท่านั้นขอรับ” ซูฟานกล่าว
“ไปพักผ่อนเถอะนะ ความจริงเ้าไปจัดห้องก่อนก็ได้อีกไม่นานซูฟานก็ต้องย้ายไปนอนห้องเดียวกับเ้า” แม่สามีพูดยิ้มๆ
“เ้าค่ะท่านแม่” โจวเว่ยแอบดีใจที่นางสามารถยืนยันได้ว่าตนเป็อาจารย์จริงๆ
***************************
ห้าวันต่อมาในเวลาเที่ยง ณ ห้องโถง
“นั่นลูกจะไปไหนน่ะ” ท่านแม่ทักลูกชาย
“เมื่อเช้าท่านมือปราบมาแจ้งว่าสามารถจับนางมารพิษไร้เงาได้แล้วขอรับนางสารภาพว่าได้แอบวางยาท่านลุงและท่านพ่อเพื่อแก้แค้นเที่ยงวันนี้ข้าจะต้องไปฟังคำตัดสินโทษของนางขอรับ” ซูฟานอยากเห็นหน้าฆาตกร
“ความแค้นอะไรกันท่านลุงกับท่านพ่อของเ้าเป็คนจิตใจดีไม่เคยคิดร้ายต่อใคร” ท่านแม่นับถือพี่ชายสามีและภูมิใจในตัวสามี
“ลูกเองก็อยากไปฟังคำอธิบายจากนางขอรับ ก็เลยจะรีบไปที่ศาล” ซูฟานอยากรู้ความเป็มา
“แม่จะไปด้วย แม่อยากจะไปดูหน้าฆาตกรที่สังหารหัวหน้าครอบครัวตระกูลซู”ท่านแม่แค้นใจ
“แต่ว่า…” ซูฟานกลัวท่านแม่ได้รับอันตรายหากคนร้ายแหกคุกหนี
“ให้แม่ไปเถอะ แม่จะได้นอนตายตาหลับ” ท่านแม่ขอร้อง
“อย่าพูดเช่นนั้นสิขอรับ ท่านแม่จะต้องมีอายุยืนถึงร้อยปี” ซูฟานจะไม่ยอมสูญเสียท่านแม่ไปอีกคน
“เอ่อ เื่การมีลูกนั้น…” ท่านแม่กำลังจะพูดเื่ทายาทแต่ถูกโจวเว่ยขัดจังหวะ
“ท่านพี่จะไปที่ไหนหรือเ้าคะ” โจวเว่ยสงสัย
“ข้าจะไปที่ศาล ใต้เท้าสามารถจับตัวฆาตกรที่วางยาพิษฮัวเหมยได้แล้ว”ซูฟานกล่าว
“เป็ความจริงหรือเ้าคะ ข้าขอไปด้วยได้มั้ย” โจวเว่ยอยากเห็นหน้านางมาร
“เอ่อ พวกเ้าสองสามีภรรยาไปด้วยกันเถิด ข้าเปลี่ยนใจแล้วข้าจะไปดูอาการของหว่านชิง” ท่านแม่อยากให้ทั้งสองใกล้ชิดกันและตนก็ไม่อยากเป็ก้างขวางคอ
“ก็ได้ขอรับ งั้นพวกเราไปกันเถอะโจวเว่ย” ซูฟานจูงมือฮูหยินอย่างสนิทใจ
พอสองสามีภรรยาเดินออกจากบ้านไปแม่สามีก็รีบเดินไปดูอาการของหว่านชิงทันที
***************************
ณห้องนอนของหว่านชิง
“หว่านชิง! เ้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก เ้าอย่าอิจฉาฮูหยินใหญ่เลยนะต่อไปซูฟานกับโจวเว่ยก็จะต้องคืนดีกัน ในตอนนี้โจวเว่ยยืนยันความบริสุทธิ์ได้แล้วนางเป็อาจารย์จริงๆ และนางก็ไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าสามีและพี่ชายสามีข้าใต้เท้าจับนางมารพิษไร้เงาได้แล้วนางชั่วนั่นยอมรับสารภาพหมดแล้วว่าวางยาพิษพวกเขาในเวลานี้ถึงเ้าจะไม่ได้ทำหน้าที่เป็ศรีภรรยาและลูกสะใภ้แต่ถึงอย่างไรข้าก็ยังเห็นเ้าเหมือนลูกเหมือนหลาน หายไวไวนะหว่านชิง” แม่สามีลูบหัวหว่านชิงด้วยความเมตตา
หว่านชิงคิดในใจว่า“จับคนร้ายที่ฆ่าแม่ข้าได้แล้วข้าอยากไปศาลบ้างจัง น่าเสียดายจริงๆ ข้าไม่น่าแกล้งเป็อัมพาตเลยโจวเว่ยไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจ บางทีนางอาจจะไม่ใช่พี่จือหม่าอี้ของข้า”
6K
