หนึ่งรัตติกาล

รุ่งเช้าอีกวัน ชายหนุ่มเดินออกจากบ้านเช่นในตรอกเล็กๆ 

สองเท้ายังคงก้าวเดินไปเรื่อย ส่วนในหัวสมองยังคงครุ่นคิดหาทางออกให้ตน

" สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่เกิดในคืนวันที่ฟ้าคะนอง หลังจากนั้นชีวิตของข้าก็ได้เปลี่ยนไป " หานลี่พึมพำ 

เขาเดินเรื่อยเปื่อยจนมาถึงบึงน้ำใหญ่ที่ร่มรื่น ริมฝั่งรอบบึงมีต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งใบให้ร่มเงา

ทั้งใต้ไม้ยังมีหินก้อนน้อยใหญ่ตั้งเรียงรายไว้ให้ผู้คนได้พักผ่อน ทั้งยังมีกระดานหมากตั้งไว้

กลางบึงใหญ่ปรากฎมีศาลาหลังใหญ่ถูกปลูกไว้ ในศาลาหลังใหญ่นั้นมีโต๊ะหลายตัว

หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางเดินไปตามสะพานที่บิดเบี้ยวไปมา เขาก็ได้แต่ส่ายหน้า

" เหตุใดมิสร้างให้เป็๲เส้นตรง " หานลี่พึมพำ 

เมื่อเดินมาถึงศาลากลางบึง ชายหนุ่มกวาดตามองรอบ 

" อยู่ที่นี่มองเห็นทิวทัศน์รอบบึงชัดเจนยิ่งนัก " หานลี่พึมพำ

" ที่นี่คงเป็๲สถานที่พบปะพูดคุยกัน " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

หานลี่เหลือบมองไปยังกระดานข่าวที่อยู่ฝั่งทิศอุดร สองเท้าก้าวเดินไปยังกระดานข่าว

" หกเดือนหก นัดพบที่ศาลาฉงซิ่ง " หานลี่เอ่ยออกมา

" วันนี้นี่นา " หานลี่พึมพำ 

" มิน่าเล่า ที่นี่จึงมิมีผู้คน " หานลี่พึมพำ

" น่าจะเป็๲งานรวมบัณฑิต " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" ไปดูหน่อยก็ดี " หานลี่พึมพำ แลเร่งเดินไปยังศาลาฉงซิ่งอย่างรวดเร็ว

ราวหนึ่งชั่วยามหานลี่จึงเดินมาถึงยังศาลาฉงซิ่ง เขาพบพานเข้ากับเหล่าบัณฑิตมากมายนับพันหมื่น แลคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มากมาย

หานลี่เดินฝ่ากลุ่มบัณฑิตเข้าไปยังศาลาฉงซิ่งอย่างรวดเร็ว 

เมื่อมาถึงหานลี่ได้แต่คิ้วขมวด " มิเห็นมีศาลา " หานลี่พึมพำ

ภาพที่พบเห็นนั้นเป็๲ลานกว้างกลางลานกว้างมีเวทีที่สร้างขึ้นจากไม้ รายรอบเวทีสองฝั่งนั้นเป็๲อาคารสูงสองชั้น

ชั้นบนของอาคารมีโต๊ะแลเก้าอี้ไว้รับรองแขกที่มา ส่วนชั้นล่างมีไว้ให้ผู้คนที่มาทำการแสดงได้เตรียมตัว 

ส่วนด้านหลังเป็๲เนินดินที่ถูกสร้างเป็๲ขั้นบันได มีไว้ให้ผู้คนได้นั่งชม 

" รูปแบบการจัดวางยอดเยี่ยม " หานลี่พึมพำ

เหล่าบัณฑิตแลคุณหนูที่เดินผ่านต่างมองเหยียดหยามด้วยสายตา บางคนหนักขนาดที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกของตนยามเดินผ่าน

" แม้นจะเป็๲บัณฑิตมีการศึกษา แต่การศึกษานั้นหาได้ช่วยยกระดับจิตใจไม่ " หานลี่เอ่ยออกมา

บัณฑิตผู้หนึ่งที่เดินผ่านชายหนุ่มพลันสะท้าน เพราะเมื่อครู่เขาแสดงทีท่ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด 

" การศึกษาหาได้ช่วยยกระดับจิตใจไม่ " บัณฑิตผู้นั้นพึมพำ 

เขาพลันหยุดเดินแลหลับตาลง ราวกับครุ่นคิดบางสิ่งได้ 

" หากสามารถขัดเกลาจิตพิสุทธิ์ด้วยคำนี้ได้ มิแคล้วว่าหนทางข้างหน้าของข้า คงเดินได้อีกยาวไกล " บัณฑิตผู้นั้นพยักหน้าช้าๆ 

เขาผินกายกลับมา พลางมองยังหานลี่ " เถียนจ้านขอบคุณคุณชายที่ชี้แนะ " บัณฑิตเถียนจ้านผู้นั้นโค้งศีรษะลงจนถึงเอว

หานลี่ถึงกับตะลึง เขามิได้ได้ทำการชี้แนะให้บัณฑิตผู้นี้เลย เขาเพียงแค่พูดจาประชดประชัน 

แต่มิว่าจะอย่างไร ก็ต้องรักษาท่าทีไว้ก่อน " อืม " หานลี่พยักหน้ารับ 

เถียนจ้านยกยิ้มออกมา แลผินกายเดินไปยังศาลาฉงซิ่ง

ข่าวของเถียนจ้านบัณฑิตใหญ่แห่งแคว้นฟู่ โค้งศีรษะให้กับชายหนุ่มบ้านนอกแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว

" เพียงสองประโยคที่พูดออกมา ถึงกับทำให้บัณฑิตเถียนจ้านโค้งศีรษะให้เลยรึ " 

" ใช่ มิรู้ว่าเป็๲ประโยคใด ข้าว่าต้องเป็๲ประโยคที่ลึกซึ้งเป็๲แน่ "

" มาแล้วๆ " 

เหล่าบัณฑิตแลคุณหนูทั้งหลายต่างมองยังหานลี่ ที่เดินไปยังเนินชั้นบนสุด 

หานลี่ทิ้งร่างลงนั่งบนเนินดิน สองตาของเขากวาดมองทั่ว

" มุมมองบนยอดถือว่าเป็๲มุมมองที่ยอดเยี่ยม " หานลี่พึมพำ 

เหล่าบัณฑิตที่นั่งอยู่รายรอบ ต่างพากันหลีกลี้หนีห่างอย่างรังเกียจ เมื่อชายหนุ่มบ้านนอกหย่อนกายลงนั่ง

กลายเป็๲ว่าบนเนินดินที่กว้างใหญ่มีที่นั่งมากมาย แต่กลับกลายเป็๲ว่าหนึ่งส่วนจากสิบส่วนนั้นว่างเปล่า แลมีคนเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่

เหล่าผู้ชราต่างเหลียวมองยังเนินดิน พวกเขาก็ให้แปลกใจ 

" ชายหนุ่มผู้นั้นเป็๲บัณฑิตบ้านนอก แต่กลับข่มบัณฑิตใหญ่ได้ "

" น่าสนใจ " 

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม 

ชายชราคงแก่เรียนเดินขึ้นยังเวที รัศมีเรื่อเรืองเปล่งประกายทั่วร่าง

" วันนี้เป็๲การประชันบทกวีของเหล่าบัณฑิตจากทั่วแว่นแคว้น " ชายชราเอ่ยออกมา

" ข้าหวังเป็๲อย่างยิ่งว่า จะมีบัณฑิตจากแคว้นฟู่ ได้เฉิดฉายยังหอบัณฑิตเมืองหลวงเทียนตี้ " ชายชราเอ่ย

พลันปรากฎเสียงฮือฮาจากเหล่าบัณฑิตที่เข้ามา ทั้งเสียงพูดคุยกันมิหยุด 

หลังจากที่ชายชรากล่าวเสร็จ เขาผินกายเดินลงจากเวทีอย่างสง่างาม 

" พี่หญิง ทุกคราท่านมิเคยเข้าชมการประชันของเหล่าบัณฑิตเลย เหตุใดครานี้ท่านจึงอยากเข้าชม " สวีเสี่ยวหนานเอ่ยถาม

" ข้าอยากมาข้าก็มา " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา 

สองพี่น้องเดินฝ่าผู้คนมากมายเพื่อเข้าในศาลาฉงซิ่ง ตลอดทางพบพานกับเหล่าคุณหนู คุณชาย แลบัณฑิตมากมาย

สายตาของเหล่าบุรุษเพศทั้งหลายต่างจดจ้องมองยังนางอย่างมิวางตา

มิว่าจะเป็๲ใบหน้างดงามล่มเมือง จนถูกยกให้เป็๲หนึ่งในเก้าสาวงามแห่งใต้หล้า 

ทั้งทรวดทรงองค์เอวที่เว้าโค้งสวยงาม ทั้งวรยุทธเลิศล้ำหาใดเปรียบในรุ่นเดียว

ทั้งสติปัญญาเฉียบแหลม แลที่สำคัญสุดฐานะตระกูลสูงส่ง

ตระกูลสวีนั้น แตกออกไปหลายสาขา มีทั้งบัณฑิต ค้าขาย วรยุทธ รับราชการ ชื่อเสียงแลอิทธิพลมิใช่มีเพียงที่แคว้นฟู่ แต่ที่ดินแดนเทียนตี้ก็จัดอยู่ในตระกูลระดับสูง เทียบชั้นกับตระกูลใหญ่ๆได้อย่างมิอับอาย

" ข้านึกถึงบทกวีของท่านผู้นั้น มิใช่ว่าท่านผู้นั้นแต่งเพื่อนางดอกรึ " 

" ผู้ใดจะรู้ " 

" แต่กวีบทนั้นหากนำมาเปรียบกับนางแล้ว ข้าว่าเหมาะสมยิ่ง "

คณะผู้จัดงานเมื่อพบเห็นคนจากตระกูลสวีมา เขาเร่งกวีกระวาดเข้าต้อนรับ

" ข้าน้อยมิทราบว่าคุณหนูจะมาชมงาน จึงมิได้เตรียมการต้อนรับ " ชายชราเอ่ยออกมา

" คารวะผู้๵า๥ุโ๼ มิเป็๲ไรเ๽้าค่ะ จู่จู่ข้าก็นึกอยากจะมา " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา

" น้องอวี้ซวง " เสียงหนึ่งดังขึ้น 

สวีอวี้ซวงเหลียวมองยังชายหนุ่มในชุดคลุมม่วง " คารวะซื่อจื่อ " สวีอวี้ซวงย่อกายลงคารวะ

( ซื่อจื่อคือ ตำแหน่งผู้สืบทอดของอ๋องผู้ปกครองแคว้น หรืออ๋องผู้ปกครองแคว้นคนถัดไป )

" สำหรับน้องอวี้ซวงแล้วมิต้องมากพิธีเช่นนั้น " ซื่อจื่อเอ่ยออกมา 

สายตาหวานเยิ้มของซื่อจื่อมองยังดวงตาเปล่งประกายของสวีอวี้ซวง เขาลุ่มหลงในความงดงามของนางมานานแล้ว แต่ก็มิมีวาสนาจะได้เชยชม 

" น้องอวี้ซวง เชิญทางนี้ " ซื่อจื่อผายมือเชื้อเชิญไปยังชันบนของอาคาร 

" อืม " สวีอวี้ซวงครุ่นคิด

" เรียนซื่อจื่อ อวี้ซวงนั้นไร้วาสนา มิอาจนั่งเคียงข้างซื่อจื่อได้ ขอซื่อจื่อโปรดอภัย " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา

" เอ่อ " ซื่อจื่อพลันแข็งค้าง เขามิอยากจะเชื่อว่าจะมีสาวงามคนใดกล้าที่จะปฏิเสธเขาได้ 

" น้องอวี้ซวง หากเ๽้าไร้วาสนา ทั่วทั้งโลกนี้ คงมิมีผู้ใดมีวาสนาแล้ว " ซื่อจื่อเอ่ยออกมา

" ไปเถิด ดื่มชา แลชื่นชมบทกวีเป็๲เพื่อนข้า " ซื่อจื่อยังคงพยายามที่จะให้นางนั่งร่วมเคียงให้ได้ 

" พี่อวี้ซวง " ทันใดนั้นมีเสียงเล็กแหลมดังขึ้น 

สวีอวี้ซวงเหลียวมองยังสตรีร่างบางที่ทะยานเข้ามา

" หลิวเพ่ยเพ่ย " สวีอวี้ซวงพึมพำ " มาได้จังหวะพอดี " นางพูดในใจ

" คารวะซื่อจื่อ " หลิวเพ่ยเพ่ยย่อตัวคารวะ

" พี่อวี้ซวง ตำราที่ท่านให้ข้าหา ข้าหาเจอแล้วไปกัน " หลิวเพ่ยเพ่ย จูงแขนของสวีอวี้ซวงไปอย่างรวดเร็ว

" ซื่อจื่อต้องขออภัยด้วยขอรับ " สวีเสี่ยวหนานประสานสองมือ

" อืม " ซื่อจื่อพยักหน้าช้าๆ พลางผินกายเดินกลับยังห้องของตน

" ผ้หญิงเช่นนี้ นอกจากความงามที่มิเป็๲รองผู้ใดแล้ว ที่เหลือมิมีสิ่งใดเลย "

" ขนาดซื่อจื่อก็ยังมิให้เกียรติ เช่นนี้แล้วหากตระกูลสวีล่มจมขึ้นมา ขี้คร้านจะกลายเป็๲เพียงของเล่นของชายมากรัก " 

เหล่าสตรีขี้อิจฉาทั้งหลายต่างพูดคุยนินทาสาระพัด ทั้งยังแช่งชักหักกระดูก 

" คำคนนี่ร้ายยิ่งนัก " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา

" พี่อวี้ซวงอย่าไปสนใจปากหอยปากปู พวกนั้นล้วนขี้อิจฉา เกิดในตระกูลสูงส่ง แต่กลับมีจิตใจต่ำตม " หลิวเพ่ยเพ่ยเอ่ยออกมา

" เพ่ยเพ่ย เมื่อครู่ขอบใจเ๽้ามาก หากเ๽้ามิออกมาข้าก็คงมิมีทางที่หลุดพ้นจากซื่อจื่อได้ " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา

" พี่อวี้ซวงเป็๲หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ซื่อจื่อมากรักผู้นี้ เห็นใครก็เที่ยวแจกรักไปทั่ว " หลิวเพ่ยเพ่ยเอ่ยออกมา

" ท่านว่าการประชันบทกวีครานี้ ผู้ใดจะชนะ " หลิวเพ่ยเพ่ยเอยถาม

" ข้ามิรู้ " สวีอวี้ซวงส่ายหน้า 

" มีหลายคนนักที่เก่งกาจ พี่เถียนจ้าน พี่ฟ่านเยี่ยหลง " สวีเสี่ยวหนานร่ายรายชื่อออกมายืดยาว

" เ๽้ารู้มากจริงนะ " สวีอวี้ซวงเอ่ย

" พี่สาว ข้าเป็๲บัณฑิตข้าก็ย่อมต้องรู้ " สวีเสี่ยวหนานเอ่ยออกมา

สองตาของหานลี่มองยังเหล่าบัณฑิตที่เทียวขึ้นยังเวที เขาก็ได้แต่ส่ายหน้า 

" สิ่งใดเรียกว่าบัณฑิต " หานลี่พูดในใจ 

" ที่เห็นนี้ ข้าควรจะเรียกคนเหล่านี้ว่าเช่นใดดี " หานลี่พูดในใจ 

" ทุกคนล้วนแล้วแต่แต่งเติมเสริมตนให้ดูดีให้ดูเป็๲บัณฑิต " หานลี่พึมพำ

" ไร้ซึ่งแปดคุณธรรมของบัณฑิต "