ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        หลินตงนั่งเงียบไปพร้อมกับครุ่นคิดขึ้น นับจากที่ตัวของเขาเริ่มต้นในเส้นทางสายนี้ ศัสตราวุธนั่นไม่มีอยู่ในหัวสมองเลยสักนิด อย่าลืมนะว่าเพียงแค่ร่างกายมังกรอมตะก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าอาวุธเทพใดๆแล้ว ไม่ว่าจะหมัดหรือเท้าถ้าเกิดกระทบโดนศัตรูก็เรียกได้ว่าตกตายเลยทีเดียวแถมท่านอาจารย์ชิงหลงเซียนก็ไม่ได้มีอาวุธอะไรแบบนั่น เทพมังกรอมตะทั่วทั้งร่างราวกับเป็นอาวุธที่ร้ายแรง ในเรื่องนี้ทุกคนนั่นเข้าใจเป็นอย่างดี ถ้าเขามีจริงๆมันก็ย่อมที่จะถูกมอบมาให้กับผู้สืบทอดเช่นเขา อาจารย์ใช้เพียงพลังอันไร้ผู้ใดต้านและร่างกายของตนเองบดขยี้ทุกสรรพสิ่งจนเป็นที่หวั่นเกรงไปทั่วทุกหนแห่ง

        "เป็นอะไรไป? ข้าก็พอจะรู้ถึงความคิดของเจ้าอยู่น่ะ ตัวของข้าโดยปกติย่อมที่จะไม่ใช่อาวุธอยู่แล้วเพราะว่ามันไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับข้ายังไงละแต่ทว่าในตอนนี้มันแตกต่างออกไป เจ้ามีวัสดุที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใดแล้ว เขาของมังกรอมตะเรียกได้ว่าเป็นของล้ำค่าในการสร้างศัสตราวุธเทพระดับสูงสุด เพียงแค่หาผู้สรรสร้างมันขึ้นมาได้พลังของเจ้าก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น"

        ชิงหลงเซียนพูดอธิบายออกมาจนทำให้หลินตงนั่นเงยหน้าขึ้นมอง มันก็จริงอย่างที่ท่านอาจารย์ว่าไว้ ในตอนนี้เขามีของล้ำค่าในการสร้างมันแล้ว

        ร่างเงามังกรเพลิงเมื่อเห็นเขาตั้งใจฟังก็เล่าออกมาต่อ

        "ถึงมันจะเป็นของนอกกายแต่ทว่าผลลัพธ์ของมันก็ไม่ผิดหวัง ยกตัวอย่างเช่นองค์เทพผู้สร้างหลายคนก็มีศัสตราวุธประจำตัว องค์เทพผู้สร้างแห่งการดับสูญถึงพลังของเขาจะมากมายจนไม่มีผู้ใดเทียบเคียงแต่บางครั้งเขาก็ยังหยิบอาวุธของตนออกมาใช้เพื่อความสนุก มันคือดาบพระเจ้าบุบผาอมตะ ศัสตราวุธที่ได้ขึ้นชื่อว่าทรงพลังยิ่งกว่าทั้งมวล ในอดีตมันเป็นเพียงอาวุธที่ดูธรรมดา แต่เขาได้ใช้เวลาเนิ่นนานนับพันปีในการหล่อหลอมมันขึ้นมาใหม่ เชื่อไหมว่าอานุภาพของมันเรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัว เพียงแค่เผลอตวัดดาบครั้งเดียวก็ทำลายล้างจักรวาลนับร้อยได้ในพริบตา ในช่วงนั่นมหาจักรวาลพันภพสั่นสะเทือนเลือนลั่นเลยทีเดียว เจ้าเย่ชิงหยูนั่นถึงกับต้องออกมาขอโทษเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่คิดว่ามันจะทรงพลังมากถึงเพียงนั่น"

        "อ๋อ อีกคนนึงก็คือองค์เทพผู้สร้างแห่งกาลเวลา เขามีศิลาเทพกาลเวลานิรันดร์เป็นศัสตราวุธคู่ใจ ว่ากันว่าครั้งนึงศัสตราวุธเทพผู้สร้างชิ้นนี้เกิดคุ้มคลั่งขึ้นด้วยพลังแห่งความมืดอนันต์ มันใช้พลังทำให้ห้วงกาลเวลาทั้งหมดเกิดความโกลาหล อดีตปัจจุบันอนาคตสลับกันหมดจนเกิดความพินาศ ภัยพิบัติต่างๆถาโถมเข้ามาอย่างไม่พักเนื่องจากว่าเส้นกาลทับซ้อนกันนับไม่ถ้วน องค์เทพผู้สร้างแห่งกาลเวลาก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะแม้แต่ตัวของมันก็ทำอะไรไม่ได้จนกระทั่งเทพผู้สร้างเย่ชิงหยูต้องออกโรงจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง"

        "มันก็นานแล้วนะที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คงจะซักหลายล้านล้านปีก่อนโน่นแล้ว หลังจากวันนั่นศิลาเทพกาลเวลานิรันดร์ก็ถูกผนึกเอาไว้ในส่วนลึกที่ไม่มีใครรู้ มีเพียงแค่องค์เทพผู้สร้างเย่ชิงหยูเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน หรือไม่เผลอๆเขาอาจจะเก็บไว้กับตัวก็เป็นได้"

        "ว่าแต่พอได้ฟังแล้วเจ้าคิดยังไงถึงศัตราวุธละ อย่าลืมนะว่านี้คือชิ้นส่วนที่สำคัญที่สุดของข้าเอง เทพมังกรอมตะแห่งความว่างเปล่าและเป็นที่แน่นอนแล้วว่าคุณสมบัติของมันเมื่อถูกหล่อหลอมเสร็จก็จะต้องไม่ธรรมดา พลังแห่งความว่างเปล่าก็ถือว่าเป็นหนึ่งในพลังอันไร้เทียมทาน'

        ชิงหลงเซียนเอ่ยถามออกมาอย่างคาดหวัง ในตอนแรกตัวของมันก็ไม่ได้สนใจศัสตาวุธอย่างคนอื่นๆเขาหรอกแต่พอยิ่งเวลาผ่านไปมันก็ได้รู้ว่าอาวุธก็มีความสำคัญเช่นเดียวกัน

        "เข้าใจแล้วท่านอาจารย์ แต่ว่ามันจะดีหรอ นี้คือเขามังกรอมตะของท่านอาจารย์นะ สำหรับข้าแล้วมันถือว่าเป็นของสำคัญมากที่สุด ข้าเก็บมันไว้ไม่ดีกว่าหรอ..?"

        หลินตงกล่าวขึ้นอย่างไม่ยินดีนัก ถ้าเอาชิ้นส่วนของอาจารย์ตนเองไปทำอาวุธละก็ตัวของมันขอยอมตายดีกว่า ที่จะเอาคนที่มันเคราพไปทำอะไรแบบนี้

        ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั่น นิ้วมังกรที่เต็มไปด้วยกรงเล็บเพลิงถูกตบลงมาอย่างรวดเร็ว หัวของชายหนุ่มก็ถูกกระแทกด้วยพลังที่รุนแรง

        "เปรี๊ยง'

        หน้าของชายหนุ่มฝังคะมำลงไปกับผืนดินอย่างตกใจจนกระทั่งได้สติจึงค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาถึงกับเปอระเปื้อนไปด้วยดินโคลน เขาตอนนี้ถึงกับมึนงงว่าท่านอาจารย์จะตบเขาทำไม

        "เจ้าโง่นี้ ชิ้นส่วนอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับพลังที่จะได้รับมา เขามังกรอมตะชิ้นนี้เก็บไว้อย่างเงียบๆก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้เอาไปทำศัสตราวุธดีกว่า อย่าลืมนะว่าข้าได้ตายไปแล้ว ความเด็กน้อยของเจ้าในตอนนี้มันทำให้ข้าไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก..!!"

ร่างเงามังกรเพลิงบ่นออกมาอย่างไม่ยี่หระ เขามังกรอมตะตราบใดที่มันถูกตัดออกไปแล้วมันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวของมันอีก

หลินตงลูบหัวของตนเล็กน้อยพลางหัวเราะแห้งๆออกมา

        "เข้าใจแล้วท่านอาจารย์ ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ข้าก็ย่อมที่จะทำตาม เขามังกรอมตะของท่านหลังจากนี้ข้าจะพยายามสรรสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้กลายเป็นศัสตราวุธเทพ..!!"

        เมื่อชายหนุ่มยอมที่จะนำเขาไปทำเป็นอาวุธแล้วเสี้ยวจิตวิญญาณของชิงหลงเซียนก็พยักหน้ารับอย่างพอใจ สำหรับมันแล้วการที่จะทิ้งเขาไว้เฉยๆเช่นนี้มันชั่งเป็นอะไรที่ไร้สาระ ในเมื่อมีผู้สืบทอดแล้วให้เขาไปทำประโยชน์ซะดีกว่า

        "เฮ้อ งั้นก็คงจะได้เวลาแล้ว เขามังกรอมตะชิ้นนี้เจ้าจะต้องทำสัญญากับมัน ถึงยังไงมันก็ถือว่าเป็นของล้ำค่าระดับเทพผู้สร้าง จะมีเพียงแค่เจ้าที่สามารถใช้งานมันได้ ถ้าเจ้าไม่อนุญาติไม่ว่าใครก็ไม่สามารถที่จะแตะต้องมันได้"

        หลินตงพยักหน้ารับ เขาค่อยๆพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้า

        "ข้ารู้แล้วขอรับ เมื่อท่านโอนพันธสัญญามาให้กับข้า ดวงจิตวิญญาณสุดท้ายในตัวของท่านจะหายไปใช่ไหม"

        ชิงหลงเซียนก็แยกเขี้ยวยกยิ้มอย่างไม่สนใจพร้อมกับเอ่ยขึ้น

        "ใช่ ถึงยังไงข้าก็จะต้องหายไปในสักวันอยู่แล้ว ดวงจิตวิญญาณที่มีพลังเพียงแค่เศษเสี้ยวไม่สามารถคงอยู่ได้ตลอดกาลหรอกนะ สู้เอาเวลาตอนนี้มาช่วยเจ้าในการได้รับเขามังกรอมตะของข้า"

        "และเจ้าไม่ต้องไปสนใจในเรื่องนี้ เรามาเริ่มกันเลยเถอะ ข้าจะสอนวิธีในการใช้งานและควบคุมมันให้"

        ร่างเงามังกรเพลิงตัดบทของชายหนุ่มพร้อมกับถ่ายทอดทุกสรรพสิ่งให้เขาอย่างไม่รีรอ

        ชายหนุ่มก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี ตัวของเขาจึงเปิดรับมันอย่างไม่ปฏิเสธ ในเมื่อท่านอาจารย์ตัดสินใจเช่นนี้ตัวของเขาก็ไม่สามารถที่จะไปห้ามปรามอะไรได้