มือปราบหญิงที่เริ่มมึนงงเพราะฤทธิ์ของกำยานคล้อยตามพยักหน้าทันทีทั้งๆที่ใจนางคิดจะปฏิเสธโหลวซีห่าวดึงข้อมือให้สวีเสี่ยวถงวิ่งตามเขาออกไปจากงานเลี้ยงมีเสียงคนะโไล่หลัง
“ตามใต้เท้าโหลวไปเร็วเข้า! ใต้เท้าเมามากเดี๋ยวจะมีอันตราย”
เสียงฝีเท้าคนวิ่งตามหลังร่วมยี่สิบคนทว่าโหลวซีห่าวที่ได้รับยาจิตหลุดเข้าไปกลับคล่องแคล่วกว่าปกติเขาพานางวิ่งซอกแซกหลบคนกระทั่งหนีออกไปทางป่าละเมาะด้านหลังที่ว่าการอำเภอสวีเสี่ยวถงพยายามตั้งสะบัดศีรษะตั้งสติ
‘นี่ข้า!ข้าโดนอะไรเข้าไปนะ ขัดขืนโหลวซีห่าวไม่ได้เลย’
เมื่อเขาพานางไปซ่อนในพุ่มไม้แล้วโอบไหล่กดร่างนางไว้ให้หลบคนที่วิ่งตามทั้งหลายนางที่คิดจะเตือนสติเขาและดึงเขากลับที่ว่าการอำเภอกลับทำตามที่เขาสั่งอย่างไม่อิดออด
“ก้มหัวไว้อย่าให้พวกเขาเห็นเราเด็ดขาด คืนนี้ข้าจะพาเ้าทำตัวเยี่ยงโจร”
“เหตุใดเราต้องหนีด้วยเ้าคะใต้เท้า?”
“ใจจริง! ข้าอยากจะหนีทุกคนไปให้ไกลที่สุดไม่ต้องพบเจอผู้คน เ้าไม่รู้หรอกว่าข้าเ็ปมากเหลือเกินแต่ที่ต้องมาอยู่เชียนเยาก็เพราะข้าได้กล่าวคำสัญญาต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้เอาไว้ว่าจะไม่ขอเป็ขุนนางในเมืองหลวงอีก”
แม้นางจะอยู่ในอาการสะลึมสะลือแต่ก็ได้ยินถ้อยคำของเขาครบทุกคำ
“ไม่เป็ก็ไม่เป็สิอยู่เมืองเชียนเยาก็ได้ สนุกและสบายดีออก ข้าก็อยู่ที่นี่มาั้แ่เกิดท่านอยู่ที่นี่ก็มีข้าเป็เพื่อนไม่เหงาหรอกน่า” นางยกมือตบบ่าเขาแรงๆ สองสามที
“เ้าจะเข้าข้างข้าทุกอย่างใช่หรือไม่?”
หญิงสาวที่ตาปรือนิดๆเพราะเมากำยานคล้อยตามก็รีบพยักหน้า “ทั้งเข้าข้างและตามใจท่านเลยล่ะว่าแต่เราจะหนีไปที่ใดหรือ?”
“พวกเขาไปกันหมดแล้วเราหนีไปที่ของข้ากัน”เขาดึงข้อมือนางให้ลุกขึ้นแล้วว่าวิ่งวนรอบรั้วจวนนายอำเภอหนีพวกมือปราบอีกหนหนึ่งจากนั้นก็แอบเข้าไปในจวนจนถึงเรือนนอนของตนเอง “นี่บ้านของข้าเอง! ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาค้นหรอกเ้าเหนื่อยหรือยัง?”
“หิวน้ำมากเลย”นางบ่นพึมพำรู้สึกลำคอแห้งผาก
โหลวซีห่าวหันไปหยิบกาน้ำชามาบีบคางนางแล้วยื่นพวยกาใส่ปากแล้วรินเบาๆหญิงสาวกลืนไปหลายอึกจึงจับมือเขาแล้วดันออก
“ข้าอิ่มแล้ว!”
โหลวซีห่าวที่เหงื่อไหลไคลย้อยเพราะทั้งอาละวาดในงานเลี้ยงและพานางวิ่งหนีอยู่ครึ่งชั่วยามจึงรู้สึกร้อนไปทั้งเนื้อทั้งตัว
“ไม่ไหวล่ะข้าร้อนเหลือเกิน” ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกโยนลงพื้นพร้อมทั้งเสื้อตัวในเหลือเพียงกางเกงขายาวแล้วกระโจนขึ้นเตียง เขาหันมามองนางที่นั่งคอพับอยู่โต๊ะกลางห้อง
“เ้าถอดเสื้อเหมือนข้าสิพวกเราหนีกันขนาดนี้เ้าไม่ร้อนบ้างหรือ?”
นางพยักหน้าคล้อยตาม“ร้อนเ้าค่ะ ข้าร้อน”นางถอดเสื้อตัวนอกแล้วโยนทิ้งพื้นไปทับกับเสื้อของเขาแล้วขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ“แต่ข้าถอดตัวในไม่ได้นะ ข้าเป็สตรี ท่านพ่อสั่งไว้ว่าห้ามถอดเสื้อตัวในเมื่อมีบุรุษอยู่ด้วยโดยเด็ดขาด”
“อ้อๆไม่เป็ไร ไม่ถอดก็ไม่ถอด พวกเรานอนกันเถอะ”
ในห้องพอมีแสงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามารำไรรอบจวนนายอำเภอจุดคบไฟไว้ตลอดและมีมือปราบมาคอยตรวจตราทุกสองชั่วยาม คนทั้งสองที่มีสติหลงเหลืออยู่เพียงครึ่งมิได้จุดเทียนขณะเข้าไปในห้องนอนของโหลวซีห่าวด้วยความเมาและความเหน็ดเหนื่อยจึงนอนหลับอยู่ด้วยบนเตียง
สวีเจ๋อฮุยบิดาของสวีเสี่ยวถงตกอกใที่บุตรสาวของตนถูกใต้เท้าโหลวที่เมาสุราอาละวาดจนงานเลี้ยงเละเทะวิ่งหนีออกไปจากที่ว่าการอำเภอรีบเรียกให้มือปราบทั้งหลายช่วยกันตามหาคนทั้งสองทว่าผ่านไปหนึ่งชั่วยามก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเขาจึงไปเรียนให้มารดาของท่านนายอำเภอได้ทราบเื่
“ใต้เท้าโหลวน่ะหรือ?เมาสุราอาละวาด”
“ขอรับดึงเอามือปราบสวีออกไปด้วย ป่านนี้ยังหาตัวไม่พบเลยขอรับ”
“เขาไม่เคยดื่มจนเมามากเช่นนั้นนะข้าว่าเื่นี้ผิดปกติเสียแล้ว” เลียวฮูหยินรีบตามสวีเจ๋อฮุยออกไปที่ว่าการอำเภอ
“ไม่เป็ไรหรอกขอรับฮูหยินแขกทุกคนกลับกันไปหมดแล้ว ข้าให้คนช่วยเก็บกวาดจนจะเสร็จแล้ว ท่านไม่ต้องกังวล”
แม้ร่องรอยความโกลาหลจะถูกปลัดอำเภอกับภรรยากำกับคนช่วยจัดการเกือบจะเรียบร้อยทั้งหมดแล้วแต่ซากโต๊ะและเศษถ้วยจานที่ถูกเก็บทิ้งไว้ตะกร้าขยะเมื่อเลียวฮูหยินเดินไปก้มลงมองก็ทำเอานางส่ายหน้าแรงๆ
“ข้าไม่เชื่อว่าบุตรชายข้าจะทำเช่นนี้”
“ตอนนี้ขอเพียงเหล่ามือปราบตามหาคนทั้งสองให้เจอก่อนขอรับเราจึงได้รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เมื่อได้ยินว่ายังตามตัวบุตรชายไม่พบเลียวฮูหยินก็ร้อนใจนางให้เหล่าชุยบ่าวรับใช้รีบเกณฑ์คนในจวนช่วยกันออกตามหา ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่พบเลียวฮูหยินจึงหันไปปรึกษาเหล่าชุย
“เ้าว่าคุณชายของเ้าหากยามไม่ค่อยมีสติเช่นนี้เขาจะไปที่ใด?”
เหล่าชุยนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่“นายหญิง พวกเราลองกลับไปค้นรอบจวนก่อนดีไหมขอรับ?ข้าว่าคุณชายเป็คนชอบอยู่ในเรือน ไม่แน่ว่าป่านนี้อาจจะกลับไปแล้วก็ได้”
“ก็ดีเหมือนกันข้าว่ามันดึกแล้วและทุกคนก็เริ่มเหนื่อยอ่อน”
เลียวฮูหยินสั่งการให้บ่าวและสาวใช้กลับไปค้นในจวนนางกับเหล่าชุยเดินลิ่วไปยังเรือนนอนของโหลวซีห่าวสวีเจ๋อฮุยเองก็ขอติดตามไปช่วยค้นหาด้วย เขาเองก็ร้อนใจที่หาตัวบุตรสาวไม่เจอ
“อยู่นี่จริงๆด้วยขอรับ!”เหล่าชุยที่ถือเชิงเทียนเอาไว้มองเห็นคุณชายนอนหลับอยู่บนเตียงก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
คนกลุ่มหนึ่งที่เดินตามหลังมาพากันตื่นเต้นจึงรีบตามพรวดพราดเข้าไปในท้องทว่าภาพที่เห็นบนเตียงทำให้ทุกคนถึงกับชะงัก
“ใต้เท้าโหลว! หัวหน้าสวี!” เสียงของเหยาอิงิดังลั่นห้องทำเอามือปราบที่ยืนอยู่ด้านหลังหลายคนรีบชะโงกหน้ามาดู
นายอำเภอโหลวซีห่าวที่เปลือยท่อนบนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงกำลังกอดแขนข้างหนึ่งของมือปราบสวีที่ห่มผ้าถึงหน้าอกทว่าสายรัดเอวและเสื้อนอกของคนทั้งสองถูกทิ้งอยู่ข้างเตียง
“ไอหยา!” สวีเจ๋อฮุยร้องเสียงดัง
“ตายแล้ว! นี่พวกเขา....”เลียวฮูหยินอ้าปากค้างตาเหลือกมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาต่อให้นำเอาตัวบุตรชายลงชำระในแม่น้ำฮวงโหก็คงไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้แล้ว
*************************
696
