ผมเก่งขึ้นได้เพราะภารกิจ

     เช้าวันต่อมาเอกมองดูใบภารกิจตรงหน้า เขาไม่รู้เหมือนกันว่าจะสำเร็จเมื่อใด และเขายังครุ่นคิดอีกว่าใครจะ๻้๵๹๠า๱ขยะอย่างเขาเข้าร่วมกองทัพ? นี่อาจจะเป็๲เ๱ื่๵๹ตลกก็ได้ถ้าหากไม่มีใบภารกิจนี้ ชายหนุ่มรู้ดีว่าหากใบภารกิจปรากฏขึ้นมามีเพียงสองอย่างที่มันจะหายไปคือทำให้สำเร็จหรือล้มเหลวแต่ว่าคราวนี้เขาไม่อาจทำให้มันล้มเหลวได้ไม่เช่นนั้นโอกาศที่จะพลิกชะตาของตนจะหายไปตลอดกาล

"ใครกันนะที่คิดจะชวนเราเข้ากองทัพ?"
     เอกทิ้งความคิดเหล่านั้นเอาไว้และออกไปกินข้าวข้างนอก ในเมืองรัตนาแห่งนี้ยามเช้าอากาศสดชื่นผู้คนเริ่มตั้งร้านขายของเป็นเมืองที่น่าอยู่และสงบสุขจริงๆ ดูเหมือนว่าเขาจะรักเมืองนี้เข้าแล้ว
     อย่างไรก็ตามเมืองเอกนับเงินก็พบว่ามันเหลือไม่กี่ร้อย เขาเบะปากนึกถึงของกินราคาแพงหูฉี่ ถึงแม้ที่พักจะถูกแต่เป็นเพราะไม่ค่อยมีใครมาพักในเมืองแห่งนี้ราคาของมันจึงถูก ทว่าของกินและของต่างๆเป็นของหายากคนจากภายนอกมักจะเข้ามาจับจ่ายในนี้เพื่อหาของล้ำค่า
     เอกเดินไปที่ร้านขายข้าวและซื้อข้าวผัดกะเพราหมูกรอบ ซึ่งหมูกรอบทำมาจากหมูปีศาจราคาของมันกล่องละ 300 เคก ชายหนุ่มหยิบเงินส่งให้ด้วยอาการแขนสั่น
"อา...เขาสองหมื่นอัน"
     เขานึกถึงเขาปีศาจแรคคูนสองหมื่นอันที่ส่งมอบให้แม่ชี ในตอนนี้เอกรู้สึกต้องการเขาพวกนั้นมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่ยอมรับมัน
     ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งกินข้าวที่โต๊ะหินอ่อน เขาก็ได้ยินคนพูดคุยกันถึงเรื่องบางอย่าง
"ดูเหมือนว่าอาทิตย์หน้าท่านเจ้าเมืองจะเปิดโลกบาดาลแล้วนะ"
"จริงดิ!! พวกชิ้นส่วนปีศาจในนั้นมีราคามากเลยนะ"
"ใช่ ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเปิดรับซื้อเนื้อปีศาจปลาแล้วล่ะ"
     เอกดวงตาประกายเมื่อได้ยินคนเหล่านั้นพูดคุยกัน เขาอยากลงไปโลกบาดาล แต่จะทำอย่างไรก็ไม่รู้ เขาจึงต้องไปหาป้าแช่มเพื่อถามเรื่องนี้ เมื่อตัดสินใจได้แล้วจึงไปบ้านป้าแช่มที่นอกเมืองนครรัตนา ซึ่งเป็นบ้านที่เอกตื่นขึ้นมาในตอนแรกนั่นเอง
ก๊อก ก๊อก
     ชายหนุ่มเคาะประตูบ้านไม่นานก็ได้ยินเสียงของป้าแช่มว่า 'มาแล้ว มาแล้ว' จากนั้นประตูก็เปิด
"อ้าวเอกเองเหรอจ๊ะ" ป้าแช่มกล่าวด้วยความแปลกใจที่เอกมาหา
"ผมมีเรื่องอยากถามอะครับ รบกวนหรือปล่าครับ?" เอกพูดด้วยท่าทางยิ้มแย้ม
"เข้ามาก่อนสิ" ป้าแช่มเปิดประตูให้เอกเดินเข้าไป
     หลังจากที่ป้าแช่มยกน้ำชามาให้เอก เธอก็กล่าวถามทันที
"มีเรื่องอะไรล่ะ ถึงได้มาหาป้า" 
"คือผมได้ยินคนในเมืองนครรัตนาพูดถึงโลกบาดาลอ่ะครับ" เอกกล่าว
"อ๋อ...เธออยากจะไปใช่ไหมล่ะจ๊ะ" ป้าแช่มยกชาดื่ม
"ทำไมรู้ได้ล่ะครับ!!" เอกตกใจปนเขินที่เธออ่านความคิดเขาออก
"มันจะเปิดทุกๆหนึ่งปี ซึ่งของในนั้นรวมถึงชิ้นส่วนปีศาจมีราคาที่สูงมาก แค่เธอมาถึงบ้านป้า ป้าก็ดูออกอยู่แล้ว" ป้าแช่มกล่าว
"แล้วผมต้องทำยังไงถึงจะได้เข้าไปล่ะครับ" เอกกล่าวถาม
"เดี๋ยวป้าจัดการให้จ๊ะ" ป้าแช่มตอบยิ้มๆ
     หนึ่งอาทิตย์ต่อมาผู้คนมารวมตัวหน้าทางเข้าโลกบาดาล มันเป็นประตูเวทมนต์สีฟ้า ห่างเดินทะลุเข้าไปก็จะไปถึงโลกบาดาลได้ทันที แต่มันก็อันตรายมากทุกครั้งจะต้องมีคนตาย แต่ใครจะสนกันความท้าทายมาอยู่ตรงหน้าแล้ว
     เอกก็ได้มาถึงแล้วเช่นกัน หนึ่งอาทิตย์มานี้เขาเดินไปทั่วเมืองนครบันแต่ก็ยังไม่พบใครมาชวนเขาเข้ากองทัพ โชคดีที่ภารกิจนี้ไม่มีเวลา แต่มันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสำเร็จเมื่อใด อย่างไรก็ตามตอนนี้เอกถังแตกเป็นที่เรียบร้อย
"เอาล่ะทุกคนจงฟัง ท่านเจ้าเมืองได้อนุญาติให้พวกคุณทุกคนที่มีบัตรผ่านเข้าไปได้" ชายรูปร่างกำยำดูแล้วน่าเกรงขาม ยืนขวางประตูแล้วกล่าวด้วยเสียงอันดัง
     เอกได้รับบัตรผ่านมาจากป้าแช่มเมืองสองวันก่อน เขาไม่รู้ว่าป้าแช่มไปเอามาได้ยังไง เพราะเอกรู้มาว่าการจะได้รับบัตรผ่านเข้าไปโลกบาดาลจะต้องรับการทดสอบ แต่เอกกลับได้มันมาจากป้าแช่มจึงสงสัยว่าป้าเขามีเบื้องหลังอะไรกันแน่
"เมื่อทุกคนพร้อมแล้วก็เข้าไปได้!!" คนที่ขวางประตูกล่าวจบก็ยืนด้านข้างคอยเก็บบัตรผ่านจากคนที่เข้าไป เมื่อมาถึงเอกเขามองมาที่เอกแล้วขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไรออกมาจากนั้นชายหนุ่มก็เข้าไปในโลกบาดาล
"ท่านเจ้าเมืองคิดอะไรอยู่ถึงส่งเจ้าหนุ่มนั่นเข้าไปทั้งๆที่ไม่มีพลังเวท เหมือนส่งเข้าไปตายชัดๆ" เขาพึมพำเบาๆคนเดียว