เอี้ยเสวียนเดินทางออกจากด่านซีเหมิน ตอนพระอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้าท้องฟ้าเริ่มมืดลง และดวงจันทร์เริ่มปรากฏแสงสีเงินเส้นทางที่เขาเลือกเป็เส้นทางที่ผ่านป่าทึบและเทือกเขาสูงเป็เส้นทางที่ยากต่อการสัญจรแต่สามารถมองเห็นเส้นทางหลักที่เผ่าอสูรอาจใช้ได้
เอี้ยเสวียนเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวังใช้ทักษะการพรางตัวที่ได้เรียนรู้มา เขาหยุดเป็ระยะเพื่อฟังเสียงรอบตัวใช้ประสาทััทั้งหมดในการตรวจสอบสภาพแวดล้อม
คืนแรกของการสอดแนมผ่านไปอย่างตึงเครียดมีเพียงเสียงสัตว์ป่าและเสียงลมพัดผ่านใบไม้เท่านั้นที่ทำลายความเงียบเอี้ยเสวียนพบจุดซ่อนตัวที่เหมาะสมเป็โพรงหินขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้ยากจากด้านล่างแต่เขาสามารถมองเห็นเส้นทางส่วนใหญ่ได้อย่างชัดเจน
เขาใช้ความรู้ด้านอักขระสร้างกับดักรอบๆ ที่พักวางยันต์ตรวจจับการเคลื่อนไหวไว้โดยรอบ เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วเขาจึงพักผ่อนเล็กน้อย แต่ยังคงระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา
เช้าวันรุ่งขึ้น เอี้ยเสวียนออกเดินทางต่อ เขาพบรอยทางเดินที่เกิดขึ้นเป็ทางเป็ลักษณธของการเดินของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากแต่ค่อนข้างไม่มีระเบียบ แต่ไม่สับสน "นี่น่าจะเป็ร่องรอยที่เผ่าอสูรใช้เป็ทางผ่านเพื่อไปด่านซีเหมินแน่นอน"เขาคิดในใจเมื่อตรวจสอบร่องรอยที่พบ "จากร่องรอยพวกมันเคลื่อนตัวมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือตรงนี้คงเป็จุดที่พวกมันเตรียมการก่อนที่จะโจมตีด่านซีเหมินอีกครั้ง"
เอี้ยเสวียนทำการบันทึกสิ่งที่ตนเองเห็นลงในนกกะดาษพร้อมทั้งส่งให้มันบินไปที่จุดรับ-ส่งที่กำหนดไว้เพื่อทำการส่งต่อข้อมูลที่ได้ไปยังด่านซีเหมิน
เอี้ยเสวียนพยยายามตามรอยที่เห็นไปอย่างระมัดระวังเพราะว่ายิ่งเดินลึกเข้าไป แสดงว่ายิ่งใกล้ฐานทัพ หรือมีโอกาสที่จะพบศัตรูและเมื่อพบทางแยกต่างเอี้ยเสวียนจะทำการวางค่ายกลแม่ลูกเอาไว้เพื่อให้เป็ตัวนำทางเพื่อจะได้ไม่หลงทางและเพื่อให้เป็เส้นทางที่กองทัพอาจจะใช้จู่โจมกองทัพอสูรในอนาคตในขณะเดียวกันเอี้ยเสวียนก็จัดวางนกกระดาษไว้เพื่อคอยส่งข่าวเป็ระยะๆ
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าอีกครั้งหลังจากเอี้ยเสวียนสำรวจทางมากว่า15 วัน เอี้ยเสวียนตัดสินใจหาที่พักสำหรับคืนนี้ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆดำไม่มีแสงจันทร์หรือดวงดาว ความมืดแผ่คลุมไปทั่วทุกหนแห่ง
เอี้ยเสวียนเลือกที่พักเป็ถ้ำเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โขดหินขนาดใหญ่ด้านล่างมีแหล่งน้ำ เขาวางกับดักและยันต์ตรวจจับเช่นเดิม แต่ใน่นี้นอกจากการวางกับดักแล้วเค้ายังทำหุ่นหญ้าที่แต่งตัวแล้วเข้านอน โดยคลุมผ้าและไม่จุดไฟและโรยผงบางอย่างๆรอบๆที่ในขณะที่ตัวเอี้ยเสวียนเอง กลับไปอาศัยต้นไม้ขนาดใหญ่เป็ที่พักและซ่อนตัว
คืนนั้นเงียบสงัด แม้แต่เสียงแมลงก็แทบไม่ได้ยิน เอี้ยเสวียนนั่งสมาธิหายใจเข้าออกช้าๆ รักษาพลังงานและความตื่นตัว ดาบคู่วางอยู่บนตักพร้อมใช้งานทันที
ทันใดนั้น ยันต์ตรวจจับของเขาสั่นเล็กน้อยบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ เอี้ยเสวียนลืมตาขึ้นทันทีจ้องมองไปที่ปากถ้ำ
"มาแล้ว..." เขาคิดในใจ
เงาร่างที่ใสชุดกลมกลืนกับความมืดปรากฏตัวที่หน้าปากถ้ำเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังค่อยๆ เคลื่อนไหว ตรวจสอบสภาพแวดล้อมด้วยความรอบคอบ เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติเอี้ยเสวียนเห็นเงาร่างนั้นหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาเป็ลักษณะคล้ายธูปก่อนที่จะจุดไฟแล้วปล่อยให้ควันธูปลอยเข้าไปในถ้ำ เอี้ยเสวียนมั่นใจว่าเป็ธูปยาสลบที่พวกโจรในยุทธภพใช้กันหลังจากที่ควันธูปลอยเข้าไปประมาณหนึ่งก้านธูปเงาดำด้านหน้ายังคงไม่เข้าไปก่อนที่จะโยนก้อนหินเข้าไปด้านในให้เกิดเสียงเมื่อผ่านไปเวลานึงยังไม่มีการขยับจึงได้เดินผ่านเข้าไปในถ้ำโดยเมื่อเดินผ่านเข้าไปในถ้ำเงาร่างนั้นไม่รู้เลยว่ามีผงเล็กๆติดไปที่ปลายเท้าและเสื้อผ้า
เงาร่างนั้นเดินมาถึงบริเวณที่เห็นเป็เงาตะคุ่มที่นอนอยู่ถึงแม้จะอยู่ในสภาพที่ได้เปรียบแต่ยังคงความระมัดระวังตัวอย่างดีโดยยืนห่างจากจุดที่คิดว่าเอี้ยเสวียนนอนอยู่ประมาณ ห้าก้าวแล้วยกมือขึ้นมาในมือถือกระบอกเหล็กสีดำ แล้วกดปุ่มที่กระบอกก่อนจะยิงเข็มสีดำที่อาบยาพิษนับร้อยเล่มออกมาก่อนที่จะรู้สึกผิดสังเกตก่อนที่จพส่งเสียงเบาๆออกมาว่า”กับดัก”แล้วรีบใช้ท่าร่างหายไปจากตรงนั้นมุ่งหน้าไปที่ปากถ้ำ
เอี้ยเสวียนรอจนเห็นเงาร่างนั้นเข้ามาอยู่ในบริเวณที่ตนเองวางกับดักไว้เอี้ยเสวียนกระตุ้นพลังยันต์ "กรงขังปฐี!" เขากระซิบเบาๆ
จากพื้นดินรอบๆ ตัวนักฆ่า ปรากฎเป็เสาเข็มพุ่งขึ้นมาจากพื้นจนจบเพดานถ้ำล้อมรอบเงาร่างนั้นไว้ในทันทีเหมือนกรงขนาดใหญ่ที่แข็งแรงราวกับเหล็ก
"กรงปฐีเป็พลังจากธาติดินที่ผสานด้วยพลังธรรมชาติ" เอี้ยเสวียนก้าวออกมาจากที่ซ่อน ดาบคู่อยู่ในมือ"มันถูกเสริมด้วยอักขระแห่งดิน จะทำลายได้ยากมาก"
เงาร่างนั้นหยุดการเคลื่อนไหว เอี้ยเสวียนพิจารณาเห็นเงาร่างนั้นใส่ชุดสำดำกลมกลืนกับความมืดสวมใส่หน้ากากสีดำดวงตาเ็าไร้อารมณ์
"เ้าเป็ใคร ทำไมถึงพยายามฆ่าข้า?" เอี้ยเสวียนถาม น้ำเสียงเฉียบขาด
ไม่มีคำตอบ นักฆ่ายังคงเงียบสนิท แต่ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับโอกาสที่จะหลบหนี
"ไม่พูดใช่ไหม? ข้าชอบมากพวกที่ไม่ค่อยพูดเนี่ยข้าอยากรู้นักว่าจะปากแข็งได้ถึงเมื่อไร” เอี้ยเสวียนยิ้มในหน้าแต่เมื่อร่างนั้นเห็นเหมือนกับรอยยิ้มของคนโรคจิต
ภายในถ้ำใต้ที่อับชื้นและมืดมิดไม่มีแสงไฟใดๆนอกจากแสงจันทร์ที่กระทบก้อนหินทำให้เกิดเงาจางๆสาดส่องไปยังร่างของนักฆ่าที่ถูกมัดแน่นกับไม้กางเขนที่เอี้ยเสวียนไปตัดมาทำการมัดตัวเอาไว้
เอี้ยเสวียนเคลื่อนตัวช้าๆ ดั่งเงามืดเขาจับข้อมือของนักฆ่าที่สั่นเทาด้วยความกลัวพาดลงบนลงบนพื้นถ้ำ“ข้าจะให้เ้าได้ลิ้มรสความเ็ปที่ละเอียดอ่อนเสียก่อน”
เขากระซิบ พร้อมค่อยๆแทงเข็มเหล็กบางเฉียบลงในช่องว่างเล็บโดยเริ่มที่นิ้วก้อยข้างซ้ายระหว่างที่เข็มทิ่มเข้าไปในเนื้อ เหงื่อเริ่มออกมาตามใบหน้าของนักฆ่าผสมกับเสียงหายใจหอบถี่ของนักฆ่าที่พยายามกลั้นความเ็ปจนใบหน้าบิดเบี้ยว
“นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น...”เอี้ยเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เย็นเยียบราวกับลมหนาวเขาบิดเข็มในมือช้าๆ ให้คมเข็มครูดเนื้อในจนเืแดงสดซึมออกตามร่องนิ้วนักฆ่ากัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็ปและความแค้น
เขาก่นด่าในใจ ‘เ้าปิศาจ!ข้าจะฉีกเ้าเป็เสี่ยงๆ ถ้าข้าพ้นจากพันธนาการนี้ได้!’แต่ร่างกายที่ถูกมัดแน่นทำให้เขาไม่อาจขยับหนีจากความทรมานนี้ได้
หลังจากที่เอี้ยเสวียนทรมานจนนักฆ่าทนไม่ไหวสลบไปแล้วนั้นเขาจึงเดินออกไปนอกถ้ำก่อนที่จะเริ่มขุดหลุม และเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาของบางอย่างก่อนที่จะนำร่างของนักฆ่าฝังไปในหลุมครึ่งตัวและใช้อักขระจารึกธาตุดินทำให้ผิวดินแห่งนี้แข็งดังหิน ก่อนที่จะเอาน้ำราดไปที่หน้าเพื่อทำให้นักฆ่าได้สติขึ้นมา
ก่อนที่เอี้ยเสวียนจะกล่าวว่า “เอาละ เมื่อกี้เป็จานเรียกน้ำย่อยต่อไปจะเป็อาหารจานหลัก”
เอี้ยเสวียนยื่นมีดสั้นปลายโค้งออกมา“เืของเ้าจะเป็ของขวัญชั้นดีสำหรับผืนดินนี้”เขากล่าวพลางกรีดมีดจากลำคอลงถึงหน้าอกของนักฆ่ารอยแผลตื้นแต่ยาวทำให้เืไหลรินหยดลงสู่พื้นโคลน กลิ่นคาวเืคลุ้งกระจายดึงดูดฝูงมดคันไฟสีแดงและหนอนดินให้คืบคลานเข้ามา นักฆ่ารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของแมลงที่ไต่ตามรอยแผลทุกััคือความเจ็บแสบที่แทงลึกถึงกระดูก เขากัดฟันจนเืซึมที่ริมฝีปาก
ในใจะโก่นด่า ‘เ้าไม่ใช่มนุษย์! เ้าจะต้องชดใช้!’ แต่ความเ็ปที่เพิ่มขึ้นทุกวินาทีเริ่มบดขยี้ความแข็งแกร่งในจิตใจของเขา
ตอนนี้่บนของนักฆ่าที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากมดกัดทำให้ใบหน้าบวมแดงและพิษของมดคันไฟที่เริ่มออกฤทธิ์ทำให้คันไปทั่วใบหน้าแต่ไม่สามารถทำอะไรไม่ได้เพราะร่างกายโดนผนึกเหลือแค่ลำตัว่บนความทรมานเช่นนี้มันทำให้จิตใจของนักฆ่าเริ่มค่อยๆพังทลายลง
“ต่อไปเป็จานของหวานเพราะคนโบราณกล่าวไว้ว่ากินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ข้าเป็คนที่กลัวคนอื่นเสื่อมเสียชื่อเสียงที่สุดดังนั้นนี่คือของหวานที่เตรียมเอาไว้”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราวกับกำลังชวนเพื่อนสนิททานข้าวด้วยกัน ก่อนที่จะค่อยๆเทน้ำผึ้งลงบนศีรษะของนักฆ่าที่ถูกฝังอยู่ในหลุมใช้แปรงป้ายน้ำผึ้งให้ทั่วใบหน้าและลำคอ กลิ่นหวานฉุนลอยฟุ้งในอากาศก่อนที่เขาจะปิดปากนักฆ่าด้วยผ้าชุบน้ำมันระกำที่ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงทำให้ทุกคำร้องครวญกลายเป็เพียงเสียงครางอู้อี้
มดคันไฟนับร้อยไต่ขึ้นจากพื้นดินตามรอยน้ำผึ้งกัดแทะิัจนเกิดรอยแดงบวมเป่งนักฆ่ารู้สึกเหมือนร่างกายถูกเข็มร้อนนับพันทิ่มแทง เขาดิ้นรนในหลุมจนโคลนกระเด็นแต่ยิ่งขยับยิ่งเ็ป ในใจของเขาเต็มไปด้วยความแค้นและสิ้นหวัง ‘เ้าสัตว์นรก!ข้าจะสาปแช่งเ้าไปจนถึงนรก!’ เขาคิดแต่ความเ็ปที่ทวีคูณทำให้จิตใจของเขาเริ่มแตกร้าว
เอี้ยเสวียนเห็นภาพตรงหน้าแล้วกล่าวด้วยความแปลกใจว่า”โอ้วเ้านี่ทนกว่าที่ข้าคิดนะยังไม่ยอมพูดอีก สงสัยต้องหาวิธีอื่น”
นักฆ่าที่ได้ยินดังนั้นก็ทำตาเหลือกพร้อมทั้งส่งเสียงอู้อี้ในลำคอขณะที่คิดในใจ” บัดซบ เ้ายังไม่เอ่ยปากถามข้าอะไรสักคำแล้วผ้าที่ยัดปากข้าแถมปิดปากอีกข้าจะพูดยังไงหา เ้าปีศาจเ้าช่วยคิดหน่อยได้มั้ยในหัวอย่ามีแต่เื่วิธีการทรมานคนได้มั้ย”
ในที่สุดเอี้ยเสวียนก็ทำการสอบสวนนักฆ่าจนได้ความว่าตระกุลทั้งสี่ที่เอี้ยเสวียนไปมีเื่ด้วยเมื่อตอนแข่งขันคัดเลือกศิษย์ได้ว่าจ้างกลุ่มนักฆ่าจาก”หอหมื่นโลหิต” ด้วยเงิน ห้าแสนเหรียญทองให้มาเอาชีวิตของเอี้ยเสวียน.
เช้าวันรุ่งขึ้น เอี้ยสวียนเดินออกมาจากถ้ำพร้อมทั้งรอยยิ้มแล้วพูดว่า“ตระกูลหลี่ โม่ ด้วยและตระกูลจ้าว ข้าไม่ไปคิดบัญชีกับพวกเ้าพวกเ้าควรจะจุดธูปขอบคุณบรรพบุรุษแล้ว ยังมาตามรังตวาญข้าอีกเห็นข้าเป็ลูกพลับหรือไง”
หลังจากได้ข้อมูลที่้าเอี้ยเสวียนก็จัดการกับนักฆ่าและมุ่งหน้าสู่ภารกิจโดยพักเื่ของทั้งสี่ตระกูลเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้การหาข้อมูลของเผ่าอสูรเป็เื่ที่สำคัญกว่าเพื่อที่จะนำกลับไปให้ท่านนายพลลู่เส้าเทียนที่ด่านซีเหมิน
ขณะที่เอี้ยเสวียนก้าวลึกเข้าไปในป่าสภาพแวดล้อมรอบตัวก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจากผืนป่าที่เคยเขียวขจีและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาในตอนแรก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่เย็นะเืและแห้งแล้งต้นไม้ใหญ่ยังคงตั้งตระหง่าน แต่ใบของมันดูหม่นหมองและบางตาพื้นดินแข็งกระด้างขึ้น ใต้ฝ่าเท้าััได้ถึงความเย็นชื้นที่แผ่ซ่านขึ้นมาอากาศเบาบางลงพร้อมกับความรู้สึกหนาวเหน็บที่กัดกินเข้ามา แม้แต่แสงแดดที่สาดส่องลงมาก็ดูอ่อนแรงและไม่สามารถขับไล่ความเย็นะเืนี้ออกไปได้
ในการเดินทางที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังนี้บางครั้งเอี้ยเสวียนก็พบเข้ากับหมู่บ้านเล็กๆที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกเขาหรือในหุบเหวลึก หมู่บ้านเหล่านี้ไม่ได้เป็ที่อยู่ของมนุษย์ธรรมดาแต่เป็ที่รวมตัวของพวกครึ่งคนครึ่งอสูร รูปลักษณ์ของพวกมันหลากหลายบ้างมีส่วนของสัตว์ป่าที่น่าเกรงขาม บ้างมีิัที่แข็งกระด้างราวเกล็ดหินเอี้ยเสวียนเลือกที่จะไม่เข้าไปเผชิญหน้าหรือสร้างความแตกตื่น เขาเพียงแต่ซ่อนตัวอยู่ห่างๆสังเกตการณ์วิถีชีวิตอันแปลกประหลาดของพวกมันและจดจำตำแหน่งของหมู่บ้านเหล่านี้เอาไว้ในใจอย่างแม่นยำเพื่อใช้เป็ข้อมูลในการวางแผนการเดินทางต่อไป
ยิ่งเดินลึกเข้าไป อันตรายก็ยิ่งทวีคูณจากเดิมที่เคยพบเจอเพียงหนอนแมลงพิษตัวเล็กๆ หรืออสูรระดับ 1-2 ที่จัดการได้ไม่ยากนักบัดนี้เอี้ยเสวียนต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ร้ายแรงกว่ามากหนอนแมลงพิษมีขนาดใหญ่ขึ้น สีสันฉูดฉาดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมพิษของพวกมันรุนแรงถึงตายได้ในทันทีหากไม่ระวัง ขณะเดียวกันอสูรที่เข้ามาโจมตีก็เป็อสูรระดับ 3 และ 4 มากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันแข็งแกร่ง ว่องไวและมีพลังโจมตีที่รุนแรงกว่าอสูรระดับต่ำอย่างเทียบไม่ติด เอี้ยเสวียนต้องพยายามหลบหลีกสัตว์อสูรทีมากันเป็ฝูงเพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวที่ตนแอบเข้ามาจะถูกจับได้
4K
