บทที่ 5:ความรักเบ่งบาน
ความใกล้ชิดระหว่างชิงอี้หรานและหนิงซีโย่วยิ่งทำให้ทั้งสองผูกสมัครรักใคร่กันมากขึ้นชิงอี้หรานยังคงปิดบังฐานะของตนเองเพราะกลัวว่าเหล่าพี่ชายทั้งหลายจะทำให้ชายหนุ่มขวัญหนีดีฝ่อขณะที่หนิงซีโย่วเองก็ไม่ได้บอกฐานะที่แท้จริงของเขา นอกจากชื่อแซ่หนิงซีโย่วเองก็ไม่้าให้ชิงอี้หรานรู้ถึงความยุ่งยากในชีวิตของชายหนุ่ม
ในอารามที่เงียบสงบและมีบรรยากาศที่อบอุ่นชิงอี้หรานดูแลอาการาเ็ของหนิงซีโย่วอย่างดี หญิงสาวนำยาสมุนไพรมาใช้ในการรักษาแผลหนิงซีโย่วนอนพักฟื้นอยู่ในห้องที่ห้อมล้อมด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและการดูแลเอาใจใส่ของชิงอี้หราน
"ท่านหนิงซีโย่ว ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง" ชิงอี้หรานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะที่หญิงสาวนั่งข้างเตียงชายหนุ่ม
หนิงซีโย่วมองหญิงสาวด้วยสายตาอบอุ่น"ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก ขอบคุณเ้ามาก หยวนเอ๋อ"
ชิงอี้หรานยิ้มเบา ๆ "ข้าช่วยท่านเพียงเล็กน้อยท่านอย่าได้เกรงใจ"
หนิงซีโย่วพยักหน้า แต่ในใจของหนิงซีโย่วกลับรู้สึกไม่สบายใจชายหนุ่มมีความลับมากมายที่ไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้
ขณะที่ชิงอี้หรานกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลหนิงซีโย่วจึงเอ่ยถามขึ้น
"หยวนเอ๋อ เ้าไม่สงสัยหรือว่าทำไมข้าถึงถูกโจมตี" หนิงซีโย่วเอ่ยขึ้น
ชิงอี้หรานหยุดนิ่งและมองชายหนุ่มด้วยสายตาสงสัย"ข้าสงสัยอยู่ แต่ข้าก็ไม่อยากรบกวนท่านด้วยคำถามมากมายข้าเพียงอยากให้ท่านหายเจ็บเร็ว ๆ"
หนิงซีโย่วนิ่งเงียบไปสักครู่ก่อนจะพยักหน้ารับคำพร้อมท่าทางที่เคร่งขรึม
"ข้าขอบคุณเ้ามาก หยวนเอ๋อ"
ชิงอี้หรานพยายามยิ้มและเปลี่ยนเื่“ท่านหนิง ท่านมีครอบครัวหรือพี่น้องไหม”
“ข้ามีพี่น้องหลายคนแต่ข้าเป็คนที่รักการเดินทางและไม่ค่อยได้กลับบ้าน” หนิงซีโย่วตอบ
ชิงอี้หรานพยักหน้า “ข้าก็มีพี่ชายสามคนพวกเขารักข้ามากและมักจะคอยดูแลข้าอย่างดีเสมอ”
หนิงซีโย่วหัวเราะ “ข้าเชื่อว่าพวกเขาต้องหวงเ้ามากแน่ๆ”
“ใช่ พวกเขาไม่ยอมปล่อยให้ข้าคลาดสายตาเลยทีเดียว” ชิงอี้หรานตอบ
หนิงซีโย่วจับมือชิงอี้หรานอย่างอ่อนโยน“หากข้าเป็พี่ชายเ้า ข้าก็คงทำเช่นนั้นเป็แน่”
ชิงอี้หรานรู้สึกเก้อเขินเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม“ข้าแค่อยากเห็นโลกภายนอก และข้าดีใจที่ได้พบกับท่าน”
ความสัมพันธ์ระหว่างชิงอี้หรานและหนิงซีโย่วเริ่มก่อตัวมากยิ่งขึ้นชิงอี้หรานพยายามรักษาอาการาเ็ของหนิงซีโย่วอย่างเต็มที่
ในอารามที่เงียบสงบความรักที่ทั้งสองมีต่อกันเริ่มเติบโตมากขึ้น มากขึ้นอย่างช้า ๆ