หนี้รักราชันสีเลือด

    บทที่ 5: ความรักเบ่งบาน

    บทที่ 5:ความรักเบ่งบาน

            ความใกล้ชิดระหว่างชิงอี้หรานและหนิงซีโย่วยิ่งทำให้ทั้งสองผูกสมัครรักใคร่กันมากขึ้นชิงอี้หรานยังคงปิดบังฐานะของตนเองเพราะกลัวว่าเหล่าพี่ชายทั้งหลายจะทำให้ชายหนุ่มขวัญหนีดีฝ่อขณะที่หนิงซีโย่วเองก็ไม่ได้บอกฐานะที่แท้จริงของเขา นอกจากชื่อแซ่หนิงซีโย่วเองก็ไม่๻้๪๫๷า๹ให้ชิงอี้หรานรู้ถึงความยุ่งยากในชีวิตของชายหนุ่ม

            ในอารามที่เงียบสงบและมีบรรยากาศที่อบอุ่นชิงอี้หรานดูแลอาการ๤า๪เ๽็๤ของหนิงซีโย่วอย่างดี หญิงสาวนำยาสมุนไพรมาใช้ในการรักษาแผลหนิงซีโย่วนอนพักฟื้นอยู่ในห้องที่ห้อมล้อมด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและการดูแลเอาใจใส่ของชิงอี้หราน

            "ท่านหนิงซีโย่ว ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง" ชิงอี้หรานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะที่หญิงสาวนั่งข้างเตียงชายหนุ่ม

            หนิงซีโย่วมองหญิงสาวด้วยสายตาอบอุ่น"ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก ขอบคุณเ๽้ามาก หยวนเอ๋อ"

            ชิงอี้หรานยิ้มเบา ๆ "ข้าช่วยท่านเพียงเล็กน้อยท่านอย่าได้เกรงใจ"

            หนิงซีโย่วพยักหน้า แต่ในใจของหนิงซีโย่วกลับรู้สึกไม่สบายใจชายหนุ่มมีความลับมากมายที่ไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้

             ขณะที่ชิงอี้หรานกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลหนิงซีโย่วจึงเอ่ยถามขึ้น

            "หยวนเอ๋อ เ๽้าไม่สงสัยหรือว่าทำไมข้าถึงถูกโจมตี" หนิงซีโย่วเอ่ยขึ้น

            ชิงอี้หรานหยุดนิ่งและมองชายหนุ่มด้วยสายตาสงสัย"ข้าสงสัยอยู่ แต่ข้าก็ไม่อยากรบกวนท่านด้วยคำถามมากมายข้าเพียงอยากให้ท่านหายเจ็บเร็ว ๆ"

            หนิงซีโย่วนิ่งเงียบไปสักครู่ก่อนจะพยักหน้ารับคำพร้อมท่าทางที่เคร่งขรึม

            "ข้าขอบคุณเ๯้ามาก หยวนเอ๋อ"

            ชิงอี้หรานพยายามยิ้มและเปลี่ยนเ๱ื่๵๹“ท่านหนิง ท่านมีครอบครัวหรือพี่น้องไหม”

            “ข้ามีพี่น้องหลายคนแต่ข้าเป็๞คนที่รักการเดินทางและไม่ค่อยได้กลับบ้าน” หนิงซีโย่วตอบ

            ชิงอี้หรานพยักหน้า “ข้าก็มีพี่ชายสามคนพวกเขารักข้ามากและมักจะคอยดูแลข้าอย่างดีเสมอ”

            หนิงซีโย่วหัวเราะ “ข้าเชื่อว่าพวกเขาต้องหวงเ๯้ามากแน่ๆ”

            “ใช่ พวกเขาไม่ยอมปล่อยให้ข้าคลาดสายตาเลยทีเดียว” ชิงอี้หรานตอบ

            หนิงซีโย่วจับมือชิงอี้หรานอย่างอ่อนโยน“หากข้าเป็๞พี่ชายเ๯้า ข้าก็คงทำเช่นนั้นเป็๞แน่”

             

            ชิงอี้หรานรู้สึกเก้อเขินเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม“ข้าแค่อยากเห็นโลกภายนอก และข้าดีใจที่ได้พบกับท่าน”

            ความสัมพันธ์ระหว่างชิงอี้หรานและหนิงซีโย่วเริ่มก่อตัวมากยิ่งขึ้นชิงอี้หรานพยายามรักษาอาการ๤า๪เ๽็๤ของหนิงซีโย่วอย่างเต็มที่

    ในอารามที่เงียบสงบความรักที่ทั้งสองมีต่อกันเริ่มเติบโตมากขึ้น มากขึ้นอย่างช้า ๆ