Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เสียงสายลมพัดผ่านยอดชาระลอกแล้วระลอกเล่า — แต่เสียงนั้นไม่ได้กลบเสียงจังหวะที่เร่งเร้าของสองร่างที่หลอมรวมกันใต้พุ่มไม้ได้เลย

เฟยอยู่ใต้ร่างของอี้ — มือของเธอจิกแผ่นหลังเขาแน่นขณะเสียงหอบกระชั้นดังใกล้ข้างหู

ทุกจังหวะเคลื่อนไหวที่เขามอบให้คือแรงโถมที่ทำให้เธอสั่นสะท้านราวกับโลกจะหายไป

“ตรงนี้...เจ้าจะจำได้ไหมทุกครั้งที่เดินผ่าน” อี้พูดเสียงพร่าขณะกดจูบลงกลางแผ่นอก

เฟยสบตาเขา — แววตาที่เคยดุ เข้ม เยือกเย็น...ตอนนี้กลับเปล่งประกายเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมทิ้งอำนาจทุกอย่าง เพื่ออยู่ใต้สัมผัสของชายคนเดียว

เสียงสะท้อนของร่างที่ขยับกระทบกันเป็นจังหวะ สลับกับเสียงหอบหนัก ๆ

ทุกอย่างเหมือนบันทึกอยู่ในคืนมืดที่เงียบเกินไป...จนได้ยินเสียงหัวใจชัดเจน

และเมื่อถึงปลายทาง ร่างของทั้งสองแนบแน่นราวจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

ไม่มีคำพูดใดอีก มีเพียงเสียงหายใจถี่กระชั้นที่จางลงช้า ๆ

ไร่ชาในคืนนั้น...กลายเป็นพื้นที่ต้องห้าม ที่ไม่มีใครควรล่วงล้ำ — ยกเว้นใจของคนสองคน ที่ได้หลอมรวมกันไปแล้วอย่างสมบูรณ์