ไม่มียังไม่ได้คิด

พักเที่ยง

"พี่ชาย ไปกินข้าวกันดีไหม"

แองเจล่าถามผู้กล้า ด้วยความสดใสและดูมีความสุขมาก เธอแอบซ่อนอะไรบ้างอย่างไว้ข้างหลัง แต่เหมือนผู้กล้าจะไม่ได้สังเกตุ

"อืม....พี่ว่าไปหาลินลี่กับ โรสก่อนดีกว่าไหม? "

 ผู้กล้าถามด้วยเสียงเรียบๆ ตามปกติ แต่นั้นทำให้แองเจล่ามีท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นผิดหวังเล็กๆ

"แล้ว...ค่อยไปกินข้าวด้วยกัน ครอบครัวหนะต้องกินข้าวด้วยกันใช่ไหมแองเจล่า"

ผู้กล้าพูดเสริมขึ้นทำให้แองเจล่าสีหน้าท่าทางดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

.

.

.

.

"พี่ชาย!"

หลังจากเดินออกมาจากห้องเรียนออกมาได้ไม่นาน ก็มีเสียงของลินลี่ดังขึ้น ทางลินลี่มีเวลาพักถึง สองชั่วโมงส่วนทางผู้กล้ามีหนึ่งชั่วโมง ลินลี่จึงหาทางมารอผู้กล้า กับแองเจล่าก่อนแล้ว เสียงของลินลี่ทำให้หลายๆคนในทางเดินหันไปมอง ด้วยความน่ารักของลินลี่และ โรสจึงดึงดูดสายตาเข้าไปอีก

หลังจากเรียกแล้วลินลี่กับโรส ก็วิ่ง เข้ามาและกระโดดกอดผู้กล้าอย่างสนิทสนม นั้นทำให้สายตาของผู้หญิงหลายๆคนในห้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เป็นไงบางไปได้สวยไหม"

ผู้กล้าถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยน

"ค่ะไปได้สวยคะ หนูเก่งใช่ไหมหล-"

"ไปได้สวยค่ะ พี่ชายตอนที่แนะนำตัวอะนะ หนูรู้สึกตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้หนูมีเพื่อนแล้วนะหลายคนเลย"

ก่อนที่โรสจะพูดจบ ทางลินลี่ก็พูดขึ้นมาอย่างรอไม่ไหว

"ลินลี่พูดแทรกตอนคนอื่นกำลังพูดมันไม่ดีนะ เดี๋ยวไปหาที่กันข้าวกันแล้วค่อยเล่าให้พี่ฟังนะ ได้ไหม"

ผู้กล้าตำหนิลินลี่ที่พูดขัดโรส และชวนไปหาที่กินข้าว ท่าทางผู้กล้าตอนอยู่กับลินลี่นั้นได้ละลายหัวใจของสาวๆในห้องไปยกใหญ่

.

.

.

.

.

ปัง ตูม

"เห้ยๆ แน่จริงก็จับให้ได้ดิวะ"

เคน ยิงปืนเรียก และพูดขึ้นพร้อมกวักมือเรียก

หวืดด

ตรึม

ฉิง

ยักได้ตวัดมือลงมาหวังจะบี้เคนให้ เละ แต่เคนหลบได้และลองใช้มีดที่เขาถือฟันเข้าไปที่ เกราะโปร่งแสงนั้น หลังจากถูกฟันไปก็มีรูเล็กๆ ที่เกราะโปร่งแสงอย่างง่ายดายราวกับตัดกระดาษ แม้จะลึกไม่พอที่จะถึงเนื้อก็ตาม แต่นี้ทำให้เคนยิ้มออกมาอย่างพอใจ

'แกตายแน่ไอยักเวร'

"หึ หึ หึ หึ หึ"

ฉิง

ปัง! ตูม!

อ๊ากกก

เคนหัวเราะขึ้นและกระโดดขึ้นมือของ มนุษย์ถ้ำตัวยักและวิ่งไต่ขึ้นไปอย่างว่องไว และใช้มีดแทงฟันไปที่บริเวณตา ถึงมันจะฟันเข้าไปไม่ถึงข้างในเพราะมีนมันสั้นเกินไปเล็กน้อย แต่ก็พอที่จะเปิดเกราะได้ เคนจึงยิงเข้าไปที่ตาของยักทันทีทำให้มันเสียตาไปทันทีหนึ่งข้าง ส่วนเคนที่ตกลงมา ทำให้ ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากแรงกระแทก

"เห้ยๆ ได้รับบาดเจ็บแล้วนะ ไอยัก"

เคนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และชี้ปืนขึ้นไปพร้อมกับ พูดขึ้นพลางแสยะยิ้ม

(เสียงคำราม)

ตรึมมมมมมมม

เจ้ายักคำรามขึ้นด้วยความโมโห มันผสานมือทั้งสองข้างและทุบลงมาทางเคนทันที

ฉิง

ปัง! ตูม!

อ๊ากกก

เจ้ายัก ร้องเสียงหลง และ เสียการทรงตัวจนถอยไปข้างหลังสองถึงสามก้าว มันเอามือจับหูข้างนึงของมันเอาไว้พร้อมกับมองมาทางเคนด้วยความโกรธแค้น ที่หูของยักนั้นมีเลือดไหลไม่หยุด

"เป็นไงเจ็บไหม เดี๋ยวจะทำให้เจ็บยิ่งกว่านี้อีก!"

เคนยิ้มขึ้นและพูดออกมา

'เกราะนั้นมันสามารถรักคืนสภาพตัวเองได้ ต้องโจมตีให้แรงพอที่จะทำให้เกราะนั้นไม่สามารถคืนสภาพตัวเองได้ ขอแค่ไม่มีเกราะนั้นมันได้ตายแน่ แต่จะทำยังไงละ อ๊ะ'

เคนยังคงคิดด้วยความใจเย็น แต่อยู่ๆเคนก็ แสยะยิ้ม

หวืดดดดดด ตรึม ตรึม ตรึม ตรึม

หลังจากยักตั่งตัวได้ มันก็ทำการต่อยลงพื้นมาไม่หยุดทำให้พื้นเป็นหลุมเป็นบ่อไปทั่ว จากแรงอันมากมายของมัน

"แกศพไม่สวยแน่ ไอ ยัก เวร!!"

เคนพูดขึ้นพลางวิ่งหลบหมัดของยักด้วยความเร็วที่สูงมาก จากการฝึกฝนตัวเองของเขา แม้จะโดนแบบเชียดๆบ้างก็ตามแต่นั้นก็ไม่ได้ทำความเสียหายอะไรกับร่างกายของเคนในตอนนี้

ฟุบ

เคนกระโดดขึ้นไปบนขาของยัก ยักตอนนี้อยู่ในท่างที่ก้มลง และชกลงพื้นเคนจึงกระโดด ขึ้นขาของยักขึ้นมาอย่างง่ายดายและกระโดดต่อไปจนถึง ส่วนหัวของยัก

"หึๆ แต่ต่อยอะไรอยู่ไม่ทราบหา"

เสียงของเคนทำให้การกระทำของยักหยุดลง และเคนก็เริ่มใช้มีด เจาะเข้าไปในเกราะโปรงแสง และกระโดดใช้น้ำหน้าของตัวเคนในการตัดเกราะตั่งแต่ส่วนหัวลงมาจนถึง ส่วนขา ทำให้เกราะโปร่งแสงแตกออกในที่สุด

เคนยิ้ม และหยิบหนึ่งในอุปณ์กรที่เขาไม่ได้ทิ้งไปออกมา และปามันออกไปทันที เคนหลับตาลง

ตูม!!!!!!

มีการระเบิดที่รุนแรงมากเกินขึ้นที่บริเวณส่วนหัวของยัก จนทำให้หัวของยักหายไป ของที่เคนโยนไปคือระเบิดแบบพิเศษที่ได้ทำขึ้นมาให้รุนแรงมาก

"ไม่อยากใช้เลยแหะ มีแค่สองลูกซะด้วยคงต้องไปขอจาก องค์กรใหม่แล้วหละ"

เคนพูดขึ้น ด้วยความพอใจ

"ว่าแต่ทาง แมวสาวนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ "

.

.

.

.

.

แฮก แฮก แฮก

"ไม่มีช่องว่างให้เข้าไปง่ายๆเลยไวท์ เราจะทำยังไงดี"

เปอร์เซียพูดขึ้น ด้วยสภาพที่ไม่ค่อยดีนักมีแผลอยู่เต็มตัวไปหมดตอนนี้

"ไม่รู้เหมือนกัน....เราน่าจะถอยก่อนนะ เปอร์เซีย"

ไวท์ตอบ แม้จะรู้ว่าเปอร์เซียไม่มีทางที่จะตอบตกลงแน่นอน

"...."

เปอร์เซียเงียบ และวิ่งไปรอบๆ และพยายามมองหาช่องโหว่

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!

ตรึม

มีเสียงนึงดังขึ้นทำให้การต่อสู้ชะงักไป พร้อมกับเสียงของอะไรบางอย่างที่มีขนาดใหญ่ล้มลง นั้นทำให้เปอร์เซีย ยิ้มขึ้น

"ทางนู้นเขาจบกันแล้วนะทางพวกเรายังไม่ถึงไหนเลยแหะ"

เปอร์เซียพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

_________________________________________________________________________________________________________