มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

พอเปิดประตูออก เขาเห็นสาวน้อยน่าหลงใหลยืนอยู่ข้างนอก

สาวน้อยที่รวบผมหางม้าไว้ข้างหลัง เธออยู่ในชุดนอนสีชมพูลายหมีพูห์ธรรมดา

ไม่ได้เห็นเธอนานแล้ว สาวน้อยเหมือนจะโตขึ้น หน้าอกและบั้นท้ายของเธอเหมือนจะเด่นชัดขึ้น แสดงส่วนโค้งเว้าของรูปร่างของสาวงามออกมา

“พี่ฉินเฉา เป็นพี่จริงๆ ด้วย!” สาวน้อยท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเธอ เธอพลันกระโดดเข้ามา กอดเอวฉินเฉาไว้ และซบหน้าลงกับอกของเขา

“ฮือๆ ๆ พี่ฉินเฉา ฉันคิดว่าพี่ย้ายออกไป และไม่ต้องการนานาอีกต่อไปแล้ว...”

“นานาเด็กดีของพี่เป็นสาวน้อยข้างบ้านที่น่ารัก ทำไมพี่ถึงต้องย้ายออกไปด้วยล่ะ?” ฉินเฉายื่นมือออกไปและตบหลังเธอเบาๆ ดึงเธอเข้าไปในห้อง

“เข้ามาข้างในก่อน ข้างนอกมันหนาว”

“พี่ฉินเฉา พี่ไปไหนมา?” หลี่นาเหมือนกับลูกแมว กอดเอวฉินเฉาไว้ไม่ปล่อย เธอเงยหน้าขึ้นถามเขา

หน้าอกของสาวน้อยยังเล็กอยู่ แต่ก็รู้สึกถึงมันอย่างเต็มที่เมื่อมันสัมผัสกับร่างกายของฉินเฉา เขาพลันรู้สึกร้อนขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม สำหรับหลี่นา ฉินเฉาไม่สามารถจะทำตามที่ใจคิดได้ พวกเขาต่างรู้จักกันมานาน และฉินเฉาก็มักจะคิดว่าเธอเป็นดั่งน้องสาวของเขา สำหรับเขา หลี่นาบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ไม่ต่างไปจากอู๋ซิ่น

สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ หน้าอกของอู๋ซิ่นใหญ่กว่าหลี่นาไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า...

“พี่ไม่ได้ไปไหน เพียงแค่ช่วงก่อน พี่ไปทำงานที่เมืองตงชวน และเพิ่งกลับมาวันนี้”

“อืม!” เมื่อเห็นฉินเฉากลับบ้าน หลี่นาน้อยเหมือนจะตื่นเต้น ทันใดนั้น เธอก็ยิ้มอย่างอ่อนหวานราวกับแมว และพูดกับฉินเฉา “พี่ฉินเฉา...หนูหิวแล้ว หนูอยากจะกินเนื้อผัดผักกาดดอง”

“พี่สาวซู่ไม่อยู่บ้านเหรอ?” ฉินเฉาลูบหัวหลี่นา “สาวน้อยของเราถึงได้มีท่าทางหิวโหยอย่างนี้ หือ?”

“อย่าลูบหัวหนู” หลี่นาเหมือนจะไม่มีความสุข ผลักมือฉินเฉาออกไป “หนูไม่ใช่เด็กแล้ว หลังจากสอบเข้ามหาลัยปีหน้า หนูก็จะเป็นนักศึกษามหาลัยแล้ว!”

“หือ ในใจของพี่ เธอก็เป็นแค่เด็กตะกละคนหนึ่งนั่นแหละ!” ไม่สนใจการปัดป้องของหลี่นา ฉินเฉาก็หาทางลูบหัวเธอจนได้

“น่าเกลียด พี่ฉินเฉา พี่น่ารำคาญจริง!” หลี่นาหมดปัญญาที่จะผลักมือฉินเฉาออกไป ทำได้เพียงนั่งลงบนโซฟาที่ขาดครึ่งนั้นด้วยหน้าตาที่บึ้งตึง

“ยังไงก็เถอะ พี่ฉินเฉา ทำไมโซฟาพี่ถึงเป็นแบบนี้...?”

“เอิ่ม อย่าไปสนใจมันเลย แค่ผิดพลาดนิดๆ หน่อยๆ” ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา “รอพี่อยู่นี่ก่อน พี่จะไปทำอาหารในครัวให้”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็เข้าไปในครัว แต่เมื่อเขาเปิดตู้เย็น เขาก็ยืนทื่ออย่างกับตอไม้

“แย่แล้ว นานาน้อย พี่ทำเนื้อผัดผักกาดดองให้เธอไม่ได้แล้ว”

“ทำไมเหรอ?”

“ตู้เย็นมันว่างน่ะสิ ไม่มีอะไรเหลือเลย” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ไปแต่งตัว พี่จะพาไปกินข้างนอก”

“ค่ะ!” ตราบเท่าที่เธอสามารถกินข้าวด้วยกันกับฉินเฉาได้ หลี่นาก็มีความสุข เธอส่งวิ้งไปให้ฉินเฉา และจากนั้นก็พูดว่า “งั้นรอหนูอยู่ที่นี่ ตกลงนะ? หนูจะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อน พี่ฉินเฉา หนูจะไม่ล็อกประตู แต่ห้ามแอบดูนะ ตกลงมั้ย!”

พร้อมกันนั้น เธอก็เห็นอาการเก้ๆ กังๆ ของฉินเฉา สาวน้อยก็ทิ้งเสียงหัวเราะที่ราวกับกระดิ่งเงินไว้ และกระโดดกลับบ้านอย่างมีความสุข

ฉินเฉาลูบจมูก และคิดว่า เด็กคนนี้นับวันยิ่งอุกอาจขึ้นเรื่อยๆ เธอกล้าทำเจ้าชู้ใส่ฉันจริงๆ

ฉินเฉายังอยู่ในชุดเดิม เหมือนตอนที่เขาสู้กับเม้งซาน เป็นชุดที่ถูกย้อมไปด้วยเพลิงหยินเก้าเร้นลับนั่น ซึ่งตั้งแต่นั้นมา มันก็ต่างออกไป อันดับแรก วัสดุของมันกลายเป็นของที่มีคุณภาพสูงขึ้น มันสามารถกันได้ทั้งน้ำและไฟ ฉินเฉาแม้กระทั่งลองเอามีดแทงดู แต่ปรากฏว่ามีดแทงไม่เข้า

แม้กระทั่งรอยตัด ตราบเท่าที่เขาใช้เพลิงหยินเก้าเร้นลับ รอยขาดของมันก็จะซ่อมกลับคืนมาเหมือนเดิม

ดังนั้น นี่จึงเป็นชุดโปรดของฉินเฉา แล้วชุดคลุมยาวชุดนี้ก็เป็นชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเขาที่ซูเฟยซื้อให้ ส่วนอันอื่นๆ เต็มไปด้วยรูกระสุน หรือไม่ก็ถูกตัดเป็นผ้าขี้ริ้วไปหมดแล้ว

ฉินเฉานั่งอยู่บนโซฟาที่มีลักษณะเฉพาะของเขา รอหลี่นา หลังจากสูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวน ทำห้องให้เต็มไปด้วยควัน กับการรอคอยที่ยาวนาน ในที่สุดหลี่นาก็เปิดประตูเข้ามา

ขนาดไม่แต่งตัว สาวน้อยนางนี้ก็ยังเป็นสาวงามอยู่แล้ว ยิ่งแต่งตัว เธอยิ่งกลายเป็นสาวงามที่แทบทำให้น้ำลายไหล

โดยไม่รู้ว่าเธอไปเรียนมาจากที่ไหน เธอแต่งหน้าบางๆ มันไม่เหมือนความงามตามธรรมชาติของเธอ กลับกัน มันยิ่งทำให้เธอมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

ท่อนบนของเธอสวมไว้ด้วยเสื้อฝ้ายสีขาวยาวถึงเอว ท่อนล่างของเธอใส่กางเกงสีดำ และรองเท้าหนังน่ารักๆ

เธอปล่อยผมหางม้าของเธอ ให้ผมของเธอเป็นอิสระ จากนั้นฉินเฉาก็พบว่าสาวน้อยคนนี้ดัดผมของเธอ ผมที่ดัดเป็นลอนล้ออยู่ด้านข้างของใบหน้าของเธอ มองดูน่ารักเหมือนกับผู้ใหญ่

จากทั้งหมด เธอดูสวยและมีชีวิตชีวา บรรยากาศหนุ่มสาวรอบตัวเธอทำให้ฉินเฉาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้

“มีอะไรเหรอ พี่ฉินเฉา พี่จำหนูไม่ได้เหรอ?” หลี่นากะพริบตา และยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“อ่า...” ฉินเฉาพลันเลียริมฝีปาก “สาวน้อยคนนี้เป็นไง? มางามแท้ เข้ามา มาให้ลุงกอดหน่อย!”

ฉินเฉาพูด ยืนขึ้น และยื่นมือมารทั้งสองข้างออกไปจับหลี่นา

หลี่นาหัวเราะ และหลบมือมารของฉินเฉา “พี่ฉินเฉา หยุดเล่นได้แล้ว หนูหิวจนเดินลงบันไดไม่ไหวแล้ว พี่แบกหนูลงไปหน่อยนะ ได้มั้ย?”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาชะงักเท้า มองไปที่หลี่นา “แบกลงบันได?”

“อืม...” หลี่นาหน้าขึ้นสี “ไม่อย่างนั้น พี่ก็อุ้มหนู”

“แฮ่ม ยัยเด็กหน้าตาย ล้อพี่เล่นอีกแล้ว” ฉินเฉาไอแห้งๆ “ก็ได้ งั้น พี่จะแบกเธอขึ้นหลัง”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ย่อตัวลง และโบกมือให้หลี่นา

“มาสิ!” หลี่นาหัวเราะอีกครั้ง วิ่งเข้าไป และจากนั้นก็กระโดดขึ้นหลังฉินเฉา

ฉินเฉายืดตัวขึ้น หลี่นาเหมือนกับไม่มีน้ำหนัก เขายื่นมือซ้ายออกไป และวางไว้ตรงก้นของเธอ จับขาเธอไว้

หลี่นาหน้าแดงสดใส และซบหน้าเข้าไปใกล้ไหล่ของฉินเฉา

“ไปกัน พี่จะพาเธอไปกินอาหารอร่อยๆ”

เขาแบกหลี่นาลงบันได ไปที่เลกซัส ที่จอดอยู่ นี่เป็นรถที่ซูเฟยบอกให้เขาใช้ เมื่อเป็นบอดี้การ์ดอาวุโสในหน่วยโล่สีฟ้า การที่จะขี่จักรยาน หรือว่าขับเมอร์ซิเดสมันทำให้รู้สึกแปลกๆ

สำหรับเลกซัสคันนี้ ตามคำพูดของซูเฟย มันเป็นคันที่กระจอกที่สุดแล้วในโรงรถของเธอ

“พี่ฉินเฉา รถคันนี้ของใครน่ะ?” ตามพื้นที่อยู่อาศัยของฉินเฉา เลกซัสราคาสี่แสนหยวนไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะซื้อได้

“ของหัวหน้าพี่เหรอ?”

“ใช่ ของหัวหน้า” ฉินเฉาไม่ได้อธิบายเพิ่มว่า นี่เป็นรถบริษัท ถ้าเขาต้องการมัน เขาสามารถเก็บเงินเพื่อซื้อมันได้ เขาไม่ได้ต้องการรถหรู เพียงแค่อัลโต้ หรือ เชอร์รี่ เขาก็พอใจแล้ว

แต่ ฉินเฉากลับชอบจักรยานเก่าๆ ของเขามากกว่า มันทั้งมีคันเดียว และยังเป็นพาหนะที่ทรงพลังที่ไม่สามารถซื้อที่ไหนได้อีก

“หนูอยากจะซ้อนจักรยานพี่ฉินเฉามากกว่า” บนหลังฉินเฉา หลี่นาพูดอย่างขมขื่น

“เฮ้ มันดึกแล้วนะ มันอันตรายที่จะขี่จักรยาน” ฉินเฉาเก็บจักรยานไว้ในแหวน ต่อหน้าหลี่นา เขาไม่สามารถทำเหมือนเล่นกล และเอาจักรยานของเขาออกมาจากแหวนได้

ดังนั้น ฉินเฉาจึงตบก้นเธอ บอกเธอให้ลงไปได้แล้ว

หลี่นานั่งอยู่ในรถด้วยท่าทางอายๆ

เมื่อเห็นเธอหน้ามุ่ย ฉินเฉาอดยิ้มออกมาไม่ได้

“เป็นอะไร นานาน้อย ไม่มีความสุขที่ได้นั่งรถคันนี้เหรอ?”

“หนูชอบจักรยานของพี่ฉินเฉามากกว่า” หลี่นาพูดในใจ บนจักรยานฉันยังกอดพี่ได้

“อย่าโง่น่า” ฉินเฉายื่นแขนออกไป และลูบผมเธอ “เมื่อเธอหาแฟน เธอก็ต้องมองหาคนที่มีฐานะแบบนี้”

“หนูจะไม่หาแฟน!” หลี่นาเหมือนกับลูกแมวที่กำลังโกรธ มือของเธอ พร้อมกับเล็บ จิกเข้าที่มือของฉินเฉา ยังไงก็ตาม ฉินเฉาก็ฝึกพระสูตรหัวใจเพชรมาแล้ว การจิกนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขา

“ถ้าเธอไม่หาแฟน งั้นเธอก็จะกลายเป็นแม่ชีแก่ๆ” ฉินเฉาล้อเธอ

“ฮึ่ม แค่ยังไม่หาเท่านั้นแหละ!” หลี่นาหันหัวหนีอย่างโกรธๆ ไม่มองฉินเฉา

“ก็ได้ ก็ได้ ถ้าเธอไม่อยากหาก็ไม่เป็นไร” ฉินเฉาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้หลี่นามีท่าทางโกรธแบบนี้ เขาค่อยๆ ติดเครื่อง “เอาล่ะ พี่จะพาเธอไปทานมื้อค่ำ ไปกินอาหารฝรั่งเศสที่แอนโทนี่เป็นไง?”

“ไม่ชอบ” ใครจะรู้ว่าสาวน้อยไม่สนใจอาหารฝรั่งเศส

“หือ? งั้นนานาน้อย อยากจะกินอะไร? บอกพี่ชายมา ตอนนี้พี่ชายมีเงินแล้ว” ฉินเฉายิ้ม เขาเก็บเงินไว้ในแหวนนับหมื่นหยวน เขาสามารถเอามันออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ ความรู้สึกนี้มันทำให้เขามีความสุขจริงๆ

“ไปโรงเรียนหนู” หลี่นาคิดสักครู่ แล้วจากนั้นก็พูดออกมา “ที่ทางเข้าโรงเรียน มีบะหมี่เจ้าอร่อยอยู่”

“พระเจ้า” ฉินเฉาเบ้ปาก “เธอไม่อยากกินอาหารฝรั่งเศส แต่กลับอยากกินบะหมี่?”

“เป็นอะไร หนูกินบะหมี่ไม่ได้เหรอ?” เด็กสาวพองหน้าอก และพูดอย่างตัดสินใจแน่วแน่ “หนูอยากกินบะหมี่!”

“ก็ได้ ก็ได้ ไปกินบะหมี่กัน” โดยไม่มีทางเลือก ฉินเฉาทำได้แค่กลับรถไปอีกทาง เขาหยิบบุหรี่ออกมา คาบไว้ในปากและจุดมัน

ด้วยการเคลื่อนไหวที่ว่องไว หลี่นาคว้าบุหรี่ในปากเขาขว้างออกหน้าต่างไป

“ห้ามสูบ!”

“เอิ่ม...” ฉินเฉาช่วยไม่ได้ วันนี้สาวน้อยเป็นอะไร? หรือว่าจะเป็น ประจำเดือนในตำนานกัน?

ทั้งสองคนเงียบตลอดทาง ตอนกลางคืน การจราจรดีเยี่ยม ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียนของหลี่นา

ก่อนจะออกไป หลี่นามองไปรอบๆ และจากนั้นจึงค่อยเปิดประตู

“เป็นอะไร? ทำไมเธอทำตัวราวกับเป็นขโมยงั้นล่ะ?” เมื่อเห็นท่าทางของหลี่นา ฉินเฉาอดรู้สึกสนุกขึ้นมาไม่ได้

“อ่า วันนี้หนูขอลาหยุดน่ะ” หลี่นากลอกตา เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ปลอดภัย เธอก็กระโดดออกไปจากรถ “ตอนนี้หนูอยู่เกรด 12 ดังนั้น หนูจึงสามารถอยู่เรียนกลางคืน และกลับบ้านก่อน 4 ทุ่มได้”

“เด็กหญิงนานาของเราก็รู้จักโดดเรียนด้วย?” ฉินเฉาถามออกมาด้วยความประหลาดใจนิดหน่อย

“โดดเรียนอะไร!” สาวน้อยรีบตอบโต้ “หนูก็แค่ขอลา เข้าใจ๋?”

“งั้นทำไมเธอไม่เรียนล่ะ?”

“น่าเบื่อ ไม่มีอะไรใหม่ๆ ให้เรียนอีก หนูเรียนเองหมดแล้ว มีความจำเป็นอะไร ที่จะต้องทำซ้ำไปมา?” หลี่นาพูดอย่างจริงจัง ซึ่งทำให้ฉินเฉาตะลึง

นี่เป็นช่องว่างระหว่างเรา หลี่นาน้อยเป็นอัจฉริยะเรื่องเรียนจริงๆ ในมัธยม เมื่อไหร่ก็ตามที่ต้องเรียนด้วยตัวเอง ฉันจะใช้เวลาทั้งหมดเพื่ออ่านนิยาย

จบตอน