เย่ซวนเตรียมที่จะจากไป เขามองสำรวจในห้วงฝันจันทราอีกครั้ง เมื่อตอนเข้ามาใหม่ๆ เขาเคยใช้วิชาตัวเบาเพื่อที่จะมุ่งไปข้างหน้าเพื่อดูว่าจะมีอะไรนอกจากต้นหลิวกับโต๊ะหินมั้ย แต่ไปไกลแค่ไหนก็วนกลับมาที่เดิม เขาสันนิษฐานว่าโลกแห่งนี้น่าจะเป็วงกลม หรือไม่ก็มีค่ายกลอยู่ถูกวางเอาไว้อยู่
เย่ซวนหันหลังกลับมามองที่โต๊ะหิน อยู่ดีๆ้าก็ปรากฎหีบยาววางอยู่ มันเป็หีบหยกสีดำ เย่ซวนรีบเดินเข้าไปใกล้ทันทีที่เห็น เขาเอื้อมมือไปััเบาๆ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมา
เมื่อเปิดกล่องหยกขึ้นดู ด้านในถูกบรรจุไว้ด้วยกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง ฝักกระบี่มีสีดำสนิท และมีสีขาวคล้ายเมฆอยู่บางจุด ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นเหมือนเมฆนั้นลอยไปลอยมาอยู่ ด้ามจับถูกทำด้วยไม้ชนิดหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็ไม้จากต้นหลิว จากการคาดเดาของเย่ซวน
'มันคือกระบี่ รึ' เพราะเขาไม่เคยเห็นกระบี่จริงๆสักที เคยเห็นแต่ในทีวี
เย่ซวนหยิบกระบี่ขึ้นมาและพยายามที่จะชักกระบี่ออกจากฝักแต่ก็ทำไม่สำเร็จ พยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ล้มเหลว ก่อนที่เขาจะเอาวางไว้ที่เดิม
'เราสามารถเอาออกไปจากห้วงฝันได้รึเปล่านะ' เย่ซวนสงสัย
'ลองดูแล้วกัน' เย่ซวนหยิบกล่องขึ้นมากอดเอาไว้
...
หลังจากที่ลืมตาเย่ซวนก็ออกมายังโลกภายนอกแล้ว ข้างๆเขามีกระบี่วางเอาไว้อยู่ แต่ไม่มีกล่องหยกอยู่แล้ว
'เยี่ยมไปเลย'
'ถึงเราจะชักกระบี่ไม่ได้ก็เถอะ'
เย่ซวนลุกขึ้นและเดินไปยังบ่อน้ำของท่านอ๋อง ขณะที่เขากำลังถอดเสื้อผ้าออกนั้นเขาก็เอะใจ และก้มลงมองชุดที่ตนเองใส่อยู่
'มันเริ่มที่เล็กเกินไปแล้วสินะ'
เย่ซวนส่ายหัว แต่ยังโชคดีที่แต่ก่อนเ้าของร่างเดิมเป็ขอทาน เลยต้องหาชุดที่ตัวใหญ่ๆใส่ จะได้ทนอากาศหนาวได้ เขาถอดชุดออกก่อนที่จะก้าวลงไปนั่งในบ่อน้ำ
ตอนนี้เย่ซวนรู้แล้วว่าบ่อน้ำนี้มีค่าแค่ไหน ั้แ่ที่เขาเริ่มฝึกปราณเขาก็รู้สึกได้ถึงสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวได้มากขึ้น
'ต้องจากบ่อน้ำแห่งนี้ไปแล้วสินะ เห้ออ' เขารู้สึกเสียดายจริงๆ
เย่ซวนนั่งหลับตาพยายามที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาพยายามดูดพลังปราณไปเก็บไว้ในจุดตันเถียนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เขาจะจากไป ผ่านไปไม่นานเย่ซวนก็เริ่มรู้สึกว่าถึงขีดจำกัดของเขา เขาเลยหยุดดูดซับพลังปราณทันที
'นี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน !' พอลืมตาขึ้นมาเย่ซวนก็ใ
เพราะบ่อน้ำในตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้ามาก มันกลายเป็บ่อน้ำใส่ธรรมดาๆ
'แปลกมาก' เย่ซวนส่ายหัว เขารู้สึกงุนงงกับเื่ที่เกิดขึ้นเป็อย่างมาก
ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด ต้องย้อนกลับไปตอนที่เย่ซวนยังอยู่ที่โลกเก่า ก่อนที่เย่ซวนจะโยนถิงถิงออกจากรถ ถิงถิงเคยให้จี้หยกเขาเอาไว้
ตอนนี้จี้หยกนั้นมันหลับใหลอยู่ภายในตัวของเย่ซวน หน้าที่ของมันตอนนี้คือคอยช่วยกักเก็บพลังส่วนเกินต่างๆให้เขา มันรอคอยให้เย่ซวนรู้ถึงการคงอยู่ของมันแบบเงียบๆ
...
'ก่อนที่จะจากไป เราไปดูต้นไม้นั้นก่อนดีกว่า' เย่ซวนคิดได้หลังจากขึ้นมาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เขาจะมุ่งตรงไปทางนั้นทันที
เมื่อเขาเดินมาถึงเย่ซวนก็ต้องใเพราะตรงหน้าของเขาตอนนี้มีนกขนาดใหญ่นอนอยู่ ร่างกายของมันเต็มไปด้วยาแ ข้างๆมีลูกนกตัวเล็กๆอยู่
'แม่กับลูกรึ รูปร่างของมันคล้ายกับอีกาเลย'
'แต่ตัวดำกว่าแหะ'
เขาคิดในใจก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ พอใกล้จะถึงแม่นกตัวนั้นก็ลุกขึ้นกางปีกทันที ถึงแม้ว่ามันจะาเ็อยู่แต่ความดุร้ายของมันไม่ได้หายไปไหน มันพยายามที่จะกางปีกปกป้องลูกน้อยของมัน
"เ้าใจเย็นๆ" เย่ซวนพูดออกมาพร้อมกับโบกมือ
แม่นกเหมือนจะฟังเข้าใจ มันสังเกตท่าทีของเย่ซวน ก่อนจะลดปีกลง
"เ้าเป็ใคร" อยู่ๆแม่นกตัวนั้นก็พูดขึ้น
"เ้าพูดได้ด้วย ?" เย่ซวนงงเป็ไก่ตาแตก
"เ้าโง่ทำไมข้าจะพูดไม่ได้"
"ข้าเป็ถึงเ้าอสูร ต้องพูดได้อยู่แล้ว"
'ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่ใช่คนของโลกนี้ซะหน่อย' เย่ซวนคิดในใจ
"แล้วทำไมเ้าถึงอยู่ในสภาพนี้ได้"
"ข้าไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามของเ้า เ้ามนุษย์" เ้านกเชิดหน้าขึ้น
"ขอโทษด้วย งั้นข้าขอตัวก่อน"
'หนีดีกว่าเจอคนเ้าอารมณ์แบบนี้'
'ไม่สิต้องเป็สัตว์เ้าอารมณ์ ฮ่าๆ'
ขณะที่เย่ซวนกำลังจะหันหลังกลับ
"เดี๋ยวก่อนเ้ามนุษย์"
"ข้ามีเื่ให้เ้าช่วย"
"เื่อะไร"
"เ้าช่วยพาข้ากับลูกออกไปจากที่นี้หน่อย"
เย่ซวนรู้สึกลังเลหลังได้ยินคำขอของเ้านกั์
"ข้าสามารถเป็คนนำทางให้เ้าได้" เ้านกั์เห็นเย่ซวนกำลังลังเลเลยรีบพูดออกไป
"เ้ารู้วิธีที่จะออกจากที่นี้ ?"
"ใช่"
"แล้วทำไมเ้าไม่ออกไปเองหละ" เย่ซวนเกิดความสงสัย
"..."
เกิดความเงียบขึ้นเ้านกั์ลังเลที่จะตอบคำถามของเย่ซวน แต่สุดท้ายมันก็พูดออกไป
"เพราะถ้าข้าไม่ทำพันธสัญญากับมนุษย์ก็จะไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้"
"คนที่กักขังข้าเอาไว้ในป่าแห่งนี้วางค่ายกลเอาไว้บนตัวข้า และทางออกของป่า"
"ใครกัน" เย่ซวนถามออกไป
"ข้าไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาแข็งแกร่งเป็อย่างมาก"
"แล้วทำไมเ้าถึงโดนเขาจับขังเอาไว้ ?" เย่ซวนถามต่อ
"นี้เ้ามนุษย์เ้าสงสัยอะไรให้มากความ"
"ตกลงเ้าจะช่วยข้ามั้ย" นกั์เริ่มอารมณ์เสีย
"ก็ข้าอยากรู้นิ" เย่ซวนสบถเบาๆ
"ตกลงข้าจะช่วยเ้า"
"แต่ข้าไม่รู้ไอ้พันธสัญญาเืมันต้องทำยังไง"
"เ้านี้โง่จริงๆ"
"แค่นี้ก็ยังไม่รู้ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าเ้ามีชีวิตรอดมาถึงที่นี้ได้ยังไงกัน" เ้านกมองเย่ซวนด้วยสายตาดูถูก
'ใครมันจะไปรู้เล่า ฉันไม่ใช่คนของโลกนี้ซะหน่อย'
...
หลังจากที่เย่ซวนทำสัญญาเืกับเ้านกั์เสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็มุ่งตรงไปทางออก ตามที่เ้านกั์บอกทันที
เย่ซวนทำสัญญาเืแค่กับนกั์เท่านั้นส่วนลูกของมัน เขาไม่ได้ทำสัญญาเืด้วยเพราะเ้านกั์บอกว่าลูกของมันเพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่นานเลยไม่โดนผลของค่ายกลเล่นงาน เ้านกั์กลายร่างเป็นกตัวเล็กๆเกาะอยู่ที่บ่าของเย่ซวน ระหว่างทางเย่ซวนถามคำถามต่างๆกับเ้านกั์มากมาย
เ้านกั์มีชื่อว่า เฟิ่งจิว ส่วนลูกของมันก็เป็ผู้หญิงเหมือนกันมันเลยตั้งชื่อให้ว่า เฟิ่งจิ่ว
'ช่างทำให้คนเรียกสับสนจริงๆ' เย่ซวนคิดในใจหลังจากที่รู้ชื่อของทั้งสอง
เย่ซวนเดินไปตามทางที่เฟิ่งจิวบอก ผ่านไปได้สักพักพวกเขาก็มาถึงทางออกของป่า ป่าด้านหน้าเป็ป่าแห้งแล้งที่เย่ซวนเคยเดินมาถึงครั้งที่แล้ว เฟิ่งจิวเรียกป่าแห่งนี้ว่าป่ามรณะ ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรมีพิษต่างๆ ถ้าเดินไม่ระวังอาจถึงตายได้
...
ตอนนี้ยาวหน่อยนะครับฮ่าๆ วันนี้อาจจะลงช้าหน่อยเพราะเพิ่งดูบอลไทยจบ ชนะ 2-0 ^^
ขอบคุณสำหรับการติดตามนะครับ
*ถ้ามีคำไหนที่สะกดผิดต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีตอนมันยาวเวลาตรวจผมอาจจะมองข้ามได้*
599
