โลกอนาคต (future world)

ผู้อํานวยการโรงเรียนเริ่มมีอาการกระวนกระวายใจ

"ทำไมยังซ่อมไม่เสร็จ ถ้านักเรียนตายในเครื่องฝึกถึงร่างกายจะไม่ตายแต่จะไม่ฟื้นขึ้นมาต้องนอนกลายเป็นผัก รีบ ๆ ซ่อมให้เสร็จ"

ภายในเครื่องจำลองการฝึก ซีซากำลังคิดหาวิธีจัดการบอสทั้ง 3 ตัว

ซีซาเปิดระบบสื่อสารส่งข้อความไปถึงน้องมีอา และคนที่นอนบาดเจ็บอีก 2 คน

"ต่อจากนี้ไป ห้ามหันไปมองด้านหลังจนกว่าจะบอกให้มองได้นะ"

"บาเรียคงต้านเอาไว้ได้อีกไม่นาน ตอนนี้เริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้ว" เสียงน้องขอมีอาตอบกลับมา

"อย่าหันไปมองด้านหลัง" ซีซาย้ำอีกครั้ง

ซีซาใช้ทักษะออร่าแห่งความตาย มีเงาดำปรากฏขึ้นที่หลังบอสทั้ง 3

จากนั้นซีซาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาบอส เมื่อบอสได้ยินเสียงคนเดินมาจึงหันหลังไปมอง

ทันทีที่หันหลังมา บอสเริ่มกลายเป็นหินช้า ๆ

เวลาไม่นาน บอสทั้งหมดได้กลายเป็นหิน

"เหลือเชื่อ" มีเสียงจากน้องมีอาและคนที่บาดเจ็บ

ซีซายกเลิกทักษะออร่าแห่งความตายและเดินเข้าไปหาน้องของมีอา

"เสียดาย Potion เอาไปตั้งขายในประมูลหมด" ถ้ามี potion น่าจะใช้ทักษะได้ต่อเนื่องและรักษาอาการบาดเจ็บของทุกคนได้

ทุกคน เราขึ้นไปหลบบนป้อมปืนใหญ่กันก่อนที่มอนสเตอร์ชุดต่อไปจะออกมา ซีซาออกความเห็น

"ก็ได้ ความคิดนี้น่าจะดี" น้องสาวมีอากล่าว คนอื่น ๆ ที่เห็นพลังของซีซาก็เริ่มจะเชื่อฟังซีซา

น้องสาวมีอาใช้ทักษะรักษาอาการบาดเจ็บให้คนอื่น

'มีสองทักษะเหรอ' ซีซาเริ่มสงสัย คนปกติจะมีได้แค่ 1 ทักษะ หรือว่าน้องสาวมีอา มีทักษะการคัดลอก ทักษะนี้จะหลอมรวมไปกับวิญญาณถึงตายแล้วเกิดใหม่ก็ใช้ได้เหมือนที่ซีซาใช้ หรือว่าจะเป็นยูระกลับมาเกิดใหม่ ทั้งสัญลักษณ์ที่หลังข้อมือยิ่งทำให้ซีซาสงสัย

"เจ้าชื่ออะไรเหรอ" ซีซาถามน้องของมีอา

"ข้าชื่อยูเฟเมีย"

ซีซาเกิดใหม่ในร่างนี้พ่อแม่ตั้งชื่อให้ เอลริค แต่ซีซาเชื่อมั่นว่าถ้าเจอสมุดเวทมนตร์จะกลับไปที่ร่างเดิมและใช้ชื่อซีซาเหมือนเดิมได้

"ส่วนข้าเอลริคนะ" เอาล่ะ ทุกคนฟังให้ดีนะ จับตัวข้าไว้แล้วห้ามเคลื่อนไหวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ทุกคนทำตามที่ซีซาสั่งเข้ามาใกล้ซีซาและจับมาที่แขนของซีซา

ยูเฟเมียมีอาการเขินอายเมื่อจับแขนซีซา

"ข้าจะใช้ทักษะหายตัว แต่ตอนหายตัวห้ามเคลื่อนไหว"

ทุกคนพยักหน้าเพื่อรับรู้

มอนสเตอร์ชุดใหม่ออกมาจากทั้ง 4 ทิศ เป็นตะขาบจำนวนมากมายเลื้อยเข้ามาที่รูปปั้น

ปืนใหญ่จะยิงแค่รอบนอก ถ้ามอนสเตอร์เข้ามาภายในได้ปืนใหญ่จะไม่ยิงเข้ามา

ไม่นาน ฝูงตะขาบเข้ามาทำลายรูปปั้น ทั่วทั้งภายในกำแพงเต็มไปด้วยฝูงตะขาบเลื้อยไปมา

ปกติเมื่อรูปปั้นถูกทำลายทุกคนจะถูกส่งกลับไป แต่ระบบการเชื่อมต่อล้มเหลวทุกคนจึงยังติดอยู่ในนี้

ซีซาและคนอื่น ๆ มองดูฝูงตะขาบที่เลื้อยไปมา บางคนมีอาการหวาดกลัวว่ามันจะเห็นและเลื้อยขึ้นมา

ซีซาได้แต่หวังว่าอย่าให้ทุกคนหวาดกลัวและขยับตัว

'นั่นอะไร มอนสเตอร์เหรอ' ซีซา มองไปเห็นมอนสเตอร์รูปร่างแปลกประหลาด เป็นโครงกระดูกถือเคียวในมือเหมือนยมทูต

อีกมือถือโซ่ ซีซาพยายามเพ่งสมาธิมองไปที่มอนสเตอร์ตัวนั้น

'โซ่นั่น' ซีซามองไปตามโซ่ที่โครงกระดูกตัวนั้นถือ มันล่ามวิญญาณของนักเรียนทุกคนที่ตายให้เดินตามมัน

'นั่นมันวิญญาณคนตายหรือเปล่านะ' ซีซาคิดในใจ เนื่องจากซีซาเคยผ่านประสบการณ์ความตายมาจึงมองเห็นวิญญาณ

โครงกระดูกตัวนั้นเดินไปจับวิญญาณของนักเรียนคนอื่นล่ามโซ่และให้เดินตามมันไป ซีซาได้ยินเสียงร้องขอชีวิตของนักเรียนที่ตาย บางคนก็ร้องไห้ออกมา

โครงกระดูกมองมาที่ซีซา

"น่าสนใจ" เสียงจากโครงกระดูก จากนั้นมันก็บินขึ้นมาหาซีซา ในมือที่ถือโซ่ลากดวงวิญญาณของนักเรียนคนอื่นให้ตามมาด้วย

"เจ้าเห็นข้าใช่ไหม" โครงกระดูกมองมาที่ซีซาและถาม

ซีซาไม่ตอบ แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

"เจ้า ต้องเห็นข้าแน่ ๆ "