ตำนานผู้วิเศษ

ทั่วป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ชายทุกคนรีบหยุดทำงาน ก่อนพวกเขาจะรีบวิ่งไปหยิบศาสตราที่ถนัดมือ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่กำแพงสูง

และเมื่อพวกเขาทอดสายตาออกไป พวกเขาก็รู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย

กลุ่มโจรที่บุกป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวครั้งนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย มันมีมากกว่าหนึ่งพันคน

เมื่อเซี่ยซีหานมาถึง เขาก็เห็นคนจำนวนมากยืนอยู่บนกำแพงเกือบหมดแล้ว ชายในป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวส่วนใหญ่ไม่ขี้ขลาด แต่ปัญหาเล็กๆ ตอนนี้คือ พวกเขาไร้ผู้นำที่มากประสบการณ์เช่น นางป้อมถางอี้และอาวุโสเหอหมิ่น

ดังนั้น ด้านหน้าสุดจึงเป็นชายหนุ่มรูปหล่ออย่างถางเทียนเจี๋ย บนหลังของถางเทียนเจี๋ยมีดาบคู่ที่ดูยาวกว่าปกติเล็กน้อย

เซี่ยซีหานมาถึง พร้อมขวานใหญ่อย่างดีของตัวเอง

"เจ้ามาแล้ว" ถางเทียนเจี๋ยพูดกับเซี่ยซีหานด้วยรอยยิ้ม แม้ตรงหน้าจะมีกองกำลังนับพัน แต่พี่ชายถางเทียนเจี๋ยยังดูไม่หวาดกลัว เขาดูมีประสบการณ์ด้านการรบมาก

"พวกมันเป็นใครถึงกล้าบุกป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวที่แสนยิ่งใหญ่ของเรา" เซี่ยซีหานพูดแล้วฉุนเฉียว ราวกับป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวคือบ้านจริงๆ ของตัวเอง

ถางเทียนเจี๋ยยิ้ม กวักมือเรียกเซี่ยซีหานให้เข้ามาใกล้ และเอามือชี้ไปที่กลุ่มโจรที่คล้ายกำลังจัดขบวนทัพให้เป็นระเบียบ โดยเพ่งเล็งไปที่ชายคนหนึ่ง ที่ผอมและดูน่าสมเพช

และเซี่ยซีหานจำต้องขมวดคิ้วทันที

ข้างชายที่ดูแข็งแกร่งร่างใหญ่โต ชายร่างผอมแห้งหน้าตาน่าสมเพช คือคนที่เซี่ยซีหานรู้จัก มันคือ "!!!หม่ายี่" เซี่ยซีหานพูดพร้อมกัดฟันดัง มันน่าปล่อยให้เจ้านี่ถูกตัดแขนหรือตายไปซะ

ถางเทียนเจี๋ยเห็นใบหน้าเซี่ยซีหานแบบนี้ มันก็หัวเราะและยิ้ม พร้อมตบไหล่เซี่ยซีหาน

"นี่คือประสบการณ์ที่เจ้าต้องเรียนรู้ โลกใบนี้มีสวะที่เราไม่ควรปล่อยให้มันมีชีวิต และกฎที่เด็ดขาดของป้อมก็เพื่อป้องกันสวะเหล่านี้สร้างปัญหา"

"ข้าขอโทษพี่ชายเทียนเจี๋ย เป็นเพราะข้านำปัญหามาให้ท่าน" คำพูดนี้ออกมาจากใจเซี่ยซีหาน

ถางเทียนเจี๋ยรับรู้ความรู้สึกของเซี่ยซีหานได้ เหล่าผู้มีจิตนักรบไว้ต่อความรู้สึก สัญชาตญาณและลางสังหรณ์

"อย่าโทษตัวเอง ข้าคือผู้ที่มีอำนาจที่แท้จริง และข้าก็เป็นผู้ที่ปล่อยไอ้สวะนั่นไป ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า จริงๆ แล้ว ลึกๆ ข้าก็รู้สึกได้ว่าไอ้สวะนั้นต้องนำปัญหามาแน่ๆ แต่ข้าเลือกที่จะให้เป็นเช่นนี้ ส่วนหนึ่งเพราะข้าอยากให้เจ้าได้เรียนรู้ว่า โลกใบนี้มีสวะที่เราไม่อาจจะปล่อยให้มันมีชีวิตได้ พวกมันคืออสรพิษ ที่เมื่อเราเมตตามัน มันจะหาทางแว้งกัดพวกเรา ดังนั้น ข้าคิดอยู่แล้วต้องมีวันนี้ แต่ปัญหาเล็กน้อยคือ... ไอ้สวะที่ข้าจำชื่อมันไม่ได้นั่น มันได้สร้างปัญหาใหญ่มากกว่าที่ข้าคิด ดูนั่น... ชายคนนั้น"

ดวงตาเวทย์วิหครุ่งอรุณของเซี่ยซีหาน จ้องมองไปตามมือของถางเทียนเจี๋ย

และเขาก็ได้เห็น...

"นักรบห้าดาบ..." เซี่ยซีหานพูดอย่างแปลกใจเล็กๆ แต่เขาไม่ได้มีความกลัวนักรบห้าดาบเท่าไหร่นัก หนึ่งเพราะตัวเขาไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้นักรบห้าดาบ

สองเซี่ยซีหานรู้ว่า พี่ชายถางเทียนเจี๋ยของเขา ไม่เคยแพ้นักรบห้าดาบคนใด เขาแข็งแกร่งเทียบเท่านักรบหกดาบ ทั้งๆ ที่ศักยภาพหรือปราณวิเศษ ยังไปไม่ถึงขอบเขตนั้น 'เปลี่ยนเลือด'

"ก็แค่ชายที่โอ้อวด เหตุใดพวกโจรถึงชอบเอาเกราะที่ตีตราดาบขอนักรบมาใส่กันนะ ถ้าเป็นข้า ข้าจะไม่สวมมันเด็ดขาด" ถางเทียนเจี๋ยพูดน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กๆ

และอาจจะเพราะถางเทียนเจี๋ยพูดน้ำเสียงที่ไม่จริงจัง เซี่ยซีหานจึงสามารถพูดอะไรอย่างติดตลกได้

"พี่ชาย... จริงๆ แล้ว ข้าก็พึ่งฟันหัวนักรบห้าดาบไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าพบว่า จริงๆ มันแค่ประทับตราดาบห้าเล่ม โดยที่ตัวมันจริงๆ เป็นแค่... นักรบหนึ่งดาบ"

ถางเทียนเจี๋ยยิ้ม "ข้าอยากให้ชายร่างใหญ่ที่ยืนด้านหน้ากลุ่มโจรคนนั้น เป็นแบบเดียวกับชายที่เจ้าเจอจริงๆ แต่... ดูท่าจะไม่เป็นเช่นนั้น"

ถางเทียนเจี๋ยพูดประโยคนี้จบ ก็มีเสียงชายดุร้ายดังก้องกังวาน

โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ เขากับชายคนนี้เคยได้พบกันเมื่อนานมาแล้ว

...

"ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้ในป้อมปราการของพวกเจ้ามีคนที่ไว้ใจได้อยู่รึเปล่า แต่ข้าติงอิ้นแห่งกองกำลังหมาล่าเนื้อมาวัน เพื่อทวงความยุติธรรมให้คนของข้าที่ตายไป เขาคือชายที่กล้าหาญ ซื่อสัตย์และเป็นที่รักของทุกคน นาม 'เชาหรง' แต่ตอนนี้เขาและพี่น้องของเขาตายด้วยคนของพวกเจ้า โดยข้ามีพยานปากเอก"

ด้านข้างชายหนุ่มร่างใหญ่ แต่ใบหน้าเรียวงามงาม มีกลิ่นอายของบุรุษผู้น่าเสน่หาติงอิ้น 'หม่ายี่' ก้าวเท้ามาด้านหน้าเขา ก่อนจะพูดน้ำเสียงมั่นใจและมือชี้ไปที่เซี่ยซีหาน

"ชายคนนั้นขอรับ ที่ฆ่า 'เชาหรง' พี่น้องที่แสนดีของพวกเราตายไป เขาเป็นคนกล้าหาญและมีอนาคต แต่เขากลับต้องตายด้วยมือของคนใจบาป มันที่ดูเยาว์วัยแต่จิตใจไม่ต่างกับปีศาจผู้ชั่วช้าผู้นั้น"

'นี่มันช่างกล้า มันกล้าชี้หน้ามาที่บิดาและพูดกับบิดาแบบนี้ ไอ้เวร!!!' เซี่ยซีหานกัดฟันตัวเองเบาๆ นี่ไม่เรียกว่าโกรธ แต่แค่อยากเอาขวานใหญ่ในมือเจาะกระบาลมันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่ว่าด้านหลังของไอ้หม่ายี่มีนักรบราวพันคน ใจเซี่ยซีหานแม้ห้าวขึ้นเยอะ แต่ก็ยังรู้สึกใจฝ่อกับนักรบหนึ่งพันคนไม่น้อย ที่ป้อมปราการของเรา มีชายฉกรรจ์พร้อมไฟว์กับพวกมันราวๆ 400 คนเท่านั้น โดยในจำนวน 400 เป็นนักรบฝีมือดีจริงๆ 100 ที่เหลือคือเหล่านายช่างและคนเหมือง ที่หน่วยก้านดีที่เคยฝึกอาวุธ แน่นอนว่าพวกเขาแข็งแรงแต่พวกเขาไม่ใช่นักรบ...

พี่น้องแซ่กัวและหญิงสาวร่างใหญ่อีฝานก็อยู่ที่นี่ด้วย

โดยเฉพาะหญิงสาวร่างใหญ่อีฝาน เซี่ยซีหานเห็นสายตาสำนึกผิดของนาง นางคงไม่คิดว่าการช่วยหม่ายี่จะทำให้เกิดภาพเช่นนี้ ในดวงตานางมีน้ำตาคลอ เซี่ยซีหานทำมือและขยับปากอย่างไรเสียงปลอบนางว่าไม่เป็นไร

พวกมันก็แค่พวกสันดานชั่ว ใช่ว่าตัวเซี่ยซีหานและป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ไม่เคยมีปัญหากับกลุ่มหมาล่าเนื้อเสียหน่อย

"พูดถึงสิ่งที่เจ้าต้องการ และสิ่งที่เจ้าจะกระทำเถอะ มันเสียเวลาที่เราจะมาเล่นลิ้นกัน ทั้งๆ ที่จริงๆ พวกเราก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร หมาล่าเนื้อไม่เคยมีญาติมิตร ไม่เคยมีพี่น้อง ไอ้เชาหรงอะไรนั่นก็แค่ตัวละครเล็กๆ หากให้ข้าเดา ไอ้สวะที่ชื่อหม่ายี่นั้นคงบอกเจ้าสินะว่า ตอนนี้ในป้อมปราการของพวกเรามีสมบัติมีค่าอยู่จำนวนมาก นอกจากนั้นนายป้อมซึ่งเป็นบิดาของข้า ยังนำนักรบมากความสามารถส่วนใหญ่ออกไป พวกเจ้าถึงกล้าหน้าหนามาที่นี่เวลานี้ ถุ้ย" น้ำเสียงถางเทียนเจี๋ยเย้ยหยันไร้ความหวาดกลัว

ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มของติงอิ้นหายไปในทันที คำพูดของถางเทียนเจี๋ยทำให้เขามีอารมณ์

ติงอิ้โยนเสื้อคลุมหนังสัตว์ เผยให้เห็นร่างกำยำราวกับสัตว์ร้ายของเขา บนพื้นผิวใบหน้าที่ดูดีและมีเสน่ห์ แต่ร่างกายของติงอิ้กับดูโหดร้าย มีรอยแผลจากสัตว์ร้ายทั่วร่างของเขา และรอยสักสีน้ำตาลทั่วร่าง เขาดูราวกับคนเถื่อน

"ไอ้หนู... ข้าจะตัดหัวของเจ้าและเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวของเจ้ามาเป็นของข้า ได้ข่าวว่าเจ้าพึ่งขนสมบัติมาเก็บไว้จำนวนมาก นอกจากนั้นยังมีรูนทักษะเก็บไว้เป็นถุงใหญ่ ข้าละอย่างชมมันจริงๆ"

ถางเทียนเจี๋ยยิ้ม เขารู้สึกเสียเวลา

แต่ตอนนี้เมื่อติงอิ้พูดสิ่งที่อยู่ในใจ นั่นก็ทำให้ถางเทียนเจี๋ยไม่ต้องเสียเวลา

"เจ้าจะได้ทุกอย่างถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้" ถางเทียนเจี๋ยแผดเสียงพร้อมกระโดดลงจากกำแพงของป้อมปราการ

"ตาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย" เสียงติงอิ้แผดดัง ง้าวใหญ่ในมือเขาฟาดจากปฐพีสู่นภา ปราณพลังของเขาทำแผ่นดินด้านหน้าหลายก้าวแตกออก หิมะขาวและเศษดินฟุ้งกระจาย พร้อมปรากฏคลื่นตัดอากาศจากปราณพลัง พุ่งเร็วเข้าหาถางเทียนเจี๋ยที่ลอยตัวอยู่!!!