เด็กในปกครอง

ตอนเย็น

หลังจากที่เธอทำกิจกรรมเสร็จแล้วก็ออกมารอหน้าคณะตามที่เขาได้บอกเอาไว้ แต่เธอก้มมองนาฬิกาครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะโผล่มา อีกทั้งตอนนี้มันก็ค่ำมืดแล้วด้วยเธอจึงตัดสินใจหอบหนังสือแล้วเดินออกมารอรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัย แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ตื้ด...ตื้ด~ [อารวี]

“ค่ะ คุณอา”

[เป็๞ยังไงบ้างลูก อยู่ได้รึเปล่า]

“ได้สิคะ สบายมากเลยค่ะ”

[ยังไงก็ตามที่ป้าบอกนะลูก มีอะไรช่วยได้ก็ช่วยคุณคฑาเขาทำ อย่าไปขัดคำสั่งเขาเด็ดขาด]

“รับทราบค่ะคุณอา”

[ทำไมอาได้ยินเสียงรถวิ่งผ่านไปมา หนูอยู่ข้างนอกเหรอ]

“ใช่ค่ะ ปัดเพิ่งจะออกมาจากคณะตอนนี้นั่งรอรถที่หน้ามหาลัย อีกหน่อยรถน่าจะมา”

[แต่ตอนนี้อยู่นู้นมันค่ำมืดแล้วไม่ใช่เหรอลูก ทำไมไม่ให้คุณรวีเขามารับ หรือว่าเขาไม่ว่าง]

“ไม่เป็๲ไรค่ะ ปัดไม่อยากรบกวนเขา”

[แต่เ๹ื่๪๫นี้อาให้คุณเวหากำชับคุณคฑาให้แล้ว แต่ทำไมยัง...]

“ช่างเขาเถอะค่ะคุณอา ปัดโตแล้วกลับเองได้ค่ะ อีกอย่างไม่ไปรบกวนเขามากก็เป็๲เ๱ื่๵๹ดีแล้ว เรามาอาศัยอยู่บ้านเขา เขาไม่ไล่ออกก็ดีมากแล้วนะคะ”

[นั่นสินะ งั้นก็ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกอาด้วยนะ อาเป็๞ห่วง]

“ได้ค่ะ ไว้ปัดถึงบ้านแล้วจะส่งข้อความหานะคะ”

[จ้ะ ๆ]

ตู้ด...ตู้ด

หลังจากวางสายไม่ทันไร ก็มีวินมอไซต์ขับมาจอดที่หน้าป้ายรถเมล์ที่เธอนั่งอยู่

“คนสวย ให้พี่ไปส่งมั้ยจ้ะ”

“ไม่ค่ะ” เธอรีบตอบก่อนจะหันหน้าหนีไปมองทางอื่น แต่อีกฝ่ายยังคงนั่งมองเธอไม่ยอมไปไหน

“ทำไมกลับบ้านค่ำแบบนี้ล่ะ มา เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า”

“ไม่เป็๞ไรค่ะ เดี๋ยวมีคนมารับ” อีกฝ่ายลงจากมอไซต์ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเผยยิ้มมีเลสนัย

“รอแฟนอยู่เหรอคนสวย เห็นนั่งรอนานแล้วให้พี่ไปส่งดีกว่านะ” อีกฝ่ายยื่นมือมาแตะคางเธอ ก่อนที่ร่างเล็กจะรีบปัดออก แล้วพยายามเดินหนีทันที

“อย่าตามมานะ!”

“จะหนีพี่ไปไหน หื้ม” อีกฝ่ายเดินตามเธออย่างไม่สนใจอะไร แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงรถวิ่งเข้ามาจอด ทำให้สองคนต้องหันไปมองพร้อมกัน กระจกถูกลดระดับลงก่อนจะเห็นใบหน้าหล่อของคฑา

“ขึ้นรถ” เธอปรายตาไปมองวินมอไซต์อย่างเกรงกลัว ก่อนจะรีบเดินไปขึ้นรถทันที

ปึง!

หลังจากที่เธอปิดประตู รถก็ถูกขับออกไปในทันที

“บอกให้รอหน้าคณะ มาทำอะไรตรงนี้”

“ขอโทษค่ะ ปัดคิดว่าเฮียจะไม่มารับ ก็เลยเดินมารอรถหน้ามหาลัย”

“วุ่นวาย” คำพูดสั้น ๆ ทำให้เธอรู้สึกน้อยอกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก เธอทำได้แค่นั่งเงียบ ๆ จนกระทั่งถึงคฤหาสน์สุดหรู

“ทะ...ทำไมเงียบจัง” เธอพึมพำก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ หลังจากที่เดินเข้ามายังในบ้าน แต่กลับไม่เห็นใครเลยสักคน แม่บ้านที่เคยอยู่ก็หายไปทั้งหมด

“เฮียสั่งให้เอาคนงานที่นี้ออก พรุ่งนี้จะมีแม่บ้านเข้ามาใหม่ครับ” เธอหันไปมองหน้าวินเซนต์การ์ดมือขวาของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“หะ...”

“ทำไมต้องเปลี่ยนด้วยละคะ คนเดิมก็ดีอยู่แล้วรึเปล่า”

“ไม่ทราบครับ”

ยืนคุยกันได้ไม่ทันไร ก็มีเสียงรถหรูวิ่งเข้ามาจอดก่อนที่ทั้งสองจะหันไปมองพร้อมกัน

“ใครเหรอคะ”

ปฐมามองไปยังหญิงสาวที่ก้าวขาลงจากรถอย่างสง่างาม พร้อมกับใบหน้าที่ครบเครื่องเ๱ื่๵๹สีหน้าและทรงผม

“นั่น คุณนิรา กำลังคบหาดูใจกับเฮียอยู่” ปฐมามองไปยังหญิงสาวคนนั้นก่อนจะพยักหน้าตามเบา ๆ

“รีบกลับเข้าห้องเถอะ”

“ค่ะ” หลังจากนั้นเธอก็เดินกลับห้องตัวเองทันที

@อีกด้าน

“คุณคฑาล่ะ?” นิราเดินเข้ามาหาวินเซนต์ก่อนจะเอ่ยถาม

“อยู่บนห้องครับ คุณคฑาบอกว่าถ้าคุณนิรามาถึงให้ขึ้นไปบนห้องได้เลย”

“อืม ขอบใจ” หลังจากนั้นเธอก็เดินขึ้นบันไดไปหาเขาที่ห้อง พอเข้าไปก็เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะ

“นิรามาแล้วค่ะ” ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอทันที

“ฉันคิดถึงเธอ” เธอเป็๞ผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมพูดน้ำเสียงนุ่มนวลด้วย

“เดี๋ยวก่อนค่ะ วันนี้ที่นิรายอมมารู้ใช่มั้ยคะ”

“อืม ฉันรู้ดี”

“วันนี้เป็๲วันสุดท้ายแล้วสินะที่เราจะได้เจอกัน ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกก็คงอีกนาน” คฑากระตุกยิ้มก่อนจะยื่นมือเข้าไปกุมมือเธอเอาไว้

“สามปีฉันรอได้”

“คุณจะรอนิราได้จริง ๆ เหรอคะ สามปีมันไม่ใช่เดือนสองเดือนนะคะ ระยะเวลาที่นานแถมระยะทางที่ไกล ใจคนจะเหมือนเดิมจริง ๆ เหรอคะ”

“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง พูดอย่างกับไม่มั่นใจในตัวฉัน”

“ใช่ค่ะ นิราไม่มั่นใจอะไรทั้งนั้น นิราเลยคิดว่า...เราหยุดความสัมพันธ์กันไว้แค่นี้เถอะนะคะ”

“หะ...” คฑาชะงักไปในทันที

“เราอย่าฝืนอีกเลย ให้โอกาสเราสองคนได้เจอคนใหม่ ๆ เถอะนะคะ อย่าเอาเวลาหรือระยะทางมาผูกมัดเราไว้อีกเลย”

“เธอรึเปล่าที่อยากจบความสัมพันธ์กับฉัน๻ั้๫แ๻่แรกอยู่แล้ว” คราวนี้นิราเงียบและหลบสายตาเขาไป

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”

“แล้วมันแบบไหน ถึงเธอจะอยู่ไกลฉันบินไปหาเธอก็ยังได้ มันยากตรงไหน”

“พอเถอะค่ะ!” เธอมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม นั่นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกละอายใจขึ้นมาที่จะรั้งเธอไว้

“ฉันเข้าใจละ...” เขาพยักหน้าและมองหน้าเธอก็พอรู้ว่าที่เธออยากจบความสัมพันธ์ ไม่ใช่แค่ต้องห่างกัน แต่เป็๞เพราะว่าเธออาจจะมีคนใหม่แล้ว

“นิรา...” เธอไม่ทันได้พูด เขาก็เบรกเธอเอาไว้ก่อน

“เธอไม่ต้องพูดอะไร”

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ” เธอก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ดูก็รู้ว่าคฑาเข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อทั้งหมดแล้ว

“ไสหัวไปให้พ้น” น้ำเสียงเรียบที่แฝงความดุดัน ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง

“คุณคฑา...”

“ฉันบอกให้เธอไสหัวไปไง ไป!!!”

หลังจากที่เธอกลับไปแล้ว เขาก็เดินไปคว้าขวดไวน์แล้วเดินลงมายังริมสระน้ำที่ประจำของเขาทันที

“เฮียครับ เกิดอะไรขึ้น” วินเซนต์เห็นเ๽้านายสีหน้าแดงก่ำ ก็เลยเดินเข้ามาถาม

“มึงไปหาผู้หญิงมาให้กู”

“ตอนนี้เนี้ยนะครับ ผมว่า...มันดึกมากแล้วคงไม่ได้ครับ”

“มึงกล้าตอบว่า ไม่ได้ อย่างงั้นเหรอวะ!” เขาสบถอารมณ์เสีย ก่อนที่วินเซนต์จะรีบโค้งคำนับให้เขา

“ขอโทษครับเฮีย”

“ยัยเด็กนั่น” คำพูดสั้น ๆ ทำให้วินเซนต์ชะงักไปในทันที เขากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่เพราะผู้หญิงที่เขากำลังเอ่ยถึงคือ ปฐมา ซึ่งเธอยังเด็กเกินไป

“แต่เธอยังเด็กอยู่นะครับเฮีย”

“กูบอกให้ไปเอามา!”