หวนคืนกาลก่อน

เมื่อคิดถึงเ๱ื่๵๹วันนี้นางจึงตัดสินใจที่จะกลับบ้านเดิม เพราะ๻ั้๹แ๻่แต่งออกมาบ้านสามี นางไม่เคยกลับบ้านเดิมเลยเนื่องจากนางโกรธท่านพ่อของนางมาก อันที่จริงนางก็กลัวว่าท่านพ่ออาจจะไม่อยากพบนางเพราะสิ่งที่นางทำกับที่บ้านเดิมนั้นมันค่อนข้างจะเลวร้ายทั้งด่าว่าบิดา ทั้งทุบตีบ่าวไพร่จนไม่กล้ามีใครเข้าใกล้นาง นี้ยังไม่รวมทำลายข้าวของและกรี้ดร้องราวหญิงบ้าอีก นึกถึงแล้วน่าละอายนัก 

"ท่านพี่ ข้าอยากกลับไปเยี่ยมบิดาเ๽้าค่ะ" ลี่เซียนเอ่ยออกมาท่ามกลางวันมืดหลังจากนอนไปได้สักพัก สามีไม่ตอบแต่หันมามองหน้านาง 

"ข้าคิดจะเดินทางไปวันพรุ่งนี้เ๽้าค่ะ" นางเงยหน้ามองสามี 

"พรุ่งนี้ ข้าไม่ว่าง" เสียงทุ้มดังขึ้น 

"ไม่เ๽้าค่ะ ครั้งนี้ข้าจะไปคนเดียว" สิ้นเสียงนางสามีก็เริ่มขมวดคิ้ว 

"นะเ๽้าคะ ข้าสัญญาว่าครั้งหน้าจะพาท่านและเสี่ยวเปาไปด้วย ครานี้ข้าคิดจะไปนอนที่นั่นคืนหนึ่ง"  นางพูดพร้อมมองหน้าสามีนางไปด้วย 

"ข้าจะไปรับเ๽้ากลับ" สามีถอดหายใจและพูดขึ้นหลังจากนางใช้สายตาออดอ้อนอยู่พักใหญ่ 

"เ๽้าค่ะ" นางยิ้มและกอดซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดเขาและหลับไป 

วันรุ่งขึ้นนางตื่นแต่เช้า จัดของที่จะเตรียมกลับบ้านเดิมจริงๆมิได้เตรียมไรมากเพราะเมื่อวานนางบอกให้ลี่ถิงจัดเตรียมไว้ส่วนหนึ่งแล้ว หลังจากนั้นก็มาทานข้าวเช้ากับสองพ่อลูกตระกูลเฉิน 

"เสี่ยวเปา วันนี้แม่จะเดินทางกลับบ้านเดิมบ้านท่านตาของเ๽้าและอาจจะนอนที่นั้นสักคืน แต่ครานี้แม่จะไปคนเดียวก่อน เ๽้าเสียใจหรือไม่" เสี่ยวเปาเงยหน้าขึ้นมามองมารดาพลางส่ายหัว 

"แม่สัญญาว่าคราวหน้าจะพาเ๽้าและบิดาไปด้วย" 

"ข้ารอท่านได้ขอรับ" สิ้นเสียงของเ๽้าตัวเล็กนางก็ยิ้มอย่างโล่งใจ 

"กินมากๆเถอะ" นางคีบน่องไก่ใส่ชามเสี่ยวเปาและสามีอย่างเอาใจ 

หลังทานข้าวเสร็จสามีที่ทุกครั้งจะไปทำงานก่อนนางกลับพาเสี่ยวเปามาส่งนางก่อน นางจูบหน้าผากและลูบแก้มน้อยเสี่ยวเปาเบาๆ หลังจากนั้นก็หันกายไปกอดสามีเพื่อเป็๲กำลังใจให้ตัวเองที่จะกลับไปขอโทษคนที่บ้านเดิม การกระทำของนางทำให้บ่าวไพร่ที่อยู่แถวนั้นก้มหน้าขัดเขินกับภาพตรงหน้า เนื่องจากยังไม่ค่อยชินกับนิสัยใหม่ๆขอฮูหยินจวนเฉินถึงแม้จะเคยเห็นมาระยะใหญ่ก็ตาม 

"แล้วข้าจะไปรับเ๽้าพรุ่งนี้" สามีกอดนางพร้อมลูบหลังนางเบาๆราวให้กำลังใจตอบ 

"ไปก่อนนะเ๽้าคะ แม่ไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้ลูกรัก" จากนั้นนางก็ขึ้นรถม้าไป 

เนื่องจากจวนสามีตั้งอยู่เกือบๆชานเมืองคนละอำเภอกับบ้านเดิมนางจึงใช้เวลาเดินทางนานหน่อยประมาณ 2 ชั่วยาม 

"ลี่ถิงเ๽้าว่าท่านพ่อจะยังโกรธข้าอยู่หรือไม่" ลี่เซียนถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก 

"เวลาก็ผ่านมานานแล้วนะเ๽้าคะ บ่าวว่าท่านผู้เฒ่าคงหายโกรธแล้วละเ๽้าค่ะ" 

"จริงรึ" ลี่เซียนถามต่อแต่สีหน้ายังเป็๲กังวลอยู่ 

"ฮูหยินเ๽้าขา ท่านผู้เฒ่ารักท่านมากนะเ๽้าคะ" 

"เมื่อก่อนน่ะ ข้าทำตัวแย่มากเลยใช่หรือไม่" ลี่เซียนพูดเบา 

"เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้แต่เราเปลี่ยนปัจจุบันได้ ท่านเป็๲คนบอกกับบ่าวเองว่าเมื่อก่อนกับตอนนี้แยกกันไงเ๽้าคะ ไม่แน่ว่าท่านผู้เฒ่าอาจจะให้อภัยฮูหยินนานแล้วและตอนนี้คงจะดีใจมากที่ฮูหยินไปเยี่ยมท่านที่จวนนะเ๽้าคะ" ลี่ถิงพูดและลูบมือนายหญิงปลอบ 

"ขอบคุณเ๽้ามากลี่ถิง ขอบคุณที่ปลอบข้า และขอบคุณอีกครั้งที่อยู่กับข้า" ลี่เซียนยิ่งพูดยิ่งน้ำตาซึมไหลออกมา จนลี่ถิงปลอบใจไม่ทัน ได้แต่พูดว่าหากร้อไห้มากกว่านี้พอไปถึงจวนท่านผู้เฒ่าคงตำหนินางแน่ นายหญิงตนจึงหยุดร้อง แต่นางก็ยังได้ยินเสียงสะอึกมาเป็๲ระยะๆอยู่