ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

~ ศาลาชั้นในสำนักจักรพรรดิพิรุณ ~ 

ภายในห้องปรุงยาที่กว้างขวาง ใจกลางห้องคือร่างของซูหยานที่กำลังหลับตา และวางมือทั้งสองไว้เบื้องหน้าหม้อปรุงยาขนาดใหญ่ 

ทันใดนั้นหม้อปรุงยาก็เกิดการสั่นอย่างรุนแรง มันโบกแขนเสื้อทำให้หม้อระเบิดออกอย่างฉับพลัน

ตู้ม!

หมอกควันสีรุ้งพวยพุ่งออกมา เม็ดยาสีเขียวเหลื่อมทองลอยอยู่เหนือหม้อปรุงยาอย่างโอ่อ่า 

กลิ่นหอมของเม็ดยาฟุ้งกระจายออกมาปกคลุมอาณาบริเวณ ทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปรู้สึกถึงความกระชุ่มกระชวยจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ 

ดวงตาของซูหยานเป็นประกาย มันคว้าเม็ดยามาเก็บไว้ด้วยความปลาบปลื้ม “เม็ดยาระดับ 5 ความบริสุทธิ์แปดในสิบส่วน! ดูเหมือนว่าเส้นทางนักปรุงยาระดับ 6 ของข้าใกล้จะมาถึงแล้ว!”

แม้ว่าซูหยานจะขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และความชั่วร้าย แต่ฝีมือการปรุงยาของมันก็ไม่เป็นสองรองใคร

แม้แต่เทียนเหยาที่สองก็ยังเรียกซูหยานด้วยความเคารพว่านักปรุงยาซู แค่นี้ก็พอจะบอกได้แล้วว่าสถานะของมันในฐานะนักปรุงยานั้นเป็นที่เลื่องลือพอสมควร

แต่ซูหยานดีใจได้ไม่นานนัก จู่ๆประตูสองบานด้านหลังก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

ซูหยานหันกลับไปอย่างรวดเร็วและพบว่าร่างนั้นคือชายชราที่สวมเครื่องแบบระดับสูงของสำนัก การแสดงออกของผู้มาเยือนดูเคร่งขรึมผิดปกติ

การปรากฏตัวของชายผู้นี้ทำให้ซูหยานต้องรีบลุกขึ้นและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ท่านรองเจ้าสำนัก”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้มาเยือนคือรองเจ้าสำนักซวน ที่ซูหยานติดต่อไปหาในตอนที่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหลี่เชียนเหม่ย

รองเจ้าสำนักซวนพยักหน้าเล็กน้อย เขายื่นแผ่นหยกให้แก่ซูหยานพลางพูดขึ้น “ราชองครักษ์หยูต้องการจะคุยเรื่องสำคัญกับเจ้า”

“ราชองครักษ์หยู?” ซูหยานรู้สึกประหลาดใจอย่างมากที่จู่ๆบุคคลใกล้ชิดของอ๋องฉู่จะติดต่อมาหาตนเป็นการส่วนตัว

มันไม่กล้ารีรอและรับแผ่นหยกมาจากมือของรองเจ้าสำนักซวน

ทันใดนั้นก็มีสุ้มเสียงอันเย็นชาถูกเปล่งออกมาจากแผ่นหยก “เจ้าคือนักปรุงยาซูใช่หรือไม่?”

ซูหยานไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนน้ำเสียงให้กลายเป็นสุภาพอย่างถึงที่สุด “ข้าน้อยซูหยานแห่งสำนักจักรพรรดิพิรุณ ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสหยูมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือไม่?”

ประโยคต่อไปของหยูเป่ยเทียนกลับทำให้สีหน้าของหยานซูซีดลงทันตาเห็น “ลูกศิษย์ของเจ้าหยางเซี่ย ถูกฆ่าตายแล้ว”

“อะไร!” วินาทีนั้นราวกับว่ามีฟ้าผ่าเข้าที่กลางศีรษะของซูหยานอย่างจัง มือของมันสั่นสะท้านจนแทบจะถือแผ่นหยกไว้ไม่อยู่

แต่ก่อนที่มันจะได้ตกใจไปมากกว่านี้ หยูเป่ยเทียนก็กล่าวต่อ “ผู้ที่ลงมือในครั้งนี้คือผู้ใช้พิษจากสำนักจักรพรรดิเหมันต์”

ร่างของซูหยานแข็งค้างราวกับรูปปั้น มันรีบเอ่ยถามความเป็นมาเป็นไปในทันที 

หยูเป่ยเทียนได้อธิบายสาเหตุการตายของหยางเซี่ยให้แก่ซูหยานได้ฟัง รายละเอียดเพิ่มเติมจากหยูเป่ยเทียนก็คือหยางเซี่ยแค่บังเอิญโดนลูกหลงเท่านั้น

แท้จริงแล้วผู้ใช้พิษจากสำนักจักรพรรดิเหมันต์หมายที่จะสังหารรัชทายาทในป่าอสูรร่ำไห้ แต่ด้วยความบังเอิญหรือโชคชะตาก็ไม่ทราบ หยางเซี่ยถึงได้ไปอยู่ที่นั่น และตายตกภายใต้พิษของคนจากสำนักจักรพรรดิเหมันต์

ซูหยานไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลิงฟานถึงไม่พบเจอหยางเซี่ยเสียที

แท้จริงแล้วหยางเซี่ยได้ถูกฆ่าตายไปแล้ว!

และหยูเป่ยเทียนก็ได้ทิ้งท้ายไว้ว่า “ขณะนี้ร่างของหยางเซี่ยอยู่กับข้า ข้ากำลังจะสืบหาว่าใครในสำนักจักรพรรดิเหมันต์เป็นผู้ลงมือในครั้งนี้… หากได้ข้อมูลเพิ่มเติมหรือสามารถระบุตัวผู้กระทำความผิดได้ ข้าจะติดต่อกลับไปและส่งมอบร่างของลูกศิษย์เจ้ากลับคืนแก่สำนัก”

จากนั้นแสงเรืองรองจากแผ่นหยกพลันหายไป เป็นเวลาเดียวกันกับที่รองเจ้าสำนักซวนจะคว้าแผ่นหยกขนาดใหญ่มาเก็บไว้

เขาชำเลืองซูหยานที่นั่งนิ่งบนเก้าอี้อย่างไม่ขยับเขยื้อนด้วยหางตา และพบว่าดวงตาของซูหยานยังคงว่างเปล่า 

ซูหยานยังทำใจไม่ได้กับการจากไปของหยางเซี่ย!

“ไอ้ศิษย์ไม่รักดี! เหตุใดเจ้าถึงได้ดื้อดึงนัก!?” ซูหยานเปล่งเสียงคำรามด้วยความเศร้าหมอง น้ำตาสองสายไหลอาบแก้มด้วยการกัดฟันจากความโกรธและความเศร้าโศกในเวลาเดียวกัน

แม้หยางเซี่ยจะเป็นเพียงลูกศิษย์ลำดับที่สาม แต่มันก็ทะนุถนอมและโปรดปรานหยางเซี่ยมากกว่าลูกศิษย์คนอื่นๆที่มันเคยรับมา

การตายของหยางเซี่ยย่อมส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของซูหยานอย่างหนักหน่วงเป็นธรรมดา

รองเจ้าสำนักซวนเพียงแค่ตบไหล่ซูหยานเบาๆ “เสี่ยวซู อย่าได้เศร้าใจไปเลย แม้จะมีข่าวร้ายกับเจ้า แต่ข้าก็มีข่าวดีมาบอกกล่าวแก่เจ้าเช่นกัน”

ประโยคของรองเจ้าสำนักซวนทำให้ซูหยานค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างว่างเปล่า “ท่านรองเจ้าสำนัก มีข่าวดีอะไรงั้นหรือ?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรองเจ้าสำนักซวน เขาคว้าตราสัญลักษณ์บางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ และวางมันไว้ในมือของซูหยาน “จากข้อมูลล่าสุดที่เจ้าส่งมอบให้แก่จักรวรรดิติงหยวน ข้อมูลนั้นมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อทางจักรวรรดิ ดังนั้นทางจักรวรรดิจึงได้ตอบแทนเจ้าโดยการส่งตราทองแดงของราชวงศ์จักรพรรดิมาให้แก่เจ้าและข้า”

มุมปากของเขาค่อยๆโค้งขึ้นและกล่าวต่อ “นั่นหมายความว่าในตอนนี้เจ้าและข้า เป็นผู้ที่ได้รับสิทธิพิเศษในการเข้าออกจักรวรรดิติงหยวนได้ตามที่ต้องการ และพวกเราจะได้รับการสนับสนุนโดยตรงจากหนึ่งในประมุขศาลาของทางจักรวรรดิอีกด้วย!”

ดวงตาที่เศร้าหมองของซูหยานเบิกกว้างด้วยความตกใจ ความรู้สึกด้านลบที่กดทับค่อยๆหายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและความไม่เชื่อ “ทะ-ท่านพูดว่าอะไร!? ข้าจะได้รับตราทองแดงของราชวงศ์จักรพรรดิงั้นรึ?”

โดยปกติตราราชวงศ์จะถูกส่งมอบให้แก่ผู้ที่ความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์จักรพรรดิเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นระดับขุนนางหรือข้าราชบริพาร 

นับตั้งแต่อดีตกาล ยังไม่เคยมีใครในสำนักฝึกฝนปราณได้รับความโปรดปรานจากทางจักรวรรดิมากถึงขนาดนี้มาก่อน! 

หากซูหยานเป็นผู้ถือครองตราทองแดงของราชวงศ์จักรพรรดิย่อมหมายความว่า สถานะของมันเทียบได้กับอ๋องของหกแคว้นใหญ่แล้ว!

ซูหยานได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิติงหยวนอย่างไม่คาดคิด!

และการที่มันได้รับตราสัญลักษณ์ราชวงศ์จักรพรรดิก็เท่ากับว่า มันสามารถยกระดับของสำนักจักรพรรดิพิรุณขึ้นมาได้หลายขุม 

ด้วยตราสัญลักษณ์นี้ จะทำให้สำนักจักรพรรดิพิรุณยืนอยู่เหนืออีกสองสำนัก และเทียบชั้นกับหกแคว้นใหญ่ในทันที!

นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สำนักจักรพรรดิพิรุณจะมีจักรวรรดิติงหยวนคอยหนุนหลัง!