“องค์หญิง...เป็ท่านนี่เอง!”
โจวจื่อเฉิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นสตรีผู้หนึ่งเขาวางสมุดบัญชีลงพร้อมรอยยิ้ม
เป็องค์หญิงฮุ่ยเจินกับสาวใช้ของนางนามซุ่ยเหลียน
องค์หญิงฮุ่ยเจินตกหลุมรักโจวจื่อเฉิงทว่าฮ่องเต้ไม่ยินยอมให้ทั้งสองแต่งงานกันประการแรกเขามีภรรยาเอกอยู่แล้วประการที่สองสกุลโจวมิได้มีฐานะร่ำรวยอะไร
โจวจื่อเฉิงหล่อเหลาเสียจนองค์หญิงฮุ่ยเจินตกหลุมรักั้แ่แรกพบแต่ฮ่องเต้ดูแคลนเขาไม่ยินยอมให้เขาแต่งกับนางกระทั่งยามที่หรงชีเยว่ภรรยาเอกของโจวจื่อเฉิงถูกขโมยสังหารตายไปแล้วฮ่องเต้ก็ไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย
“จื่อเฉิงข้ามีข่าวดีให้เ้า!” ฮุ่ยเจินกล่าวพร้อมรอยยิ้มโจวจื่อเฉิงประคองนางนั่งลงทั้งคู่ลอบคบหากันมาเนิ่นนานเสียจนไม่สนใจกฎเกณฑ์ระหว่างชายหญิง
ซุ่ยเหลียนก้มหน้าลงมิกล้ามองคนทั้งสอง
“ข่าวดีอะไรหรือ? องค์หญิงฮุ่ยเจินข้าผิดเองข้ามิอาจทำให้ฮ่องเต้ทรงเปลี่ยนพระทัยได้ทำให้วัยเยาว์ของท่านเสียเปล่าแล้ว…” ชายหนุ่มดึงมือนุ่มนิ่มของนางขึ้นมากระชับแน่นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
เมื่อััได้ถึงความอ่อนโยนของเขาฮุ่ยเจินก็หัวเราะ“ท่านไม่ได้ออกไปนอกบ้านสักพักแล้วไม่ใช่หรือ? ทราบหรือไม่ว่าฮวาชีเยว่้ารับบุตรบุญธรรม? ท่านส่งเด็กใบ้คนนั้นไปคฤหาสน์สกุลฮวาดีกว่าหากเขาถูกรับไปเลี้ยงเช่นนี้ท่านก็ได้เป็ญาติกับสกุลฮวาแล้วบางทีฮ่องเต้อาจทรงยินยอมให้เราแต่งงาน!”
ดวงตาของโจวจื่อเฉิงเปล่งประกายแต่ทันใดนั้นก็คิดอะไรได้สีหน้าพลันครึ้มลง
หลังจากหรงชีเยว่ตายเทียนซีบุตรชายก็ถูกองค์หญิงฮุ่ยเจินวางยาเด็กกลายเป็ใบ้ทำให้มีชีวิตเลวร้ายนัก
หากคนอื่นเห็นเด็กย่อมต้องคิดว่าเขารังแกลูกตนเอง
ที่สำคัญโจวจื่อเฉิง้าให้เทียนซีอยู่เด็กนั่นเป็ลูกของบุคคลลึกลับกับหรงชีเยว่ตราบใดที่เด็กนั่นยังอยู่คนคนนั้นย่อมต้องกลับมาในสักวันเป็แน่
สิ่งที่บุรุษเกลียดที่สุดคือการถูกสวมหมวกเขียวในชีวิตนี้เขาปรารถนาเพียงสองประการประการแรกคือแต่งกับองค์หญิงฮุ่ยเจินและอีกประการคือสับบุรุษที่แย่งชิงความบริสุทธิ์ของหรงชีเยว่ให้เป็ชิ้นๆ!
“เ้าไม่อยากให้เทียนซีไปหรือ? ฮึ่มโจวจื่อเฉิงข้าคิดอยู่แล้ว!”เห็นสีหน้าไม่แน่ใจของโจวจื่อเฉิงฮุ่ยเจินก็สะบัดมือเขาออกอย่างโมโห
โจวจื่อเฉิงยิ้มขอโทษขอโพย“องค์หญิง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าย่อมต้องยินดีส่งเด็กนั่นออกไป”
“ดูเ้าเถอะ!เรียกข้าว่าฮุ่ยเจินอย่าเรียกข้าองค์หญิงที่ส่วนตัวเช่นนี้ย่อมเป็กันเองได้” องค์หญิงฮุ่ยเจินหัวเราะเห็นโจวจื่อเฉิงแก้ตัวเช่นนี้นางอดมิได้ให้รู้สึกหวานล้ำ
“ได้!ข้าจะทำดังเ้าว่า!ข้าเพียงแต่้าเก็บเขาเอาไว้รอชายชู้ผู้นั้น”
“จื่อเฉิงหากเราซื้อตัวสาวใช้ไว้สักคนหนึ่งแม้ถูกรับเลี้ยงไปแล้วก็ยังสามารถทราบข่าวเขาได้เราจะได้ทราบว่าเป็ใครที่ตามหาตัวเ้าเด็กนั่น”
โจวจื่อเฉิงตีหัวตนเอง“ข้านี่โง่เสียจริง! มิได้คิดถึงเื่นั้นมาก่อนเลยได้ข้าจะให้แม่นมนำตัวเขาไปลงทะเบียนร่วมคัดตัว”
องค์หญิงฮุ่ยเจินพยักหน้ารับอย่างพอใจบุรุษในดวงใจของนางไม่จำเป็ต้องมีความสามารถเพียงแค่หล่อเหลาคิดถึงผู้อื่นและเชื่อฟังบุรุษดังเช่นโจวจื่อเฉิง
องค์หญิงฮุ่ยเจินเติบโตในวังหลวงนางหยิ่งผยองไม่ฟังใครคุณชายชั้นสูงทั้งหลายไม่ชอบนางทว่าโจวจื่อเฉิงกลับคลั่งไคล้ในตัวนาง
ฮุ่ยเจินรู้สึกว่าตนได้รับความเคารพและความรักจากโจวจื่อเฉิงจึงไม่ลังเลที่จะสังหารหรงชีเยว่เพื่อให้ได้ตัวเขา
นางเป็องค์หญิงของอาณาจักรอยากแต่งกับใครก็สมควรได้แต่งกับคนนั้นแต่การหาผู้ที่ปฏิบัติต่อนางอย่างจริงใจช่างยากเย็นนัก
โจวจื่อเฉิงสั่งการพ่อบ้านให้กลับบ้านพ่อบ้านสั่งแม่นมให้นำตัวเทียนซีไปลงทะเบียนคัดตัวแน่นอนว่านางย่อมต้องปิดบังรอยแผลบนร่างกายเขาหากได้รับเลือกย่อมต้องหาข้ออ้างปิดบังความจริง
สามารถอ้างได้ว่าเป็สาวใช้นิสัยเลวรังแกเขา
โจวจื่อเฉิงสวดภาวนาขอให้ฮวาชีเยว่เลือกบุตรของตนหากเป็เช่นนั้นพวกเขาจะได้กลายเป็ญาติกันแล้วการคว้าตัวองค์หญิงมาจะได้ง่ายขึ้นอีกมาก
2K
