ฟางเหม่ยหลิงไม่ได้สนใจที่จะแยแสกับผู้คนรอบตัว เพราะตอนนี้เธอกำลังพยายามมองหาท่านตาอยู่ จนเธอมองไปสบตาเข้ากับคนบางคนเข้าโดยบังเอิญ เขาเองก็มองมาสบตาเข้ากับฟางเหม่ยหลิงเข้าพอดี ก่อนจะส่งยิ้มหวานมาให้นาง ทำเอาเด็กสาว ที่เป็ศิษย์ใหม่ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับฟางเหม่ยหลิง พาลเข้าใจผิด คิดว่าเขาส่งยิ้มมาให้พวกนาง รวมถึงไป๋เฉียนฉิงเองก็เข้าใจผิดว่าเขานั้นส่งยิ้มมาให้ตัวเอง
ที่ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ เขินอายจนหน้าแดงก่ำ
"เอาละ มาเริ่มจับ ฉลากกันเลยนะ เริ่มจากเ้าก่อน"
ทุกคนทยอยเดินเข้าไปจับฉลากเรื่อยๆ ทีละคน และแต่ละคนก็ได้รุ่นพี่ชายบ้าง หญิงบ้าง สลับกันไป จนมาถึงคิวของ ไป๋เฉียนฉิง นางเดินไป ยิ้มไป ส่งสายตาไปให้ บุรุษที่ยืนหน้านิ่งอยู่ นางคิดว่าจะต้องจับได้เค้าแน่ๆ ตอนนี้มีศิษย์พี่ยืนอยู่ 2 คน ไป๋เฉียนฉิง ล้วงกระดาษในไห ก่อนจะยื่นให้ ท่านรองเ้าสำนัก รองเ้าสำนักรับกระดาษมาและเปิดออกอ่าน ด้วยเสียงดังกังวาล
" หนีหลงเยี่ยน นางจับได้เ้า ต่อไปนี้เ้าก็เป็ศิษย์พี่ผู้ดูแลนางนะ "
"ขอรับ ท่านอาจารย์"
รองเ้าสำนักกล่าว ก่อนที่บุรุษคนที่ชื่อ หนีหลงเยี่ยน จะเดินเข้ามาหา ไป๋เฉียนฉิง ซึ่งตอนนี้ ไป๋เฉียนฉิงหน้าถอดสีไม่พอใจอย่างมาก ที่จับ ไม่ได้บุรุษรูปงามผู้นั้น แต่จับได้คนอื่นแทนงั้นก็หมายความว่า ฟางเหม่ยหลิงก็ต้องได้ไปนะสิ
" องค์ชาย 8 ตอนนี้เหลือพระองค์เพียงผู้เดียวแล้ว เช่นนั้นก็ทรงเป็ศิษย์พี่ให้แก่นางนะ พะยะค่ะ"
รองเ้าสำนักหันไปพูดกับ บุรุษที่ยืนอยู่เพียงคนเดียว ก่อนจะมองมาที่ ฟางเหม่ยหลิง เด็กสาวที่มีดวงตากลมโตสุกใส ชายทุกคนต่างหันมามองนางไม่วางตา เพราะอยากรู้ว่าภายใต้พืนผ้านั้นนางหน้าตาเป็เช่นไร
"ข้าเข้าใจแล้ว ท่านอาจารย์"
ฟางเหม่ยหลิงเองก็เข้าใจแล้ว ว่าเขาคือศิษย์พี่ผู้ดูแลของนาง จึงค้อมหัวเคารพเค้าไปทีนึง
ก่อนจะไม่ได้สนอะไรอีก นอกจากมองหาท่านตาต่อ
อาจารย์ทุกคนต่างพากันแยกย้าย ออกจากห้องโถงเพราะตอนนี้ก็ถือว่าเสร็จพิธีแล้ว ให้ศิษย์พี่และศิษย์น้อง ได้ทักทายพูดคุย ทำความรู้จักสนิทสนมกัน
'องค์ชาย'
'ห๊ มะกี้ อาจารย์เรียกเขาว่าองค์ชาย 8 '
'ใช่ข้าก็ได้ยินเค้าคือองค์ชาย'
สาวๆที่เป็ศิษย์ใหม่ต่างพากันตกตลึง เมื่อรู้ว่าเขาคนนั้นคือองค์ชาย
'ไม่จริงนะ องค์ชาย 8 หรอเนี่ย หนอยแน๊ะ นางเหม่ยหลิง'
ไป๋เฉียนฉิงรู้สึกอิจฉาที่ฟางเหม่ยหลิงได้ศิษย์พี่ผู้ดูแลเป็องค์ชาย จนนางแทบอดรนทนไม่ได้ด้วยไฟริษยา อยากเข้าไปตบๆ นางแพศยาให้รู้แล้วรู้รอดไป
ศิษย์พี่ผู้ชายคนหนึ่งเห็นทุกคนยัง งงๆ อยู่จึงได้เอ่ยขึ้น
"เขาก็คือ โอรสขององค์จักรพรรดิ องค์ชาย 8 หลงเจี่ยนหยาง "
ทุกคนต่างพากันตาโตใเพราะเคยได้ยินแต่ชื่อ องค์ชาย 8 เทพเ้าแห่งา แค่เพียงได้ยินชื่อก็พากันกลัวไม่กล้าเอ่ยนามตรงๆ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ไม่เคยรู้ว่าเขาก็เป็ศิษย์สำนักวังบาดาล แต่พอได้เห็นหน้าเข้าจริงๆ แบบตัวเป็ๆ ก็ทำให้หลงเสน่ห์ เข้าอย่างจัง ไม่เห็นจะดูหน้ากลัวอย่างที่คิด เพราะพวกเขาเคยจินตนาการว่าเทพเ้าแห่งานั้นจะต้องร่างกายบึกบึนกำยำล่ำสันตัวใหญ่ หน้ามีแต่รอยแผลรอยบากและมีหนวดเฟิ้มรุงรัง แถมท่าทางต้องดูเถื่อนถ่อยไร้ศีลธรรม มีความโเี้ไร้ปราณี จึงจะสามารถฆ่าคนไม่กระพริบตาได้ จนทุกคนต่างเรียกขาน เทพเ้าแห่งา เพราะเขารบไม่เคยแพ้ ทหารต่างพากันเรียกเขาแบบนั้น จนเป็ที่เลื่องลือไปทั่วทั้งแคว้น
1K
