เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

           แค่เฉินหนานลองขยับกล้ามเนื้อ มันก็แผ่ระลอกคลื่นกำลังกาย ส่งให้ผิวสระธารน้ำเกิดการสั่นไหว ออกไปตอบสนองกับ เขตแดนวิถีชายแก่เสวี่ย ให้เกิดการกระเพื่อมไหวเล็กน้อย

แถมเหมือนว่าเฉินหนานจะเข้าใจการฝึกฝนของเขาขึ้นมาอีกนิด ด้านกายเนื้อจะรีบเร่งไม่ได้…เหมือนผู้ฝึกฝนสายพลังอื่นๆ 

            หากไม่สะสมพละกำลัง ในแต่ละขอบเขตให้เพียงพอ อาจทำให้เขาสูญเสียผลประโยชน์ไปครั้งใหญ่ “แบบนี้เองซินะ การฝึกฝนด้านกายาเป็นหลัก จึงยากเย็นแสนเข็ญ กว่าการฝึกฝนด้านอื่นๆ” 

แม้แต่ด้านชายแก่เสวี่ย อาจารย์ขององค์หญิงเหยาหนิง เขาสัมผัสพลังกายาเมื่อครู่ของเฉินหนาน ปลดปล่อยศักยภาพ ออกมาเสี้ยวขณะได้

ชายแก่ยังขมวดคิ้ว เล็กๆ คล้ายแปลกใจ “ไม่คิดผู้ฝึกกายาจุดสูงสุด ในขั้นกายละเอียด จะยังมีปรากฏออกมาให้เห็นอีก” 

ครั้นมองทะลุหมอกหนา จ้องมองเฉินหนานอยู่ชั่วครู่ ชายแก่พลันคลี่ยิ้มยินดี เหมือนได้เจอสิ่งแปลกใหม่ ที่เขาไม่ได้พบเจอมานาน

          ด้านของเหยาหนิง ฝึก วาดกระบี่ เคลื่อนปราณพลัง นางยังกล่าวถาม จู่ๆ เห็นอาจารย์ท่าที อารมณ์ดีขึ้นมา “ท่านอาจารย์กล่าวพึมพำ อะไรของท่าน?”

           ชายแก่พลางโบกฝ่ามือ ไม่เป็นเรื่องใส่ใจ “เหยาหนิง นี่ก็ใกล้เวลาที่เจ้าต้องไปแล้วซินะ อย่างไรก็อย่าฝืนล่ะ หอคอยสายฟ้า ไม่ใช่ทั้งหมดของเจ้า”

            เหยาหนิงพลางประสานฝ่ามือ รับคำท่านอาจารย์อย่างนอบน้อม “ข้าเข้าใจแล้วท่านอาจารย์ ข้าจะจำคำกล่าวเตือนของท่านไว้” ครั้นสิ้นเสียงนางก็สืบฝีเท้า ออกมาจากสถานที่ปิดด่าน ของท่านอาจารย์ทันที 

             ร่างอ่อนช้อยเพรียวบาง เหยาหนิง พลิ้วกายกลับมา บริเวณริมระเบียงที่พักของตน ครั้นไม่เห็นเฉินหนานอยู่อีกต่อไป พลันทำให้นางเกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที 

“หรือว่าเฉินหนาน ไอ้เด็กบ้านนอกนั้น คิดหนีไปจากข้า…” เมื่อนางคิดฟุ้งซ่าน เริ่มกัดเล็บมือน้อยๆ

              ก่อนเหยาหนิงจะเห็นหลังไหวๆ ของเฉินหนาน เตรียมตัวออกไปจากหอพักศิษย์สายใน ต้องรีบตะโกนไล่หลัง ออกไปเอ่ยเตือนอีกฝ่าย “ได้ผลประโยชน์นิดหน่อย เจ้าคิดจะหนีไปจากข้า…แล้วงั้นหรือไอ้เด็กเลี้ยงไม่เชื่อง”

เฉินหนานที่ได้ยินเสียงเสียดแทงแก้วหู ไม่ได้ยินมานานในช่วงนี้ พร้อมฝีเท้านาง รีบเดินตามมาอย่างเร็ว

เฉินหนานเดินต่อไปถึงกับหน้าบึ้งตึง ก่อนถูกเหยาหนิงยกฝ่ามือกั้น หยุด! ชะงักฝีเท้าของเขาเอาไว้

เฉินหนาน ถอนลมหายใจออกมายาว ครั้นรู้สึกช่วงนี้ เขาถอนลมหายใจออกมาบ่อยไม่น้อย 

“มีอะไร?” เฉินหนานเอ่ยถามเสียงห้วน ใช้สายตาปลาตายมองนาง

เหยาหนิงยักคิ้ว ชี้หน้า เมื่อได้ยินคำตอบ “นี่คือคำตอบของคนคิดหนี หรืออย่างไร?”

           เฉินหนานส่ายหัวกล่าวสวนให้คำตอบนางทันควัน “หากคิดหนี ข้าคงทำไปนานแล้วเหยาหนิง ตอนนี้ข้าอยากลงไปที่เมืองเซียงโจข้างล่าง หาของฝึกฝนเฉพาะทาง สักหน่อยก็เท่านั้น”

            เหยาหนิงได้ยิน นางนิ่งอึ้งไป เล็กๆ เมื่อชี้หน้าตามบีบคั้น ให้เฉินหนานต้องก้าวเท้าถอยหลัง “แสดงว่าเจ้ามีใจ คิดหนีข้าอยู่ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วซินะเฉินหนาน?”

ชายหนุ่มหน้าตายทำหน้าเฉไฉไม่สนใจ แต่ก็ไม่ได้บอกว่า เขาไม่มีความคิด ที่จะหนีไปจากนาง 

เหยาหนิงเอ่ยเสียงหนักแน่น “อย่างไรข้าต้องตามไปด้วย จะปล่อยให้เจ้าคาดสายตา ของข้า หนีไปได้อย่างไร?”

เฉินหนานหน้าบึ้งตึงเล็กๆ เมื่อกล่าวออก “เดี๋ยวเจ้าก็เจอนักฆ่า แอบลอบสังหาร เหมือนตอนนั้นอีกหรอก คราวก่อนไม่เข็ดหรืออย่างไร?”

            เหยาหนิงทำท่าจะทุบหมัด ก่อนเอาผ้าคลุมขาวออกมาสวมทั้งตัว ปกปิดตัวตนมิดชิด “แบบนี้คงไม่มีปัญหาแล้วกระมังเฉินหนาน ปีปฏิทินใหม่ ข้าเองก็ต้องไปหาท่านพี่เหยากวาง ตามคำเชิญที่ส่งมาเช่นกัน”

เฉินหนานมองตาเหยาหนิง มีความดื้อดึง เขาเพียงกล่าวเสียงเรียบ “หากเจ้าอยากตามมา ก็เชิญ”

เมื่อพวกเขาเดินลงจากที่พักศิษย์สายใน เหยาหนิงก็กล่าวเหน็บแนม เฉินหนานไปพลาง “ข้าเป็นเจ้านายของเจ้า หรือเจ้าเป็นนายของข้ากันแน่?”

             แม้แต่พวกศิษย์ ตอนยามสาย…เห็นเฉินหนาน ใบหน้าไม่ค่อยคุ้นตา เดินผ่านลงมา พร้อมสตรีสวมผ้าคลุมขาวปกปิดตัวตน เห็นเพียงปากแดงใบหน้าขาว จางๆ อดไม่ได้เผลอ กล่าวถามศิษย์ข้างๆ ออกมา “เขาเป็นใครกันแน่ ข้าไม่ยักเคยเห็นหน้ามันเลย?” 

“อืมๆ”

แต่คนที่รู้เคยเห็นการประลองของเฉินหนานกับเจ้าหมาบ้า ต่างก็ปิดปากพวกเขาเงียบ

พริบตาเดียวที่เดินลัดเลาะลงมาถึงหน้าทางออกสำนักกองทหาร เฉินหนานก็มองไปที่หอคอยสายฟ้าสูงตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่ชั่วครู่

ก่อนพวกเฉินหนาน จะละสายตาจากสิ่งนั้น เดินเรียบไปตามถนนสายหลัก มีผู้คนคับคั่งของยามบ่าย 

             ‘เหมือนว่าผู้คนจะมากกว่ายามก่อนที่ข้ามาหรือเปล่านะ?’ เฉินหนานรู้สึกตะลึงเล็กๆ คล้ายเมืองแห่งนี้กำลังมีงานเทศกาลใหญ่ รอบทิศถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟแดง 

             ก่อนเฉินหนานกล่าวพึมพำ เมื่อหยุดฝีเท้าลงกะทันหันอีกครั้ง ครั้นมองหาบางสิ่ง “จอมยุทธ์ที่มาเยือนที่นี่เอง ก็มีไม่น้อยเช่นกันแฮะ…แล้วร้านค้าแลกเปลี่ยนอยู่ตรงไหน?”

            เหยาหนิงพลางพยักหน้า เมื่อผู้คนเบียดเสียดเข้ามาชนนาง ต้องรีบบอกเฉินหนาน “ก็ต้องแน่แหละ ตอนนี้ใกล้เวลาที่หอคอยสายฟ้า ใกล้อ่อนกำลังการป้องกัน ลงไปทุกเสี้ยวขณะ…เจ้าจะไปที่ไหนกันแน่ เฉินหนาน รีบไปเร็วเข้าเถอะ ก่อนพวกเราจะถูกคลื่นฝูงชนพัดไป”

เฉินหนานจับเอวนาง เข้ามาใกล้ บอกอีกฝ่ายออกไปตรงๆ “ข้าจะไปร้านซื้อขาย แลกเปลี่ยนสมุนไพร แต่…เอ่อ”

เหยาหนิงอยากจะบ้าตาย “อย่าบอกนะเจ้าไม่รู้ทาง?” ครั้นดึงมือเฉินหนาน เข้าไปยังร้านซื้อขายแลกเปลี่ยน อยู่อีกตรอกหนึ่ง… 

***ประกาศ นิยายเริ่มขายตอนที่42ครับ  เป็นการขาย1ตอน แล้วฟรี3ตอนครับ   ถือว่าช่วยค่าน้ำค่าไฟผู้เขียนหน่อยแล้วกันครับ ขอบคุณครับ