ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 50 เศษเสี้ยวของอดีต

“อี้หยางเรากลับกันเถอะ เจ้าก็เห็นว่านางมีความสุขกับคนรักของนางดีนี่” หลี่หรงเอ่ยแม้จะเพิ่งเคยเห็นหน้าของสามีของเว่ยลู่เซียนใกล้ๆ ครั้งแรกก็ตามที
สมแล้วที่นางบังคับให้ชายหนุ่มแต่งงานด้วย เพราะรูปงามเช่นนี้เอง แต่น่าเสียดายที่มีฐานะ ไม่เท่ากับอี้หยางของนาง
“เจ้ากลับไปก่อน” อี้หยางกล่าวบอกพลางแกะมือที่จับแขนของเขาอยู่ออกไปอย่างขยะแขยง ก่อนจะมองเว่ยลู่เซียนด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนจะหายไป
“แล้วข้าจะแวะมาหาเจ้าใหม่” กล่าวจบก็ขึ้นรถม้ากลับไปโดยไม่สนใจหลี่หรงที่ยืนตาค้างตกใจกับการกระทำของอี้หยาง
“ฝันไปเถอะว่าเจ้าจะได้เห็นนาง” เซียวป้อจ้านกล่าวหลังจากที่อี้หยางขึ้นรถม้าไปแล้ว มือที่จับเอวบางของเว่ยลู่เซียนอยู่ก็พลันบีบแน่นอย่างไม่รู้ตัว
“ป้อจ้านข้าเจ็บ” เว่ยลู่เซียนร้องบอกนางเจ็บจริงๆ ไม่ได้โกหก
“ข้า…” เซียวป้อจ้านที่เพิ่งได้สติก็พูดอะไรไม่ออกเขาหลบสายตาของเว่ยลู่เซียนที่จ้องมองมาที่เขาพร้อมกับคลายมือออกจากเอวของนางไปด้วย
“เอ่อ ท่านหมอเราย้ายไปอยู่ที่บ้านพักของท่านเฉินเทียนดีหรือไม่ขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ เหมือนเขาเป็นส่วนเกินของทั้งสองยังไงก็ไม่รู้
“อืม ไปวันนี้เลย” เว่ยลู่เซียนตอบเพราะจะได้นอนสบายๆ หน่อย นางต้องหาทางให้เซียวป้อจ้านไปนอนอีกห้องให้ได้ อยู่กับเขานางรู้สึกได้ถึงอันตรายตลอดเวลาเลย

“ว้าว!!นี่บ้านของท่านลุงหรือขอรับ ใหญ่จริงๆ เลยขอรับ” เสียงร้องของเซียวจิ่งยู๋ดังไม่หยุดตั้งแต่ที่เข้ามาในบ้านพักของเว่ยเฉินเทียนที่ซื้อทิ้งเอาไว้
“เจ้าก็นอนห้องเดิมของเจ้าไปนะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางเดินไปยังห้องของตัวเอง ก่อนจะลืมไปว่าต้องหาห้องให้กับเซียวป้อจ้านไปด้วย
“หยุดทำไม” เซียวป้อจ้านที่เดินตามหลังเว่ยลู่เซียนมาก็เอ่ยถามในตอนที่นางกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไป
“ท่านไปนอนห้องนั้น” กล่าวพลางชี้ไปยังห้องที่อยู่ไกลจากห้องนอนของตัวเองที่สุด
“ทำไมข้าต้องนอนห้องนั้นด้วย นอนด้วยกันนะแหละดีแล้วข้าจะได้ทำหน้าที่สามีที่ดีอีกด้วย” กล่าวบอกจบก็ดึงประตูที่เว่ยลู่เซียนเปิดค้างเอาไว้ดันแผ่นหลังของนางเข้าไปตามด้วยตัวเองจากนั้นก็กางม่านอักขระทันที
“นี่!! หยุดนะ!! ข้ายังไม่ยอมรับท่านเป็นสามีเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นท่านทำแบบนี้ไม่ได้!!” เว่ยลู่เซียร้องบอกก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่านางคงไม่รอดแน่ๆ ดูจากการกระทำของเขาแล้วมันดูจริงจังเป็นอย่างมากอีกด้วย
หมับ!!
เซียวป้อจ้านคว้าเอวบางของเว่ยลู่เซียนก่อนจะดึงเข้ามาหาตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่านางกำลังจะหนีเขาไป
“ไม่นะ อ๊ะ!”
พรึบ!!
“ลู่เซียน!” เซียวป้อจ้านร้องเรียกอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ เว่ยลู่เซียนก็ทำหน้าตาแปลกๆ ก่อนจะสลบไป นางเป็นอะไรไป
เซียวป้อจ้านอุ้มนางขึ้นมาก่อนจะเดินไปยังเตียงแล้ววางนางลงอย่างเบามือสองครั้งแล้วที่นางเป็นลมแถมยังเป็นในวันเดียวกันด้วย นางเป็นอะไรของนางกันแน่นะ
เขานั่งลงข้างๆ กับนาง พลางกุมมือของนางที่เย็นเฉียบจนเขาใจไม่ดี มือของนางเย็นเฉียบเหมือนตอนที่นางจากเขาไปเลย แค่คิดถึงตอนนั้นร่างกายของเขาก็สั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
รู้หรือไม่ว่ากว่าเขาจะได้เจอกับนางอีกครั้งมันไม่ง่ายเลย เขาไม่คิดว่านางจะเลือกมาเกิดที่นี่ด้วยซ้ำ
“อย่าจากข้าไปนะเซียนเออร์” กล่าวบอกพร้อมกับเอาใบหน้าลงไปแนบกับหลังมือของเว่ยลู่เซียนไปด้วย
“ครั้งนี้ข้าจะทำอะไรให้มันเด็ดขาดขึ้น” เซียวป้อจ้านกล่าวบอกพลางมองใบหน้างามของเว่ยลู่เซียนไปด้วย แม้เขาจะยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับหญิงสาวตัวเล็กๆ แค่คนนี้คนเดียวแถมยังเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ไม่สนใจเขา

“ปล่อยข้านะ! ป้อจ้าน!” หญิงสาวร้องบอกเมื่อตัวเองถูกชายหนุ่มอุ้มพาดไหล่แล้วเดินเข้าไปยังห้องนอนจากนั้นก็โยนร่างบางลงกับเตียง
“อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าอยู่กับมันอีก” ชายหนุ่มเอ่ยบอกพลางคร่อมร่างบางไปด้วยท่าทีโมโหที่เห็นหญิงสาวอยู่กับชายคนอื่น
“แล้วมันจะทำไม ข้าอยู่กับคนที่ข้ารักมันผิดหรือไงกัน!” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงแข็งอย่างไม่ยินยอมพลางปัดมือของชายหนุ่มที่กำลังถอดชุดของนางออกไปด้วย
“คนที่เจ้ารักได้มีเพียงข้าเท่านั้น” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงแข็งอย่างไม่สบอารมณ์ที่ไดยินว่านางรักคนอื่น
“ข้ามอบให้เจ้าได้ทุกอย่างแต่เจ้ากลับไม่เคยมองข้าเลยแม่แต่น้อย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางรวบข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเข้าด้วยกันก่อนจะดึงไปไว้เหนือหัวของหญิงสาวแล้วฉีกกระชากชุดงามจนบาดผิวของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างไปด้วย
“ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องเป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น” ชายหนุ่มร้องบอกเสียงดังดวงตาแข็งกร้าวแต่ก็แฝงไปด้วยความสั่นไหวแต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น
“ปล่อยข้า! ถ้าอยากมากนักก็ไม่หาแม่นางเชลยนั้นสิ” คนตัวเล็กร้องบอกถ้าหากฟังดูดีๆ มันผสมความน้อยใจในน้ำเสียงนั้นไปด้วย
แต่คนที่โมโหจนหน้ามืดแบบชายหนุ่มมีหรือจะสังเกตเห็น
“ข้าต้องการเจ้า”ชายหนุ่มเอ่ยบอกก่อนจะฝากฝังตัวเองไปยังหญิงสาวใต้ร่างทันทีโดยไม่สนใจสีหน้าเจ็บปวดของหญิงสาวเลยสักนิด
“ไม่นะ!!!” เว่ยลู่เซียนตะโกนเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นมาพลางทำมือผลักอะไรสักอย่าง
“เซียนเออร์ เป็นอะไรไป”เซียวป้อจ้านที่นอนดูนางอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจ เมื่อจู่ๆ นางก็สะดุ้งตัวขึ้นมาก่อนจะตะโกนออกมา
“ปล่อยข้านะ อย่ามาเข้าใกล้ข้า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเสียงแข็งพลางพยายามผลักเซียวป้อจ้านออกไปด้วย
“เซียนเออร์ตั้งสติ” เซียวป้อจ้านร้องบอกเสียงดัง
ทำเอาเว่ยลู่เซียนสะดุ้งตกใจ ก่อนจะได้สติ พลางมองเซียวป้อจ้านอย่างตกใจ เกิดอะไรขึ้นกัน
“เจ้าเป็นอะไรบอกข้าได้หรือไม่” เซียวป้อจ้านเอ่ยถามเขารู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ที่เห็นนางเป็นแบบนี้
“ข้า…ฝัน ในความฝันนั้นมีท่านอยู่ในนั้นด้วย” เว่ยลู่เซียนลังเลว่าจะเล่าให้อีกฝ่ายฟังดีหรือไม่
แต่พอเห็นสายตาของเซียวป้อจ้านแล้วมันทำให้นางรู้สึกได้ว่า เขาต้องเชื่อเรื่องที่นางจะบอกเขาเป็นเป็นแน่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 50 เศษเสี้ยวของอดีต

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 50 เศษเสี้ยวของอดีต

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้