“แค่นั้นก็มากพอให้ผิงตามไปฉีกอก ควักเอาหัวใจของผู้ชายสาละเลวคนนั้นออกมาขยี้ทิ้งได้แล้วค่ะ”
หญิงสาวกล่าวเสียงเข้ม แววตาที่มองเหม่อนั้นวาววับทีเดียว
“ตายจริง นี่คุณผิงคิดจะทำอะไรค่ะ”
ป้าพุดซ้อนใในท่าทางและคำพูดของหญิงสาว
“ใครที่มันทำให้ไผ่เจ็บ ก็เท่ากับทำให้ผิงเจ็บด้วยและคนอย่างผิงก็ไม่มีทางยอมเจ็บฟรีแค่ฝ่ายเดียวแน่”
“คุณผิง”
“ผิงไปก่อนนะคะป้า เตรียมทำความสะอาดห้องไว้รอไผ่ด้วยก็แล้วกัน เพราะอีกไม่กี่วันก็คงได้กลับมาแล้ว”
กล่าวจบหญิงสาวร่างโปร่งระหงที่มีบุคลิกปราดเปรียวก็ลุกขึ้น
“อ้าว คุณผิง แล้วอาหารเช้าละคะ”
ป้าพุดซ้อนอุทานอีกเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินออกไป
“ไม่เป็ไรคะป้า เดี๋ยวผิงหาทานเอาข้างนอกก็ได้”
กล่าวพร้อมกับเดินจากไป
ป้าพุดซ้อนมองตามร่างของหญิงสาวไปและแอบมีความกังวลอยู่ในใจลึกๆเกี่ยวกับความเ้าคิดเ้าแค้นของหญิงสาวผู้นี้ ถึงเธอจะฉลาดพอที่จะเอาตัวรอดได้ในหลายๆสถานการณ์แต่กับบางเื่เธอก็ยังเป็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆเท่านั้น
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
อภิรตามุ่งมาเยี่ยมอมลสิริที่โรงพยาบาลแต่เช้าพร้อมของฝากของเยี่ยมเต็มไม้เต็มมืออย่างเช่นทุกวัน
“วันนี้ไผ่ดูแจ่มใสมากขึ้นน่ะ”
หญิงสาวทักพี่สาวที่นั่งอยู่บนเตียงคนป่วยแบบตรงกันข้ามกับความเป็จริงชนิดที่เรียกว่าคนละขั้ว แต่เธอมีเหตุผลเพื่อเรียกกำลังใจของอมลสิริให้กลับคืนมาเร็วๆนั้นเอง
“ขอบใจนะผิง ที่มาเยี่ยมไผ่ทุกวันเลย ไม่ต้องทำงานเหรอ”
อมลสิริฝืนยิ้มรับญาติผู้น้องทั้งที่ใบหน้ายังซีดเซียว
“ผิงยังอยู่ใน่ได้หยุดพักผ่อนเป็กรณีพิเศษหลังกลับจากต่างประเทศจ๊ะบริษัทอนุญาตให้พักได้สิบห้าวันก่อนกลับเข้าไปทำงานอีกครั้ง”
“น่าอิจฉาผิงน่ะ ทั้งสวย ทั้งเก่ง ฉลาดและก็เข้มแข็งไม่เหมือนไผ่ที่ทั้งอ่อนแอ ทั้งโง่”
ตอนท้ายเสียงของอมลสิริเริ่มเครือและน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาอีกจนได้ ทั้งๆที่ก็พึ่งแห้งไปได้ไม่นาน
“ไม่เอาน่าไผ่ อย่าว่าตัวเองอย่างนั้นสิ”
อภิรตารีบวางข้าวของในมือทั้งหมดลงแล้วเข้าไปจับมือทั้งสองข้างของพี่สาวไว้อย่างให้กำลังใจ
“ก็มันจริงนี่ผิง ถ้าไผ่ไม่อ่อนแอ ไม่โง่ ไผ่ก็คงไม่เสียรู้ผู้ชายอย่างนี้หรอก”
“มันไม่ใช่ความผิดของไผ่เลย ไอ้ผู้ชายคนนั้นต่างหากที่มันเลว มันไม่ได้มีหัวใจเป็คน หัวใจของมันเป็สัตว์”
ถ้อยคำแสดงความเคียดแค้นของอภิรตาทำให้น้ำตาของอมลสิริยิ่งไหลมากขึ้น
“ผิง ไผ่อยากตาย ไผ่จะอยู่สู้หน้าผู้คนในสังคมได้อย่างไรในเมื่อไผ่ท้องไม่มีพ่อ”
“ไผ่ต้องอยู่ได้สิ ไผ่ยังมีผิงอยู่อีกทั้งคน ผิงจะไม่ยอมให้ไผ่เผชิญกับทุกอย่าง อย่างโดดเดี่ยวเด็ดขาด”
“แต่ไผ่นึกไม่ออก ว่าไผ่จะทำหน้าที่แม่ของลูกโดยตามลำพังได้อย่างไร”
“ไผ่กำลังจะบอกอะไรกับผิง”
อภิรตาเน้นคำถามเมื่อสังเกตเห็นท่าทางอ้ำอึ้งผิดปกติของอีกฝ่าย
“ผิง ไผ่อยากเอาเด็กในท้องออก”
“ไผ่”
อภิรตาอุทานออกมาอย่างใ นึกไม่ถึงว่านั้นคือคำพูดที่ออกมาจากปากของหญิงสาวผู้เรียบร้อย อ่อนหวานและมีจิตใจแสนดี แม้มดสักตัวก็ยังไม่กล้าจะฆ่า
ความโกรธแค้นแล่นลิ่วไปถึงคนที่เป็ต้นเหตุทันที ไอ้คนสารเลว แกทำให้พี่สาวของฉันเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ แกอย่าหวังเลยว่าชาตินี้จะได้อยู่อย่างเป็สุข หญิงสาวกัดฟันกรอดทีเดียว
2K
