ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

        คำว่า ‘ท่านดยุกซู’ ทำให้ซูหนานจิ่นรู้สึกเจ็บแปลบในใจ เมื่อก่อนลั่วลั่วเคยเรียกเขาว่า ‘ท่านพ่อ’ มาตลอด

        แต่เขาก็ไม่ได้โทษซูลั่ว “คือ...ท่านพ่อได้ยินว่าตอนฝึกทหารเธอทำผลงานได้ดีมาก แม้ว่าเธอจะออกจากตระกูลซูไปแล้ว แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วย พวกเราก็ยินดีจะช่วยเธอเสมอ กลับมาบ้านสิ พวกเราจะได้พูดคุยแนะนำกันได้”

        ซูลั่วฟังแล้วก็เข้าใจทันที นี่คงเป็นเพราะเห็นว่าเธอทำผลงานตอนฝึกทหารได้ดีจนเข้าตา ได้อันดับหนึ่ง ท่านดยุกซูในฐานะตัวแทนของคนเบื้องบนเลยคิดจะมาชวนเธอไปเป็นพวกก่อนงั้นเหรอ?

        ถ้าอย่างนั้น ท่านดยุกซูอยู่ฝ่ายองค์รัชทายาท หรือฝ่ายองค์ชายเก้ากันแน่?

        ไม่สิ เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญเลย ที่สำคัญคือซูลั่วจะต้องเอาของที่ท่านอาจารย์มอบให้เธอกลับคืนมาจากซูเสี่ยวซีให้ได้!

        ตอนที่ซูหนานจิ่นคิดว่าคงต้องเกลี้ยกล่อมเธออีกสักหน่อย เขาก็ได้ยินซูลั่วพูดว่า “ค่ะ คืนนี้ฉันจะกลับไปบ้านตระกูลซูกับพี่”

        ซูหนานจิ่นดีใจมาก เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่จริงเขากังวลอยู่ว่าลั่วลั่วจะปฏิเสธไม่ยอมกลับบ้าน

        บนยานบินระหว่างทางกลับตระกูลซู ซูหนานจิ่นพูดขึ้นว่า “ลั่วลั่ว แม่ของพี่...เธอก็รู้จักท่านดี ท่านเป็นคนหูเบา พี่ก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวซีไปพูดอะไรให้ท่านฟังบ้าง เอาเป็นว่าเดี๋ยวถ้าไปถึงแล้ว หากท่านเผลอพูดอะไรไม่ดีออกมา เธอก็อย่าไปใส่ใจเลยนะ”

        ตอนนั้นซูลั่วกำลังก้มหน้าอ่านข้อความบนสมองกล เพราะในที่สุดท่านอาจารย์ก็ตอบกลับมา เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลยสักนิด “คนที่ชวนฉันกลับไปกินข้าวคือท่านดยุกซู ไม่ใช่คุณนายสักหน่อย”

        พอเห็นซูลั่วเย็นชากับแม่ของเขาแบบนี้ ซูหนานจิ่นก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

        ซูลั่วรู้ดีว่าซูหนานจิ่นคงลำบากใจ แต่เธอไม่คิดจะพูดอะไร ฝั่งนั้นคือแม่แท้ ๆ กับน้องสาวแท้ ๆ ของเขา ส่วนเธอเป็นแค่คนนอก ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น

        เพราะตั้งแต่วินาทีที่เธอถูกบีบให้ออกจากตระกูลซู เธอก็รู้ตัวดีว่าเธอเป็นแค่คนนอก

        บางครั้งซูลั่วก็รู้ตัวว่าเธอเย็นชามากเกินไป แต่เธออยู่ตัวคนเดียว ก็มีแค่ความเย็นชานี้เท่านั้นที่จะปกป้องตัวเองได้ดีที่สุด

        บรรยากาศภายในยานบินเงียบจนอึดอัด ซูหนานจิ่นจึงตัดสินใจหาเรื่องคุย เขาไม่ชินกับบรรยากาศที่ตึงเครียดระหว่างเขากับลั่วลั่วแบบนี้ จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องที่ได้ยินมาจากกองบัญชาการทหารวันนี้ขึ้นมา เขาเลยพูดว่า “จริงสิ ลั่วลั่ว ช่วงนี้เธออย่าเพิ่งเดินทางออกจากดาวอัลฟ่าจะดีกว่านะ ได้ข่าวว่าพวกกบฏที่เงียบหายไปนาน เริ่มกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งแล้ว”

        ที่เรียกว่ากองทัพกบฏ ก็คือกองยานอวกาศที่แยกตัวออกจากดาวอัลฟ่าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

        หลังจากแยกตัวออกไป พวกเขาก็ค่อย ๆ สร้างกองกำลังจนแข็งแกร่งขึ้น สุดท้ายก็เริ่มออกปล้นดาวเคราะห์ดวงอื่น ถึงขั้นสังหารล้างบางคนบนดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง!

        แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลังจากนั้นพวกเขาก็หายตัวไปแบบไร้ร่องรอย

        มีคนคาดเดาว่า กองทัพกบฏกลุ่มนี้น่าจะโชคร้าย บังเอิญเจอกับหลุมดำ ยานอวกาศเลยถูกทำลายจนหมด

        แต่ล่าสุดมีข่าวว่าพวกเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แถมยังโจมตีดาวเคราะห์บริวารดวงหนึ่งของดาวอัลฟ่าด้วย!

        ซูลั่วฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปกติเธอก็ไม่ค่อยได้ออกจากดาวอัลฟ่าอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ที่จะกลับไปเยี่ยมคุณย่าผู้อำนวยการและน้อง ๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบนดาวเว่ยหมิง เพื่อฉลองปีใหม่ด้วยกัน

        หลังจากคุยกันเสร็จ ยานบินก็จอดลงที่หน้าคฤหาสน์ของดยุกซู

        พอต้องมองสถานที่ที่เคยอาศัยอยู่มาหลายปี สีหน้าของซูลั่วก็ยังคงนิ่งเฉย เธอเดินเข้าไปข้างใน

        ซูหนานจิ่นอธิบายว่า “ลั่วลั่ว ท่านพ่อติดธุระราชการ จะกลับมาช้าหน่อย เธอไปพักผ่อนที่ห้องเดิมก่อนก็ได้นะ”

        “แล้วซูเสี่ยวซีล่ะคะ?”

        “เธอออกไปดื่มชากับคุณแม่ข้างนอกน่ะ”

        สิ่งที่ซูหนานจิ่นไม่ได้บอกก็คือ คนที่ไปดื่มชากับแม่และเสี่ยวซีก็คือคุณนายเจียง แม่ของเจียงเฉินนั่นเอง

        เขากลัวว่าซูลั่วจะกังวลหรือเสียใจ เลยไม่ได้เล่ารายละเอียด

        จริง ๆ แล้ว ถ้าซูหนานจิ่นรู้ว่าเจียงเฉินถูกทีมของซูลั่วซัดน่วมตอนฝึกทหาร เขาก็คงจะไม่กังวลเรื่องนี้เลย

        พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ที่บ้านตระกูลซูไม่มีใครอยู่เลย ซูลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนชกไปโดนอากาศ

        พอซูลั่วเดินเข้าไปในบ้าน และเห็นว่าห้องเดิมที่เธอเคยอยู่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยข้าวของสีแดงกองสุมอยู่ เธอได้แต่ยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร

        ซูหนานจิ่นเห็นแบบนั้นก็เบิกตากว้าง “ลั่วลั่ว พี่ไม่รู้เลยว่าพวกเขาเอาของเตรียมงานแต่งงานของเสี่ยวซีมากองไว้ในห้องของเธอ!”

        อารมณ์ของซูลั่วกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด...แต่นั่นยิ่งทำให้เธอตัดใจได้มากยิ่งขึ้น

        อย่างที่องค์ราชินีสือหลานเคยบอกไว้ เธอไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณนายซูหรือพวกเขาอีกแล้ว ดังนั้นในใจก็เลยอาจจะไม่ได้รู้สึกผิดหวังขนาดนั้น

        เธอหันหลัง แล้วเดินตรงไปยังห้องของซูเสี่ยวซี

        ซูหนานจิ่นชะงัก “ลั่วลั่ว เธอจะทำอะไร?”

        “สบายใจได้ค่ะ ฉันแค่มาเอาของของฉันคืน จะไม่แตะต้องของอื่นในบ้านตระกูลซูสักชิ้นเดียว”

        ซูหนานจิ่นได้ยินแบบนั้น ก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเสี่ยวซีเดินตามหลังคุณนายซูมาอย่างเงียบ ๆ สีหน้าของเธอดูแย่มาก

        เพราะเมื่อครู่นี้เอง ตอนที่เธอกับคุณแม่ไปดื่มชากับคุณนายเจียง คุณนายเจียงได้เสนอให้เลื่อนงานแต่งงานของพวกเขาออกไปก่อน

        ข้ออ้างของคุณนายเจียงก็คือ ‘ตอนนี้เพิ่งจะผ่านครึ่งเทอมไป อาจจะกระทบการเรียนของอาเฉินได้ อีกอย่างเสี่ยวซีก็กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิอยู่ ไม่ควรจะไปรบกวนการเตรียมตัวสอบของเธอ’

        ดังนั้น งานแต่งงานของเด็กทั้งสองเลยขอเลื่อนออกไปอีกพักใหญ่ ๆ รอให้เสี่ยวซีสอบเสร็จ รอให้อาเฉินสอบปลายภาคเสร็จ พอดีกับช่วงปิดเทอม แล้วค่อยจัดงานแต่งงานให้!

        นี่มันไม่ใช่แค่การเลื่อนไปครึ่งปีธรรมดา ๆ ซะเมื่อไหร่?

        นี่มันเป็นเพราะตระกูลเจียงกลัวว่า เมื่อถึงเวลาจริง ๆ แล้วซูเสี่ยวซีจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิไม่ติดต่างหาก!

        จะว่าไป ตระกูลเจียงนี่ก็แปลก ตอนแรกก็รังเกียจซูลั่วเพราะอีกฝ่ายเป็นแค่ลูกบุญธรรม ไม่ใช่คุณหนูตัวจริง

        ตอนนี้กลับมารังเกียจซูเสี่ยวซีอีก คิดว่าเธอไม่มีความสามารถอะไร ระดับการกลายร่างก็ต่ำ ไม่คู่ควรกับเจียงเฉินของพวกเขาเลย!

        ซูเสี่ยวซีขอบตาแดง ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!

        เธอยอมอยู่เป็นเพื่อนเจียงเฉินตลอดช่วงที่เขาตกต่ำที่สุดเลยนะ!

        คุณนายซูยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เธอปลอบลูกสาวว่า “พวกเขาก็พูดถูกนะ เลื่อนก็เลื่อนสิ อีกอย่างลูกก็จะได้ตั้งใจเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิด้วย ไม่ใช่เหรอ?”

        “ค่ะ” ซูเสี่ยวซีรู้ตัวดีว่า การที่เธอจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดินั้น มันยากมาก!

        ตอนเด็ก ๆ เธอก็ไม่ได้ตั้งใจเรียน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าระดับการกลายร่างของเธอก็ต่ำ พลังจิตก็ต่ำ

        จะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิได้ยังไง?

        ยิ่งไปกว่านั้น ซูเสี่ยวซียังกลัวมาก กลัวว่าเจียงเฉินจะเสียใจทีหลัง แล้วกลับไปคืนดีกับซูลั่ว แล้วเธอจะทำยังไง!

        เพราะตอนนี้คนทั้งคู่ต่างก็อยู่ที่มหาวิทยาลัยจักรวรรดิ ซูลั่วอาจจะอาศัยความได้เปรียบที่อยู่ใกล้ชิงตัดหน้าไปก็ได้!

        สองแม่ลูกเพิ่งจะก้าวเข้าบ้านมา ท่านดยุกซูก็กลับมาถึงพอดี

        ท่านดยุกซูถอดเสื้อคลุมนอกออก ส่งให้คนรับใช้ แล้วมองไปรอบ ๆ “ลั่วลั่วล่ะ?”

        ปกติซูเสี่ยวซีก็หดหู่อยู่แล้ว พอได้ยินชื่อซูลั่ว เธอก็มีอาการเหมือนคนเป็น PTSD ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “ซูลั่วมาเหรอคะ?!”

        “ใช่ ฉันมาแล้ว”

        ซูลั่วค่อย ๆ เดินลงมาจากชั้นบน และในมือของเธอก็กำลังถือกล่องโลหะขนาดเท่าฝ่ามือกล่องหนึ่ง

        บนกล่องโลหะนั้น มีสัญลักษณ์เฉพาะตัวของท่านอาจารย์ของซูลั่ว เป็นตราประทับรูปเปลวไฟ

        ซูเสี่ยวซีเห็นกล่องนั้น ก็กรีดร้องขึ้นมาทันที “ซูลั่วเธอกล้าดียังไงมาขโมยของของฉัน!”