แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

เสียงลมเหนือกำแพงเมืองเทียนหลิง…เย็นกว่าทุกคืน

แต่คืนนี้—

ไม่มีใครสนใจความหนาว

เพราะทั้งเมืองกำลัง “เดือด”

ข่าวเรื่องศึกชิงอันดับหนึ่งแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

จากลานประลองกลางเมือง

สู่โรงสุรา

สู่ตลาดมืด

สู่คฤหาสน์ตระกูลใหญ่

แม้แต่พ่อค้าริมถนนยังหยุดขายของเพื่อเล่าเรื่องเดียวกัน

“ฮั่วเจินแพ้แล้ว…”

“เด็กสำนักกระบี่ฟ้าครามชนะจริงหรือ?”

“ข้าเห็นกับตา!”

“ไม่ใช่แค่ชนะ…แต่ฝืนสู้กับราชันเพลิงจนถึงกระบี่สุดท้าย!”

“หรือข่าวลือเรื่องวิชามารจะจริง…”

เสียงพูดคุยดังไปทั่วเมือง

ชื่อของ “หลินเสี่ยวชวน”

กลายเป็นชื่อที่ไม่มีใครไม่รู้จักในชั่วข้ามคืน

บางคนชื่นชม

บางคนหวาดกลัว

บางคนอิจฉา

และบางคน…

เริ่มคิดจะฆ่าเขาแล้วจริง ๆ

━━━━━━━━━━━━━━━

ค่ำคืนหลังศึก

ภายในตำหนักรักษาของสำนักกระบี่ฟ้าคราม

กลิ่นโอสถเข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วห้อง

เสียงเดือดของหม้อยา

เสียงไฟจากเตาหลอม

เสียงศิษย์เดินวุ่นวาย

ทุกคนกำลังรักษาคนเจ็บจากศึกวันนี้

แต่ห้องด้านในสุด—

กลับเงียบกว่าที่อื่น

เสี่ยวชวนนั่งอยู่บนเตียงไม้

ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

แขนซ้ายยังพันผ้าแน่น

เลือดซึมออกมาไม่หยุด

ลมหายใจหนัก

ใบหน้าซีด

แต่ดวงตา—

ยังนิ่งเหมือนเดิม

หลิงเปากำลังบดโอสถอยู่ข้างเตียง

นางไม่พูดอะไรมานานแล้ว

เพราะตั้งแต่เข้ามาเห็นสภาพเสี่ยวชวน—

นางก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เขาแทบตาย

คนทั้งเมืองอาจเห็นเพียง “ชัยชนะ”

แต่คนที่อยู่ใกล้ที่สุด—

จะเห็นราคาของมันเสมอ

“เจ็บไหม?”

หลิงเปาถามเบา ๆ

เสี่ยวชวนยิ้มบาง

“คำถามนี้…ช้าไปหรือไม่”

นางชะงักเล็กน้อย

ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ยังพูดเล่นได้อีก”

นางค่อย ๆ ทายาลงบนแผลที่ไหล่เขา

มือของนางเบามาก

เบาจนเหมือนกลัวว่า—

หากออกแรงมากกว่านี้อีกนิด

เด็กหนุ่มตรงหน้าจะพังลงจริง ๆ

เงียบไปพักหนึ่ง

หลิงเปาจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

“วันนี้…”

“เจ้าทำให้คนทั้งเมืองเปลี่ยนไป”

เสี่ยวชวนมองเปลวไฟจากตะเกียงเงียบ ๆ

“ข้าไม่ได้อยากเปลี่ยนอะไร”

“แต่โลกนี้ไม่ถามหรอกว่าเจ้าอยากไหม”

หลิงเปาตอบเบา ๆ

“เมื่อเจ้าแข็งแกร่งพอ…”

“ทุกคนจะเริ่มมองเจ้าเอง”

นางหยุดไปชั่วครู่

ก่อนกล่าวต่อช้า ๆ

“แล้วเมื่อคนเริ่มมอง…”

“ก็จะมีทั้งคนที่อยากดึงเจ้าไว้”

“และคนที่อยากให้เจ้าหายไป”

เสี่ยวชวนเงียบ

เพราะเขารู้ดี—

มันเริ่มขึ้นแล้วจริง ๆ

━━━━━━━━━━━━━━━

อีกด้านหนึ่งของเมือง

คฤหาสน์ตระกูลจ้าว

ภายในห้องประชุมเงียบสนิท

จ้าวหรงยืนก้มหน้าอยู่กลางห้อง

สีหน้าไม่น่ามองนัก

ตรงหน้าเขา—

จ้าวเทียนหลงกำลังนั่งจิบชาเงียบ ๆ

ยิ่งเงียบ—

ยิ่งกดดัน

“เจ้าประเมินเขาต่ำเกินไป”

ประมุขตระกูลจ้าวกล่าวเรียบ ๆ

จ้าวหรงกัดฟัน

“ข้าไม่คิดว่าเขาจะชนะฮั่วเจินได้…”

“ไม่”

จ้าวเทียนหลงวางจอกชาลงช้า ๆ

“สิ่งที่เจ้าพลาด…”

“ไม่ใช่พลัง”

เขาเงยหน้าขึ้น

ดวงตาคมเย็นจนเหมือนน้ำแข็ง

“แต่คือหัวใจของมัน”

“เด็กคนนี้…”

“พร้อมเดิมพันชีวิตจริง ๆ”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

จ้าวหรงกำหมัดแน่น

“งั้นจะปล่อยไว้หรือ?”

จ้าวเทียนหลงยิ้มบาง ๆ

“ปล่อย?”

“ตอนนี้ทั้งแคว้นเริ่มจับตาเขาแล้ว”

“ถ้าเขาตายตอนนี้…”

“คนแรกที่ถูกสงสัยก็คือตระกูลจ้าว”

เขาหยุดเล็กน้อย

“แต่…”

“ถ้าปล่อยให้โตต่อไป…”

แววตาเขาค่อย ๆ เย็นลง

“วันหนึ่ง”

“มันอาจกลายเป็นหายนะจริง ๆ”

จ้าวลู่เอ๋อร์ที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“ท่านพ่อ”

“ท่านคิดว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน?”

จ้าวเทียนหลงมองออกไปนอกหน้าต่าง

สายลมพัดม่านสีทองปลิวเบา ๆ

“ถ้าไม่ตายกลางทาง…”

เขาพูดช้า ๆ

“เด็กคนนี้…”

“อาจออกไปไกลกว่านครเทียนหลิง”

━━━━━━━━━━━━━━━

ในคืนเดียวกัน

หอคอยเพลิงสุริยัน

ฮั่วเจินกำลังนั่งอยู่ลำพัง

บนพื้นข้างกาย—

มีกระบี่ปักอยู่

เปลวไฟรอบห้องลุกไหวช้า ๆ

แต่ดวงตาของเขา…

กลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

เสียงฝีเท้าดังขึ้น

ประมุขสำนักเพลิงสุริยันเดินเข้ามา

“ยังคิดเรื่องศึกอยู่หรือ?”

ฮั่วเจินยิ้มบาง

“นิดหน่อย”

“เสียใจที่แพ้?”

ฮั่วเจินเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนส่ายหน้า

“ไม่”

เขามองฝ่ามือตัวเอง

“ข้าแค่เพิ่งเข้าใจ…”

“ว่าบนโลกนี้”

“ยังมีคนแบบนั้นอยู่”

ประมุขสำนักมองศิษย์อันดับหนึ่งเงียบ ๆ

“เจ้าคิดว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้าหรือ?”

ฮั่วเจินหัวเราะเบา ๆ

“ตอนนี้?”

“อาจยังไม่”

เขาหยุดไปชั่วครู่

“แต่สิ่งที่น่ากลัว…”

“คือเขายังไม่สุดทาง”

เปลวไฟสะท้อนในดวงตาของราชันเพลิง

“ข้ารู้สึกได้”

“ตอนท้ายศึก…”

“เขากำลังต่อสู้กับบางอย่างในตัวเองด้วย”

ห้องเงียบลงช้า ๆ

ประมุขสำนักเพลิงสุริยันหรี่ตา

“เจ้ารู้สึกเหมือนกันหรือ…”

ฮั่วเจินพยักหน้าเบา ๆ

“พลังนั้น…”

“อันตรายมาก”

เขาหลับตาลง

ก่อนพูดช้า ๆ

“แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น…”

มุมปากเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

“ข้าก็ยังอยากสู้กับเขาอีกครั้ง”

━━━━━━━━━━━━━━━

สำนักภูผาทมิฬ

เสียงหัวเราะลั่นดังสะเทือนทั้งลานหิน

เหยียนตงกำลังดื่มสุราอย่างบ้าคลั่ง

แขนข้างหนึ่งยังพันผ้า

ร่างเต็มไปด้วยรอยแผล

แต่เขากลับหัวเราะอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี

“สะใจโว้ย!”

ศิษย์รอบข้างมองหน้ากันไปมา

เพราะตั้งแต่เหยียนตงแพ้—

แทนที่จะอารมณ์เสีย

เขากลับอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมอีก

“ข้าไม่ได้เจอคนแบบนี้มานานแล้ว!”

เขากระแทกไหสุราลงพื้นดังปัง

“ไอ้บ้านั่น…”

“กระดูกแตกแล้วยังยืนได้!”

เหยียนตงหัวเราะจนไหล่สั่น

“แม่งบ้ากว่าข้าอีก!”

ศิษย์หลายคนได้แต่เงียบ

เพราะทุกคนรู้—

หากเหยียนตงยอมรับใครสักคน

แปลว่าคนนั้น “ของจริง”

━━━━━━━━━━━━━━━

ส่วนเฟิงลั่ว…

หายไปแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน

เหมือนสายลมที่มาแล้วก็หาย

แต่ก่อนจากไป—

เขาทิ้งมีดสั้นเล่มหนึ่งไว้บนกำแพงเมือง

พร้อมข้อความสั้น ๆ

“ครั้งหน้า…”

“อย่าตายก่อนเจอข้าอีก”

━━━━━━━━━━━━━━━

หลายวันต่อมา

ข่าวลือเริ่มลุกลามออกจากนครเทียนหลิง

สำนักต่างเมืองเริ่มส่งคนมาสืบข่าว

ตระกูลใหญ่เริ่มถามหา “หลินเสี่ยวชวน”

แม้แต่สำนักระดับสูงของแคว้น—

ยังเริ่มสนใจชื่อเดียวกันนี้

“เด็กที่ชนะฮั่วเจิน?”

“เด็กที่ใช้กระบี่สามครั้งจบศึก?”

“เด็กที่มีข่าวลือเรื่องวิญญาณมาร?”

ชื่อของเขา…

เริ่มเดินทางไปไกลกว่าเจ้าตัวแล้ว

━━━━━━━━━━━━━━━

ค่ำคืนหนึ่ง

เสี่ยวชวนยืนอยู่บนกำแพงสูงของเมืองเทียนหลิง

ลมแรงมาก

แสงไฟทั้งเมืองส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง

เขาได้ยินเสียงผู้คนพูดถึงตัวเองตลอดทางที่เดินมา

บางคนเรียกเขาว่าอัจฉริยะ

บางคนเรียกสัตว์ประหลาด

บางคนเรียกปีศาจ

แต่ไม่มีชื่อไหนทำให้เขารู้สึกอะไรนัก

ในมือเขา—

กระบี่คราสฟ้าสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ

เซวียนซาหัวเราะเบา ๆ ในจิตสำนึก

“เป็นอย่างไร…”

“โด่งดังสมใจหรือยัง”

เสี่ยวชวนเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนตอบช้า ๆ

“ข้าไม่เคยอยากโด่งดัง”

“แต่เจ้าเลือกเส้นทางนี้เอง”

เสียงของเซวียนซาดังแผ่ว

“เส้นทางของผู้แข็งแกร่ง…”

“ไม่มีวันเงียบสงบหรอก”

เสี่ยวชวนมองเมืองตรงหน้า

ผู้คนมากมายยังไม่หลับ

นครเทียนหลิงยังคงคึกคัก

และทุกแห่ง…

กำลังพูดถึงชื่อเดียวกัน

“หลินเสี่ยวชวน”

แต่สีหน้าของเขา—

กลับไม่ได้มีความสุขเท่าไร

เพราะเขารู้ดี

ตั้งแต่วินาทีที่ชนะฮั่วเจิน

ชีวิตที่สงบ…

จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

สายลมพัดผ่านกำแพงสูงอีกครั้ง

ชายชุดดำยืนอยู่ใต้แสงจันทร์เงียบ ๆ

ราวกับเงาของดาบเล่มหนึ่ง

ดาบที่เพิ่งเริ่มถูกชักออกจากฝักเท่านั้น

และในค่ำคืนเดียวกันนั้นเอง—

ณ ดินแดนอันไกลโพ้นนอกนครเทียนหลิง

ชายชราชุดดำผู้หนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้นกลางถ้ำมืด

เปลวไฟวิญญาณสีฟ้าลอยวนรอบตัวเขา

เบื้องหน้า—

มีหยกสื่อสารแตกสลายช้า ๆ

บนเศษหยก…

ปรากฏชื่อหนึ่ง

“หลินเสี่ยวชวน”

ชายชราหรี่ตา

ก่อนหัวเราะเสียงแหบต่ำ

“ในที่สุด…”

“สายเลือดนั่นก็ปรากฏอีกครั้ง”

เปลวไฟรอบถ้ำลุกฮือทันที

ราวกับบางสิ่งที่หลับใหลมานาน…

กำลังจะตื่นขึ้น

━━━━━━━━━━━━━━━

นับจากวันนี้—

ชื่อของหลินเสี่ยวชวน

จะไม่ใช่เพียงอัจฉริยะของสำนักกระบี่ฟ้าคราม

แต่คือดาวรุ่งผู้สั่นสะเทือนทั้งแคว้น

บัดนี้แคว้นทั้งห้าจะได้ยินชื่อเสียงของหลินเสี่ยวชวนผ่านหูกันบ้างแล้ว

แคว้นใหญ่ทั้งห้ามีดังนี้ หนึ่งแคว้นสุริยันชาดซึ่งเป็นแคว้นที่เสี่ยวชวนอยู่อาศัย

สองแคว้นเหมันต์นิรันดร์

สามแคว้นทมิฬอสูร
 

สี่แคว้นหมื่นโอสถ

ห้าแคว้นดาราสวรรค์

แต่ละแคว้นมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกันไปแคว้นสุริยันชาดที่เสี่ยวชวนอาศัยเมืองหลวงคือนครหลวงหยางเทียน 

แต่เสี่ยวชวนอยู่ที่นครเทียนหลิง

แคว้นนี้เด่นในด้านแข็งแกร่งด้าน “สำนัก”

      มีการแข่งขันผู้ฝึกตนดุเดือด

      ระบบชนชั้นเข้มข้น

       ตระกูลใหญ่ครองอำนาจ ไม่มีระบบจักรพรรดิหรือราชันย์

หลินเสี่ยวชวนกลับมาบ้านหลังน้อยของตนเพื่อพบกับหลินเยว่

นางจ้องมองเขาที่เต็มไปด้วยบาดแผลด้วยน้ำตาคลอ

“พี่ชวน เจ็บมากหรือไม่?”

“ไม่เลยสักนิด”

“ตอนนี้ข้าคืออันดับหนึ่งรุ่นเยาว์ของนครเทียนหลิงแล้ว ต่อไปจะไม่มีใครมารังแกพวกเราได้อีก”

“พี่เก่งมาก… เก่งมาตลอด… เก่งมากจริงๆ แต่หลังจากนี้ รับปากข้า ว่าห้ามเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก….”

“…..”เสี่ยวชวนไม่ตอบ เขาทำเพียงหลับตาลงและเดินไปกอดน้องสาวอย่างแผ่วเบา

“หลับเสียเถิด เจ้าเหนื่อยแล้ว….”