หมอดูสาวพลิกชะตา

 ลมหายใจข้าแผ่วเบาในห้องรับรองอันเงียบงัน มีแค่ข้า เสี่ยวหวา เหลียงหมิง และเฉินอี้เฟิง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ข้า ความคาดหวังกับความกังวลปะปนกันในอากาศจนรู้สึกได้

  「ข้าจะทำได้จริงเหรอ...」[ >///< ]

  ข้าก้มมองน้ำมนต์กับเกลือเสกในถาดไม้ มือสั่นนิด ๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องเสกเองจริงจัง
  เสี่ยวหวายืนข้าง ๆ ดวงตากลมโตของนางดูตื่นเต้นปนประหม่า เหลียงหมิงก็เงียบ มือขาวซีดเพราะกำฮุ้แน่น
  เฉินอี้เฟิงเองก็มองมาแบบนิ่ง ๆ แต่ข้ารู้ว่าเขาเป็นห่วง

  "เสี่ยวเหมย เจ้าพร้อมหรือยัง"

  ข้ายิ้มบาง ๆ พยายามไม่ให้มือสั่น
  "ข้าจะลองดูนะ" [ (ง •̀_•́)ง ]

  เสี่ยวหวายื่นเส้นผมของตัวเองมาให้
  "ใช้ของข้าก่อนก็ได้ ถ้าไม่สำเร็จค่อยว่ากันใหม่"

  ข้ารับเส้นผมจากนางอย่างอ่อนโยน
  "ขอบใจเจ้ามาก" [ (´• ω •`) ]

  「เส้นผมของสตรีหัวทึบ...ใครกันนะ ข้านึกไม่ออกเลย」[ -0- ]

  ข้าหลับตา สูดลมหายใจลึก ก่อนจะขีดอักขระลงบนฮุ้
  ตั้งจิตมั่น หยิบเกลือเสกโปรยเป็นวงรอบตัว แล้วหยดน้ำมนต์ลงบนพื้น

  "ข้าขอเชิญดวงวิญญาณผู้ทุกข์ทน หากยังมีความคับแค้น ขอจงปรากฏกาย ณ ที่นี้"

  บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ทุกคนรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ
  แต่...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่มีเงาดำ ไม่มีเสียง ไม่มีลมเย็นวูบวาบ
  ข้าลืมตาขึ้นช้า ๆ

  「ทำไมถึงไม่ปรากฏ...ข้าทำผิดขั้นตอนไหมนะ」[ (￣ω￣;) ]

  ข้าทบทวนทุกถ้อยคำ ทุกท่วงท่าในใจ กระบี่ไม้ท้อในมือยังนิ่งสนิท เกลือเสกกับน้ำมนต์ก็ใช้ครบ
  แต่...เงาดำที่ทุกคนกลัวก็ยังไม่โผล่มา

  "เหตุใดจึงเงียบเช่นนี้" เสียงของเฉินอี้เฟิงจากมุมห้อง

  "หรือเส้นผมของเสี่ยวหวาจะไม่ใช่ของสตรีหัวทึบ"

  เสี่ยวหวาทำหน้าตกใจ
  "ข้าไม่ใช่หัวทึบที่สุดหรือ" [ O_o ]

  ข้าส่ายหน้าเบา ๆ
  "ดูท่าจะเป็นเช่นนั้น" [ ^^’ ]

  「ถ้าไม่ใช่เสี่ยวหวา แล้วจะเป็นใครกันนะ...」[ -0- ]

  ข้ากวาดตามองทุกคนในห้อง ต่างคนต่างหลบสายตา บางคนทำท่าคิดหนัก
  เสี่ยวหวายิ้มกว้าง
  "อย่างน้อยข้าก็ไม่ใช่หัวทึบที่สุด" [ ^O^ ]

  ข้าหัวเราะตาม
  "ข้าก็โล่งใจแทนเจ้า" [ ^^ ]

  ทันใดนั้น เสียงบ่าวไพร่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

  "เมื่อคืนข้าเห็นเงาดำบนหลังคา...มันสูงใหญ่กว่าคนธรรมดา ดวงตาแดงก่ำจ้องลงมา ข้ารู้สึกเหมือนถูกจ้องจนขยับตัวไม่ได้" [ x_x ]

  บ่าวอีกคนรีบเสริม
  "ข้าเดินผ่านสวนหน้าคฤหาสน์ตอนดึก ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา เหมือนเสียงชายหนุ่มสะอื้นปนโกรธแค้น ข้าไม่กล้าหันกลับไปมอง" [ Q_Q ]

  บ่าวไพร่หญิงอีกคนตัวสั่น น้ำตาคลอ
  "มีบ่าวตายอีกแล้ว...ศพของเขาแขวนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าซีดขาว ตาเบิกโพลง เหมือนเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวก่อนสิ้นใจ" [ (╥﹏╥) ]

  บรรยากาศในห้องรับรองเย็นเยียบ ทุกคนเงียบงัน
  「ผีผูกคอ...ชายร่างดำ สกปรก ดวงตาแดงฉาน...ทำไมยังวนเวียนไม่ไปไหน」[ >.< ]

  "ทุกท่านโปรดอยู่รวมกันในห้องรับรอง อย่าได้ออกไปไหนตามลำพัง"

  เหลียงหมิงเดินเข้ามาใกล้ สายตาเขาแน่วแน่
  "ข้าจะอยู่ข้างเจ้า ไม่ว่าเงาดำนั้นจะเป็นสิ่งใด" [ (ง •̀_•́)ง ]

  เสี่ยวหวาเดินเข้ามาใกล้
  "เจ้าจะลองใช้เส้นผมของข้าอีกครั้งหรือไม่" [ >///<~ ]

  ข้าส่ายหน้า
  "คงไม่จำเป็นแล้ว"

  "เช่นนั้นจะทำอย่างไรต่อ"

  ข้าครุ่นคิด
  "ข้าจะลองหาสตรีหัวทึบในจวนอีกครั้ง" [ (✧ω✧) ]

  เสี่ยวหวายิ้ม
  "ขอให้เจ้าสำเร็จ ข้าเอาใจช่วย" [ (●´ω｀●) ]

  บรรยากาศในห้องยังคงเคร่งเครียด ทุกคนลุ้นระทึกกับพิธีปราบผีครั้งแรกของข้า
  แม้จะยังไม่สำเร็จ แต่ข้าก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจากคนรอบข้าง

  「ข้ายังไม่ยอมแพ้ ข้าจะต้องหาทางปราบผีผูกคอให้จงได้」[ (๑˘︶˘๑) ]

  ข้ายิ้มบางเบาให้ทุกคน
  "ขอให้ทุกท่านวางใจ ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะสำเร็จ" [ >O< ]