พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หกสิบสอง วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด3

ผมไม่คิดว่าจะใช้วิชานี้ในการสะกดจิตครอบงำกาเซี่ยงหรือยอดคนแห่งยุคเช่นนี้..ไม่ใช่เพราะไม่คิดว่ามันไม่มีประโยชน์

แต่วิถีลี้ลับหรือเวทย์ที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ที่มนุษย์เข้าใจกันนี้คือ

Sword without a hilt

ดาบที่ไร้ด้ามจับ

เราไม่สามารถใช้วิชาพวกนี้ได้โดยเราไม่ได้รับบาดเจ็บเอง

และเราอยู่ในโลกที่ไม่มีโรงเรียนฮอกวอร์ตให้ศึกษาจากอาจารย์

วิชาทุกอย่างเราต้องเรียนรู้และทดลองเอาเอง

แต่หากเราพิจารณาจากนิยายต่างๆทั้งแฮร์รี่พอตเตอร์หรือจักรวาลเฟท

การควบคุมมนุษย์

คือเรื่องที่ยากมากแม้คุณจะเป็นคนที่เก่งกาจในเวทย์ปานโวลเดมอร์ก็ตาม

จักรวาลเฟทถึงขั้นกระทั่งกล่าวว่าหากคนที่พยายามโดนครอบงำสะบัดหลุดจกาการครอบงำของเราอาจจะถึงขั้นทำร้ายเราได้จนวิญญาณของเราได้รับความเสียหาย

ดังนั้นผมทำเรื่องที่ใกล้เคียงแต่ง่ายขึ้นหลายเท่า

การควบคุมตนเอง

ตามหลักการของการบำเพ็ญพรตเราต้องควบคุมอารมณ์ทั้งเจ็ด กามคุณทั้งหกให้ได้

เพราะอารมณ์ทั้งเจ็ดกามคุณทั้งหกส่งผลกระทบต่อเส้นชีพจรต่างๆของเรา

หากเราสันนิษฐานเรื่องการควบคุมอารมณ์ในเรื่องนี้

เล่าปี่ที่

ยินดีโศกศัลย์ไม่แสดงออกทางสีหน้า

น่าจะมีพลังฝีมือและตบะที่หนักแน่นมากกว่าที่เราคิดกัน

“นายท่านช่างร้ายกาจสามารถจำเสียงฝีเท้าของข้าได้ข้าคิดว่าตนเองเปลี่ยนจังหวะฝีเท้าของตนเองแล้วยังโดนนายท่านฟังออกได้”

กาเซี่ยงกล่าวอย่างชื่นชมผม

เขาคิดว่าผมจำเสียงฝีเท้าของเขาได้

ทั้งที่จริงผมสัมผัสจิตวิญญาณของเขาได้ต่างหาก

ด้วยวิชาสกัดใจที่ผมสามารถดูร่างกายของตนเองสุดยอดของวิชายืมศพคืนวิญญาณได้

ทำให้ผมไม่เพียงมองโลกนี้ด้วยสัมผัสทั้งหกแต่ผมยังสัมผัสได้ถึงวิญญาณจริงๆ

ว่าแต่ละคนมีวิญญาณที่แตกต่างไปราวกับลายนิ้วมือ

ต่อให้ปลอมแปลงโฉมแค่ไหนไม่มีใครสามารถรอดจากการจับสัมผัสของผมได้

แน่นอนหากอธิบายให้กาเซี่ยงฟังเรื่องนี้เขาอาจจะทิ้งผมไปเลยก็ได้ในข้อหาว่าเป็นพ่อมดหมอผี

“ข้าพยายามฝึกวิชาสดับเสียงทางหูยังต้องฝึกฝนอีกมากนัก”

กาเว่ยงพิจารณาผมเล็กน้อย

“ท่าทางของนายท่านหนักแน่นและดูสุขุมลึกล้ำมากกว่าเมื่อวานแสดงว่ามีความก้าวหน้าด้านการฝึกฝนไม่น้อย”

กาเซี่ยงที่มีสายตาแหลมคมกล่าวชมผม

แม้เขาจะไม่สามารถมองวิญญาณได้อย่างผม

แต่ด้วยความช่างสังเกตในโลกกายภาพเขาก้สังเกตความแตกต่างระหว่างผมตอนนี้กับเมื่อวานได้