” หัวหน้าหมู่บ้านเรียกพวกเรามาทำไมกัน “ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
“เดี๋ยวรอให้เ้าสามกลับมาก่อน เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง”
ส่วนเป่ยลู่นั่งอยู่บริเวณนั้นพอดี โดยมีพ่อแม่และน้องชายยืนขนาบด้านหลัง พวกเขากังวลใจไม่น้อย เพราะความเปลี่ยนไปของลูกสาวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะต่างไปจากเดิม เหมือนเป็คนอื่นที่พวกเขาไม่รู้จัก ….
ไม่นานนักลูกชายคนที่สามของบ้านเฟิงก็กลับมาพร้อมกับชายหนุ่มจากหมู่บ้านต้นเื่
“เอาล่ะๆๆ คนก็กลับมาแล้ว ขอถามพ่อหนุ่มสักเื่ เกี่ยวกับบ้านหลี่แล้วก็เป่ยลู่ได้ไหม”
“ได้ครับ ผมอยู่บ้านติดกันกับบ้านหลี่ห่างกันแค่ 2ก้าวเท่านั้น”
“ช่วยเล่าให้เราฟังทีได้ไหมว่าที่นั่นเกิดเื่อะไรขึ้น”
“ครับ วันนั้นพี่ต้าหลงกับพี่สะใภ้ขึ้นเขาไปหาผักป่ามาขายด้วยกัน แต่ว่าทั้งสองคนถูกงูกัด พี่ต้าหลงตายคาที่ส่วนพี่สะใภ้เจ็บหนัก แต่ว่าหมอเฉียงช่วยไว้ได้ทัน ต่อมาป้าหลี่คิดจะทุบตีเธอให้ตายตามพี่ต้าหลงไป แต่ว่าพวกบ้านบ้านไม่ยินยอม ป้าหลี่ก็เลยอาศัย่ที่เธอไม่ได้สติ พิมพ์รอยนิ้วมือเธอลงบนหนังสือหย่าแทนพวกเขา
ส่วนศพพี่ต้าหลงก็ฝังไว้ที่ศาลาบรรพชนของหมู่บ้านครับ ส่วนพี่สะใภ้ทุกคนจึงช่วยกันพาไปรักษาตัวบ้านแม่เฒ่าหลิวจนหายดี หลังจากนั้นผมก็ได้ข่าวว่าเธอกลับมาบ้านเดิม “ชายหนุ่มเอ่ยเล่าตามความจริงนั้นทำให้ชาวบ้านต่างเข้าใจว่าเื่ราวที่พวกเขารู้มานั้นต่างจากความเป็จริง
“นี่มันคนละเื่กับที่พวกเราฟังมานี่”
“ใช่ๆๆ”
“ใครกันที่เอามาพูดจนเสี่ยวลู่บ้านหวงเสียหายแบบนี้”
“นั่นสิ”
“จะใครซะอีกล่ะก็ไม่ใช่หล่อน ๆ แล้วก็หล่อนทั้งสามคนหรอกหรือที่นั่งคุยกันใต้ต้นไม้หน้าบ้านจาง “คนที่เอ่ยขึ้นก็คือเฒ่าจางนั่นเอง
“นะนี่ เฒ่าจางคุณจะพูดมั่วๆ แบบนี้ไม่ได้นะ”
“ใช่ๆๆ เราฟังมาจากสะใภ้ฉินอีกที”
“ใช่พวกเราก็ฟังมาจากสะใภ้ฉินเหมือนกัน “ชาวบ้านต่างชี้ไปที่สะใภ้ฉินว่าพวกเขาฟังมาจากหล่อน ทำเอาบ้านฉินในตอนนี้แทบจะลุกเป็ไฟ เหล่าชาวบ้านไม่แปลกใจอะไร เพราะรู้ดีว่าสะใภ้ฉินคนนี้นั้น เดิมทีหมายมาดจะแต่งกับเป่ยหรงแทนลูกชายตระกูลฉิน แต่ว่า เป่ยหรงนั้นไม่ได้ชอบพอหล่อนหล่อนจึงได้โกรธแค้นดั่งเช่นทุกวันนี้ยังไงล่ะ
“ว่ายังไง เจียวอ้าย หล่อนเป็คนนำเื่ไม่จริงพวกนี้ไปพูดกับชาวบ้านงั้นหรอ “หัวหน้าหมู่บ้านถาม
” ฉะ ฉัน ฉันแค่พูดเล่น “เจียวอ้ายเอ่ยตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร ต่อคำพูดของตนเอง
“ลุงเฟิงคะ ตามกฎหมายมีการเขียนเอาไว้ว่าผู้ใดก็ตามที่นำเื่ของผู้อื่นไปเล่าสนุกปากในเื่ที่ไม่จริง จะถูกทหารแดงตัดสิ้น และจ่ายค่าปรับจำนวน 100 หยวนให้กับเ้าทุกข์ ซึ่งก็คือฉันเป่ยลู่ที่ได้รับความเสียหายในเื่นี้”
คำบอกของเป่ยลู่นั่นทำให้ชาวบ้านต่างรีบหุบปากฉับพลัน พวกเขารู้ถึงกฏหมายข้อนี้ดี แต่ไม่เคยมีเ้าทุกข์คนไหนที่้าเอาเื่อย่างจริงจังมาก่อน ชาวบ้านรวมถึงเจียวอ้ายจึงสามารถพูดกันได้อย่างสนุกปากโดยไม่เกรงกลัวบทลงโทษ แต่ไม่ใช่กับเป่ยลู่ที่จะยอมความง่ายๆ แน่นอน
“เสี่ยวลู่เื่นี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะน่า “ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“งั้นถ้ามีคนพูดว่าลูกสาวบ้านเฉียว ป้าจะยอมความใช่ไหมคะ “เป่ยลู่ย้อนถาม
“นั่นมันก็ … “แน่นอนว่าไม่มีใครที่จะยินยอม ให้คนอื่นมาว่าร้ายลูกของตนเอง นอกเสียจากว่าคนๆ นั้นจะไม่รักและไม่สนใจชื่อเสียงของลูกสาวตนเอง
“ไม่จ่าย ยังไงฉันก็ไม่จ่าย “เจียวอ้ายเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม เื่อะไรที่หล่อนจะต้องจ่ายเงินร้อยหยวนกัน ไม่มีทางเสียหรอก
“รบกวนน้องชายช่วยเรียกทหารแดงมาที่นี่ด้วย”
“เสี่ยวลู่ เื่นี้มัน … “หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะเอ่ยขึ้นก็ถูกสายตาของใครบางคนสะกดให้เขาพูดไม่ออก เขาจึงหันมาบอกลูกชายตนเองให้ไปตามทหารแดงมาจัดการ
ส่วนครอบครัวฉินนั้นเมื่อรับรู้แล้วว่าเป่ยลู่ผู้นี้ไม่ยอมความง่ายๆ แน่นอน พวกเขาต่างถอยหนีเจียวอ้ายทันที เพราะไม่อยากติดร่างแหถูกลงโทษไปด้วย
5K
