ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 44 เข้าใจผิด

“ไม่ได้มาหาท่านตาเล็กนานแล้ว ป่านนี้จะไปได้ดีกับลู่เซียนหรือยังนะ” จ้าวเฟยเทียนที่มายังเมืองนภาอีกครั้งเพื่อดูความเป็นไปของท่านตาเล็กของเขาว่าเป็นอย่างไรบ้างก็พูดขึ้นในตอนที่เดินไปยังโรงหมอเซียน
“ท่านแม่ขอรับ ข้าอยากทานขนมอันนั้นขอรับ”
“เดี๋ยวนะ เด็กนั่นเป็นใครกัน” จ้าวเฟยเทียนที่หันไปเห็นเว่ยลู่เซียนที่อุ้มเด็กผู้ชาย ที่เรียกนางว่าแม่ก็ทำให้เขางงเป็นอย่างมาก
หรือว่าท่านตาเล็กของเขาเปิดเผยความจริงกับนางแล้ว แต่เดี๋ยวสิถ้าเป็นลูกของท่านตาเล็กกับเว่ยลู่เซียนละก็ เด็กคนนั้นไม่โตเกินไปหรือ จำได้ว่าทั้งสองรู้จักกันไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ
“ลู่เซียน เจ้าอยู่นี่เอง” ชายหนุ่มผู้มาใหม่พูดขึ้นอย่างดีใจเพราะไม่ได้เจอกันนาน
“หรือว่าชายคนนั้นจะเป็นพ่อของเด็กกัน ไม่จริงน่า อย่างนี้ท่านตาเล็กของข้าัก็อกหักนะสิ” จ้าวเฟยเทียนที่แอบดูอยู่ก็พูดขึ้นอย่างเสียใจ
ท่านตาเล็กของเขาอุตส่าห์สนใจหญิงสาวกับเขาบ้างแท้ๆ แต่กลับอกหักเสียได้

“มีอะไรหรือกู้เสีย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม นางเพิ่งมาถึงเมืองนภาเมื่อวานนี่เอง มาวันนี้ก็ว่าจะพาเซียวจิ่งยู๋ไปโรงหมอเสียหน่อย
แต่ระหว่างทางเซียวจิ่งยู๋ดันอยากทานขนมเสียก่อนก็เลยพากันแวะซื้อขนมก่อน
“ตามข้ามาก่อน” เฉินกู้เสียเอ่ยบอกเสียงเบา ตอนนี้ข่าวของนางดังไปทั่วเมืองหมดแล้ว แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาอยากให้นางช่วยเขาก่อน
“อืม” เว่ยลู่เซียนบอกพลางจ่ายเงินซื้อขนมให้กับพ่อค้าไปด้วย จากนั้นก็เดินตามเฉินกู้เสียเงียบๆ
“น้องสาวของข้าถูกพิษอะไรสักอย่างเข้าเมื่อไม่กี่วันก่อน รักษาอย่างไรก็ไม่หายข้ากำลังคิดอยู่เลยว่าจะไปตามหาท่านที่ไหน ไปหาที่โรงหมอท่านก็ไม่อยู่” เฉินกู้เสียเอ่ยบอกด้วยความร้อนใจแต่แสดงออกมามากไม่ได้
เพราะตอนนี้ศัตรูของเขาอยู่ในที่ลับทำให้ไม่รู้ว่าเป็นใคร อีกอย่างก็เคยมีข่าวบอกว่าเขากับน้องสาวไม่ถูกกัน ซึ่งนั้นเป็นข่าวที่ในตระกูลพวกเขาสร้างขึ้นมาเอง

“ท่านตาของข้าอกหักจริงๆ สินะ” จ้าวเฟยเทียนกล่าวขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสามเดินจากไปแล้ว สงสัยเขาต้องรีบพาท่านตาเล็กของเขากลับตระกูลไปรักษาแผลใจแล้วละ
“อะไรของเจ้า มาทำลับๆ ล่อๆ ตรงนี้ทำไม” ชายชราเอ่ยถามหลานชายตัวเองที่มายืนลับๆ ล่อๆ ก็เลยเอ่ยถาม
“ท่านตา!” จ้าวเฟยเทียนเรียกอีกคนที่โผล่มาด้านหลังของเขาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงอย่างตกใจ
“อะไร ที่ตระกูลมีเรื่องอะไรหรือไง” ชายชราเอ่ยถามอย่างสงสัยที่อยู่ก็เห็นหลานชายตัวเองมาหา
“ขอรับ เรื่องใหญ่เลยขอรับ! ท่านตาต้องกลับไปกับข้าตอนนี้เลยขอรับ” จ้าวเฟยเทียนร้องบอกพลางคว้าข้อมือท่านตาเล็กของเขาไปด้วย
“เรื่องใหญ่แค่ไหนกัน” ชายชราเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีร้อนใจของหลานชายเขาก็ยิ่งคิดว่ามันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ
“ความเป็นความตายของตระกูลเราเลยขอรับ” จ้าวเฟยเทียนบอกด้วยท่าทางจริงจัง จนชายชราอดไม่ได้ที่จะรีบกลับไปที่ตระกูลทันที

“อ้าว ท่านตาไปไหนเสียแล้วล่ะ” หลิ่วหมิงจื่อที่เห็นว่าท่านตายืนอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่งว่าจะเดินเข้าไปหา แต่ก็มีรถม้าวิ่งผ่านมาเสียก่อนทำให้เขาต้องหยุดเดิน พอรถม้าผ่านไป ท่านตาก็หายไปเสียแล้ว
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ ท่าทางไม่ค่อยดีด้วย” หลิ่วหมิงจื่อพึมพำก่อนจะตัดสินใจไปที่โรงหมอ เพราะป่านนี้เว่ยลู่เซียนคงอยู่นั้นแล้วเป็นแน่
“อ้าว ท่านหมอลู่เซียนยังไม่มาอีกเหรอ” ทันทีที่หลิ่วหมิงจื่อมาถึงก็เดินไปเปิดประตูเพื่อพาเซียวจิ่งยู๋ไปเดินเล่นเสียหน่อย แต่ปรากฏว่าทั้งสองยังไม่มาที่โรงหมอเลย
“ท่านหมอยังไม่มาเลยขอรับ” จงอินที่เดินผ่านมาพอดีก็เอ่ยตอบก่อนจะเดินไปทำงานของตัวเองต่อ
“อะไรกันยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย” หลิ่วหมิงจื่อพูดขึ้นอย่างมึนงงปกติเว่ยลู่เซียนต้องเข้าโรงหมอแล้วนี่น่า หรือว่าถูกใครลักพาตัวไป
“หรือว่าที่ท่านตามีท่าทางรีบร้อนแบบนั้นเพื่อจะรีบไปตามท่านหมอกัน ไม่ได้ๆ ข้าต้องรีบไปตามหาท่านหมอแล้ว” หลิ่วหมิงจื่อพูดขึ้นด้วยท่าทีกระวนกระวายก่อนจะรีบพุ่งออกไปด้านนอกทันที
“ท่านอาเขารีบร้อนไปไหนขอรับท่านแม่” ทั้งสองกลับมาก็เห็นแผ่นหลังของหลิ่วหมิงจื่อที่หายไปแล้วทำให้เซียวจิ่งยู๋อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ไม่รู้สิ” เว่ยลู่เซียนบอกแต่ก็แอบยิ้มกับความเข้าใจผิดของทุกคน
อย่างนี้ก็ดีแล้ว ถือว่าช่วยแยกคนพวกนี้ออกจากนางได้สักพักละนะ
หลังจากที่พวกนางกลับมาถึงเมืองนภาอาการของริมฝีปากของนางก็ยังไม่ดีขึ้นเลย ซ้ำร้ายริมฝีปากของนางยิ่งบวมเจ่อมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
ขนาดเฉินกู้เสียยังเอาแต่จ้องริมฝีปากของนางเลย ทำเอานางอดไม่ได้ที่จะอารมณ์เสีย
อย่าให้รู้นะว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร นางจะทำลายมันไม่ให้เหลือซากเลยคอยดู
“ท่านแม่ ข้านั่งดูท่านแม่รักษาคนไข้ได้หรือไม่ขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนไปด้วย
“ได้สิ” เว่ยลู่เซียนบอกยิ้มๆ สายตาเหมือนหลงเทียนไม่มีผิด
แต่จะว่าไปแล้วช่วงนี้ได้ยินจากหลงฉี่ว่าพวกเด็กๆ กำลังฝึกอะไรสักอย่างก็เลยออกมาเล่นกับนางไม่ได้
“ท่านแม่ๆ ข้าหิวอีกแล้วขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยบอกทำไมอาหารของพวกมนุษย์ถึงทานแล้วไม่อยู่ท้องสักทีกันนะ
“หือ หิวอีกแล้วหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม เซียวจิ่งยู๋เป็นเด็กที่แปลกมาก
เขาหิวเกือบจะตลอดเวลาเลย แถมยังทานอาหารเยอะอีกต่างหาก
ก่อนจะกลับมาเฉินกู้เสียก็ให้ขนมมาเยอะแล้วนะ เซียวจิ่งยู๋ก็ทานไปหมดแล้วด้วย
“ขอรับ” ตอบพร้อมกับมีเสียงท้องร้องเพื่อเป็นการยืนยันไปด้วย
“เจ้าไปซื้อเองได้หรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะนางไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเซียวจิ่งยู๋เลยแม้แต่น้อย เนื่องจากรู้ดีว่าเซียวจิ่งยู๋นั้นไม่ใช่เด็กธรรมดา
“ขอรับ” ว่าพลางรับเงินก่อนจะวิ่งหายออกไปทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 44 เข้าใจผิด

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 44 เข้าใจผิด

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้