(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        ช้างเผือกสามหัวมีขนาดที่ใหญ่โตเป็นอย่างมาก นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ทันย่าได้มาเห็นสิ่งมีชีวิตที่มีขนาดใหญ่มากที่สุด

        ถ้าวัดจากขนาดของทันย่าและเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้ละก็ ตัวของทันย่าคงไม่ต่างไปจากมดตัวเล็กๆที่เดินอยู่บนผืนดิน

        เพียงแค่ฝ่าเท้าก็ใหญ่ยิ่งกว่าร่างเบฮีมอทไปหลายสิบเท่า ไม่ต้องไปพูดถึงขนาดของร่างกาย ยังมีมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นกันประหนึ่งเป็นขุนเขาขนาดยักษ์ ถึงมันจะตายไปแล้วก็ตาม แต่ยีนกลายพันธุ์ที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย คงจะทำให้เนื้อของมันทนทานอยู่ไม่น้อย

        ถ้าช้างเผือกสามหัวยังคงมีชีวิตอยู่ ต่อให้จะโดนการโจมตีทั้งหมดของทันย่าไป ร่างกายของมันก็คงไม่อาจเกิดบาดแผลได้เลยซักนิด

        ทว่าไม่ใช่กับตัวของมันที่ได้ตายไปแล้ว สิ่งเหล่านี้ย่อมไม่เป็นปัญหาต่อเบฮีมอท

        คมเขี้ยวของเขานั้นแหลมคมพอที่จะกัดฉีกกระชากเนื้อของสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วได้ทั้งหมด นี่อาจเป็นคุณสมบัติอย่างนึงในการกลืนกินของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งมากที่สุดของจักรวาลก็เป็นได้

        “หึหึ เชิญกินมันได้เลยเจ้าหนู ขนาดตัวของมันใหญ่โตยิ่งกว่าเจ้านับร้อยเท่า ข้าอุตส่าห์ออกล่ามันมาให้กับเจ้าโดยเฉพาะ”

        “กว่าจะสังหารมันได้เล่นเอาข้าสะบักสะบอมอยู่ไม่น้อย ยังดีที่มันเชื่องช้าในห้วงอากาศ จึงทำให้ข้าจัดการมันได้ในที่สุด!”

        อินทรีทองคำพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย้ยหยัน ยิ่งพอได้เห็นซากศพที่ตายแล้วของมันก็เริ่มกลับมาสะใจขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ภายในจิตใจก็เริ่มพองโตอย่างมีความสุข เหมือนไม่ต้องถูกรบกวนโดยเพื่อนบ้านที่โมโหร้าย อันที่จริงเจ้าช้างพิการสาวหัวนี้ได้สร้างวีรกรรมให้กับมันเอาไว้มาก

        อยู่ดีๆเจ้าช้างบ้านนี้ก็เข้ามารุกรานในอาณาเขตที่พักอาศัยของมัน มีอยู่ครั้งนึงถึงขั้นทำลายรังถล่มขุนเขา ทำเอาต้องปวดหัวเลยละ

        “คุณอินทรีทองคำ.. คุณทำได้ยังไงถึงยกระดับมาเป็นมอนเตอร์ชนชั้นราชา”

        “เมื่อเดือนก่อนคุณยังมีระดับเพียงแค่ขั้น 8 เท่านั้นเองนะ แล้วทำไมถึงได้..”

        ในตอนนั้นทันย่าได้แหงนหน้ามองไปยังอินทรีทองคำและเอ่ยถาม นัยน์ตาเองก็ดูเป็นประกายเหมือนอยากจะรู้ความลับเช่นนี้

        “เรื่องระดับพลังของข้าน่ะเหรอ?”

        คำถามของเจ้าหนูด้านล่างได้ทำให้ตัวของมันพลันประหลาดใจ กระทั่งในที่สุดมันก็ได้ถอนหายใจออกมา

        “เฮ้อ ข้ามอนเตอร์ธรรมดาแต่ได้รับโอกาสยังไงละ ทั้งยังเป็นโอกาสที่ข้าเองก็ไม่เคยคิดฝัน!”

        ในเมื่อเจ้าได้กลายมาเป็นมอนเตอร์แล้ว งั้นข้าจะบอกถึงความลับของทวีปมืดแห่งนี้ให้เจ้าฟังละกัน!”

        พออินทรีทองคำนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนก่อน แววตาของมันก็เต็มไปด้วยความซับซ้อน เหมือนมันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

        “หลังจากที่ผืนทวีปแห่งนี้ได้กลายมาเป็นสรวงสวรรค์ของพวกเราเหล่ามอนเตอร์ อยู่ดีๆเมื่อห้าปีก่อนก็ได้มีต้นไม้ที่แปลกประหลาดงอกเงยออกมาในส่วนลึกของทวีปมืด มันแตกต่างไปจากพืชพันธุ์ทุกชนิดบนดาวเคราะห์โลก ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเมื่อได้เห็นต้นไม้นี้ในครั้งแรก”

        “ต้นไม้นี้มีความสูงมากกว่า 500 เมตร โค่นลำต้นก็กว้างใหญ่กว่า 100 เมตร กิ่งก้านนับหมื่นงอกเงยและแตกแขนงออกมาอย่างไม่รู้จบ”

        “บนกิ่งก้านไม่มีใบไม้เลยซักใบเดียว เหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาและมีสภาวะที่ใกล้ตาย ทว่ารอบลำตัวกลับเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่เคลื่อนไหวไปมาได้อย่างอิสระ พวกมันเหมือนมีชีวิตและมีความนึกคิดเป็นของตนเอง แล้วที่สำคัญ ต้นไม้นี้สามารถพูดคุยสื่อสารเป็นภาษาของมนุษย์ได้”

        เมื่อพูดถึงการมีชีวิต สีหน้าของอินทรีทองคำก็พลันจริงจังอย่างถึงที่สุด ทำให้ทันย่าและดาวาลต่างต้่องตกตะลึง

        “ต้นไม้พูดได้ เป็นมอนเตอร์ชนิดใหม่?”

        ทันย่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ นัยน์ตาสั่นไหวประหนึ่งได้พบเจอกับภูติผีตัวเป็นๆ

        [ต้นไม้ที่มีชีวิตและสามารถพูดได้?]

        [ทำไมเราถึงไม่เคยเห็นมันมาก่อน]

        ขณะที่ดาวาลก็เริ่มเอียงศีรษะเล็กๆของตนไปมา พลางยกมือลูบคางเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ยังไงเธอก็อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์โลกนี้มานับพันล้านปี มองเห็นการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมและชั้นบรรยากาศมาอย่างไม่รู้จบ

        แต่เหมือนปรากฏการณ์ต้นไม้ประหลาดนี้จะเพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อห้าปีก่อน ซึ่งในเวลานั้นเธอเองก็กำลังหลับไหล ปิดการทำงานเพื่อพักผ่อน

        ในเมื่อมันเกิดขึ้นในช่วงเวลาแห่งยุคสมัยของการต่อสู้ เธอจะไม่ได้รับรู้มันก็ไม่แปลก ในเรื่องนี้เธอเองก็ไม่ได้ประหลาดใจซักเท่าไหร่นัก

        “อืม พวกเราเหล่ามอนเตอร์เรียกว่าต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์ เขาเป็นหนึ่งในสายพันธุ์อันยิ่งใหญ่และคอยอยู่เบื้องหลังการพัฒนาของเรา”

        “ในทุกๆ 6 เดือน ต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์จะผลิตทรัพยากรอันล้ำค่าให้กับพวกเราเหล่ามอนเตอร์ ลักษณะภายนอกเป็นผลไม้สีทองที่มีขนาดเล็กเท่าหนึ่งกำมือของพวกมนุษย์ ผิวนอกเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนทองคำที่บริสุทธิ์ โดยที่ภายในก็อัดแน่นไปด้วยพลังงานอันมหาศาล”

        “เมื่อถึงวันเวลาที่ครบกำหนดเอาไว้ พวกเราเหล่ามอนเตอร์ที่มีระดับต่ำกว่าชนชั้นราชาจะไปรวมตัวกันยังจุดที่ต้นไม้ใหญ่นี้อาศัยอยู่”

        “ต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์จะเลือกมอนเตอร์เพียง 10 ตนในการเลื่อนระดับชั้น เมื่อมีผลไม้เพียงแค่ 10 ลูก มอนเตอร์นับไม่ถ้วนก็ต่างมีความปรารถนาที่ต้องการ ทว่าความแข็งแกร่งของต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์คือชนชั้นจักรพรรดิ เขาเป็นเหมือนมอนเตอร์ที่อยู่บนจุดสูงสุดของโลก”

        “หลังจากตัวของเขาได้เลือกมอนเตอร์ทั้ง 10 ตนได้แล้ว ต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์จะส่งมอบผลไม้ทองคำของเขาให้พวกเรากลืนกินกันอย่างรวดเร็ว คุณสมบัติของผลไม้นี้สามารถยกระดับพวกเราให้แข็งแกร่งได้อย่างก้าวกระโดด ถือเป็นทรัพยากรที่น่าเหลือเชื่อและร้ายกาจมาก”

        “ซึ่งในรอบนี้ข้าเองก็ได้ถูกรับเลือก ตัวข้าได้รับผลไม้ทองคำและกลืนกินมันเข้าไป ทำให้สามารถพัฒนากลายมาเป็นชนชั้นราชาได้”

        คำพูดของอินทรีทองคำแฝงเอาไว้ด้วยความเคารพยกย่อง ไม่มีมอนเตอร์ตัวไหนที่ไม่แสดงความเคารพต่อต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่มอนเตอร์ชนชั้นจักรพรรดิตนอื่นๆก็ต่างเคารพ

        ไม่ใช่ว่าต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์มีพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าพวกมัน ทว่าเขามีความพิเศษที่มอนเตอร์ตนไหนก็ไม่อาจเทียบ เขาคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังของการพัฒนาเหล่ามอนเตอร์ ให้กลายมาเป็นชนชั้นราชาได้อย่างง่ายดายกันยังไงละ

        “นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย ต้นหลิวทองคำศักดิ์สิทธิ์นี่มันอะไรกัน”

        “เพียงแค่กินผลไม้ทองคำก็ยกระดับไปเป็นขั้นดาวเคราะห์ได้?”

        “ถ้าฉันเกิดได้กินมันไปละ ไม่ใช่ว่าฉันจะยกระดับไปเป็นขั้นดาวเคราะห์ได้โดยตรง!!”

        ความหวาดกลัวและความตื่นเต้นได้ก่อขึ้นในจิตใจของทันย่า แม้แต่สัตว์อวกาศที่ยิ่งใหญ่ก็ยังไม่มีคุณสมบัติในการสนับสนุนเช่นนี้เลยนะ

        [เห้อ ไม่มีผลลัพธ์ใดในโลกที่ให้คุณสมบัติเพียงแค่ด้านเดียว]

        ในตอนนั้นดาวาลที่รับฟังอยู่นิ่งๆก็เริ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างดูแคลน จากนั้นเธอก็เริ่มยกมือขึ้นมากอดอกของตน

        [อย่าไปสนใจมันมากเจ้าศิษย์รัก ผลไม้ทองคำเหล่านี้ถึงจะมีคุณสมบัติที่มอบความแข็งแกร่งให้เป็นระดับขั้นดาวเคราะห์ได้]

        [แต่จากที่ตัวเราดาวาลได้ตรวจสอบประเมินยีนกลายพันธุ์ในร่างกายของเจ้านี่แล้ว สรุปได้เลยว่ามันก็มีข้อเสียเช่นเดียวกัน]

        ทันย่าลอบพยักหน้ารับและรับฟังคำพูดของอาจารย์ตนอย่างเงียบๆ

        [ยีนกลายพันธุ์ของมันได้หยุดการเจริญโตและวิวัฒนาการขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว เท่ากับว่าหลังจากนี้อินทรีทองคำขนเพรชจะไม่สามารถวิวัฒนาการไปยังระดับขั้นถัดไปได้อีก ศักยภาพของมันได้หยุดลงเพียงแค่ขั้นดาวเคราะห์ระดับ 3 ดาว ไม่มีทางเลื่อนไปต่อได้อีก]

        คำตอบข้อแรกได้ทำให้ทันย่าต้องอ้าปากค้างขึ้น เขาถึงขั้นหันขวับไปมองยังเด็กสาวด้วยท่าทางและแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

        [ตอมาคือเรื่องของอายุขัย โดยปกติมอนเตอร์จะมีอายุขัยมากกว่านักสู้พันธุกรรมไปหลายเท่า สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างยาวนาน]

        [ซึ่งมันก็รวมถึงพวกสัตว์อวกาศที่เป็นเผ่าพันธุ์อันแข็งแกร่ง แต่ผลไม้ทองคำนี้ให้ผลลัพธ์ที่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างมาก มันจะดึงเอาศักยภาพในอนาคตออกมาใช้เพื่อให้กลายเป็นพลังงานต่อยีนกลายพันธุ์ ทำให้ยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด เป็นการดึงพลังแฝงออกมาอย่างถึงขีดสุด]

        [ผลลัพธ์ที่ออกมาคือ.. มอนเตอร์ที่กลืนกินผลไม้นี้เข้าไปจะสูญเสียอายุขัยไปถึง 9/10 หมายความว่าถ้าเจ้าอินทรีทองคำขนเพรชมันมีอายุขัยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 3,000 ปี ตอนนี้มันจะเหลือเพียงแค่ 300 ปีเท่านั้น ยังไงระดับขั้นดาวเคราะห์ 1 ขั้นก็มีอายุขัยประมาณ 1,000 ปีอยู่แล้วละนะ]

        [ในเมื่อไม่สามารถวิวัฒนาการไปยังระดับขั้นต่อไปได้ เจ้าอินทรีขนเพรชตนนี้คงจะตายภายใน 300 ปีนี้แล้วละ]

        เมื่อพูดจบดาวาลก็ได้จ้องมองไปยังร่างขนาดใหญ่ด้วยความนึกสงสาร

        สิ่งนี้มันไม่ใช่พรหรือของขวัญสุดแสนวิเศษหรอก ทว่ามันเป็นคำสาปที่ร้ายแรงซะมากกว่า

        แม้แต่ในจักรวาลเอง สิ่งเหล่านี้ก็ถือเป็นอะไรที่ต้องห้าม มันให้ผลลัพธ์ที่ไม่มีทางปฏิเสธหรือช่วยเหลืออะไรได้เลยซักนิด

        “นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอท่านอาจารย์”

        “แบบนี้เขาจะรู้ถึงข้อเสียของมันไหม?”

        ..

        .ถ้าทันย่าได้กินไป จะต้องติดแหง็กเลยเชียวนะ