(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 38 สายตาของพระเอกมีแค่พระรอง

สุดท้าย ซือหลินก็พาเซี่ยเสี่ยวเล่ยกลับมาที่บ้านของเหลียงเฉิน 

ระหว่างทาง เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็อธิบายให้ซือหลินฟัง ว่าทำไมเฉินลั่วลั่วถึงได้มาอยู่ที่บ้านของเหลียงเฉิน และทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่ด้วย 

เทพบุตรอย่าสงสัยฉันเลยนะ ฉันบริสุทธิ์ใจจริงๆ - นี่คือสิ่งที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยปรารถนาที่สุดในตอนนี้ 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยถือโอกาสเล่าเรื่องที่หยวนเฉินขอให้เธอช่วยให้ซือหลินฟังด้วย เพราะยังไงซะ หยวนเฉินก็ได้รับคำแนะนำจากซือหลิน แถมซือหลินก็ไม่ชอบเหวินซิน ถ้าให้เทพบุตรเข้าใจผิด คิดว่าเธอกับเหวินซินสนิทกันคงแย่ 

โชคดีที่พอถึงบ้านของเหลียงเฉิน ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงพอดี ซือหลินใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไป เซี่ยเสี่ยวเล่ยแอบตกใจเล็กน้อย แต่เวลาที่กระชั้นชิดได้ย้ำเตือนเธอว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมัวตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าครัวไป 

ซือหลินเห็นปฏิกิริยาของเธอก็อดขำไม่ได้ 

ดูท่ายัยนี่คงจะโดนเหลียงเฉินกดขี่ไม่น้อย

เหลียงเฉินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาเปลี่ยนเป็นชุดทำงานเดินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นซือหลินที่ไม่รู้มาจากไหนใช้กุญแจสำรองเปิดประตูบ้านเขา เข้ามายืนอยู่ตรงประตู 

อืม ใช่แล้วล่ะ…เขาเมินเซี่ยเสี่ยวเล่ย สายตาของพระเอกมีแค่พระรอง! 

"มาได้ไง?" เหลียงเฉินมองซือหลินที่โผล่มา ถามเสียงเรียบ 

ซือหลินยิ้ม ชี้ไปที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว "มากินอาหารเช้า" 

เหลียงเฉินมองตามไปที่เซี่ยเสี่ยวเล่ย "รู้จักกันเหรอ?" 

เท่าที่เขารู้ ซือหลินไม่ค่อยชอบให้ผู้หญิงมาเกาะแกะข้างตัว

เขารู้ว่านี่อาจเป็นเพราะครอบครัวแม่เลี้ยงของซือหลิน ที่ใช้วิธีสกปรกในการขึ้นเป็นภรรยาของพ่อเขา กลายเป็นคุณนาย ส่วนรอบตัวเขาก็มักจะมีผู้หญิงที่หวังเงิน หวังอำนาจ ใช้วิธีสกปรกแบบนั้นเข้าหา ทำให้ซือหลินไม่มีทัศนคติที่ดีกับผู้หญิงที่มาวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

แต่เซี่ยเสี่ยวเล่ยคนนี้ สายตาที่ซือหลินมองเธอ มันชัดเจนว่ามีความสุข ไม่มีทีท่ารังเกียจหรือต่อต้าน 

"พี่เฉิน ชุดที่พี่ชมว่าผมหล่อครั้งก่อน เสี่ยวเล่ยเป็นคนแต่งตัวให้ผมเอง" ซือหลินอธิบายอย่างอารมณ์ดี "เมื่อเช้าผมเจอเธอหลงทาง พอรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ก็เลยพามาส่ง" 

พูดจบ ซือหลินก็นั่งลงบนโซฟาที่บ้านของเหลียงเฉินอย่างสบายๆ มองไปที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยแล้วตะโกน "หิวจังเลย อาหารเช้าอีกนานมั้ยแม่ครัว?" 

"…" เซี่ยเสี่ยวเล่ย "ฉันชื่อเซี่ยเสี่ยวเล่ยค่ะ!" 

เทพบุตรจ๋า นายเรียกชื่อฉันดีๆไม่ได้เหรอ! ทำไมต้องเรียกฉันว่าพี่เลี้ยงเด็กหรือแม่ครัวด้วย! 

"ก็เธอบอกเองว่าเป็นแม่ครัว" ซือหลินทำหน้าตาใสซื่อ มองเซี่ยเสี่ยวเล่ย ขยิบตาอย่างซุกซน

เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้สึกเหมือนโดนโจมติดคริไปหมื่นแต้ม!

"ฉันก็แค่เถียงนายที่เรียกฉันว่าพี่เลี้ยงเด็กต่างหาก" โดนความหล่อของเทพบุตรโจมตี เซี่ยเสี่ยวเล่ยเลยเถียงไม่ออก ได้แต่พึมพำเบาๆ 

เทพบุตรจ๋า~ อย่ามาหว่านเสน่ห์ใส่กันนะฉันเขิน!

ทำไมถึงได้มีเสน่ห์ขนาดนี้! สมกับเป็นเทพบุตรจริงๆ! 

ซือหลินยิ้ม "เป็นชื่อเรียกที่น่ารักดีออก ตอนกลับด้วยกันเธอบอกเองไม่ใช่หรอว่าฉันมันเทพบุตรชัดๆ มีเทพบุตรตั้งชื่อเล่นให้ ไม่ดีใจหน่อยเหรอ?" 

โอ้โห เซี่ยเสี่ยวเล่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าตอนที่อยู่บนรถ เธอบอกซือหลินว่าเขาเป็นเทพบุตรช่วยชีวิตเธอไว้

"ดีใจก็ได้ค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่รู้จะเถียงยังไง 

ช่างเถอะ นายเป็นเทพบุตร นายพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ 

เหลียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นทั้งสองคนคุยกัน สายตาที่มองเซี่ยเสี่ยวเล่ยก็ดูจริงจังมากกว่าทุกที