ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 หนามยอกเอาหนามบ่ง (1)

        ชั่วพริบตาภายในเรือนเฉาหน่วนแห่งนี้ก็มีคนยืนอยู่เต็ม

        อิ่นซื่อมองสภาพที่ดูไม่ได้ของอู่เวยเมื่อเห็นนางดวงตาแดงก่ำท่าทีอดสู สายตาก็ค่อยๆ เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ตัวอู่เย่ว์

        “ท่านย่าเจ้าคะ ท่านย่าต้องให้ความเป็นธรรมกับหลานนะเจ้าคะ”อู่เวยร่ำไห้ ท่าทางของนางน่าสงสาร “พี่หญิงใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านโกรธข้าแต่อย่างไรเสียข้าก็เป็นน้องสาวของท่าน เป็นลูกท่านพ่อเช่นกันท่านจำเป็นต้องให้บ่าวรับใช้จงใจทำยาหกใส่ข้าเพื่อหยามเกียรติข้าเชียวหรือ”

        อู่เย่ว์ราวกับตกใจท่าทางดูไร้เดียงสาอย่างมาก “เหตุใดน้องหญิงถึงพูดเช่นนี้บ่าวรับใช้คนนี้ไม่ระวังเอง ข้ากำลังจะลงโทษนางอย่างหนักอยู่แล้วเหตุใดถึงกลายเป็นว่าข้าจงใจให้บ่าวรับใช้หยามเกียรติของเจ้าล่ะ”

        คิ้วของอิ่นซื่อขมวดเข้าหากันเล็กน้อยน้ำเสียงก็เย็นเยียบหลายส่วน “ซูหนิงเพิ่งจะกลับมาบ่าวรับใช้ในเรือนนี้ก็ไม่ระมัดระวังขนาดนี้ได้พอเหมาะพอเจาะเชียวนะ”

        อิ๋งชิวสีหน้าเปลี่ยนคุณหนูใหญ่ทนถูกปรักปรำไม่ได้เป็นที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าพูดเช่นนี้เป็นการลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดอีกเดี๋ยวถ้าเป็นเรื่องขึ้นมาคุณหนูใหญ่จะต้องรับเคราะห์อย่างแน่นอนนางจึงรีบพูดขึ้น “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า...”

        อิ่นซื่อทำเสียงฮึดฮัด“คำถามของข้า ถึงคราวให้เจ้าต้องเป็นคนตอบเมื่อไรกัน”

        อู่เย่ว์มีสีหน้าเรียบเฉย นางชินกับความลำเอียงของอิ่นซื่อที่ไม่แม้แต่จะฟังคำอธิบายนานแล้วเมื่อชาติก่อนหลังจากที่ท่านแม่ของนางเสียชีวิตอิ่นซื่อก็เย็นชากับนางที่เป็นหลานอย่างมากถึงมากที่สุดอยากจะเลื่อนให้จ้าวซูเฉี่ยวเป็นฮูหยินอย่างถูกต้องชนิดที่แทบทนรอไม่ไหวให้อู่เวยกลายเป็นคุณหนูใหญ่อย่างแท้จริงถึงขนาดที่ฟังคำของจ้าวซูเฉี่ยวยกนางให้จ้าวเจียงสิง สุดท้ายนางก็ต้องทนดูอู่เฉินถูกทำร้ายจนตายไปความอบอุ่นสุดท้ายภายในใจของนางก็เลือนหายไปนานแล้วเช่นกัน

        นางทำความเคารพอิ่นซื่ออย่างนอบน้อมแล้วพูดขึ้น“ท่านย่ามาได้พอดีเลยเจ้าค่ะ เมื่อครู่ซูหนิงเองก็โมโหมากเช่นกันสาวใช้ที่ซุ่มซ่ามแบบนี้ยังรับใช้อยู่ในเรือนได้อีก ท่านย่าก็ทราบนิสัยของหลานหากบ่าวรับใช้ทำผิด หลานจะต้องลงโทษอย่างหนักแน่นอนทว่าโหรวฮุ่ยกลับไม่ยอมให้หลานลงโทษบ่าวรับใช้คนนั้นหลานรู้ว่าโหรวฮุ่ยใจดีกับบ่าวรับใช้มาตลอด แต่ระเบียบก็คือระเบียบ นึกไม่ถึงว่านางจะโกรธหลานด้วยสาเหตุนี้กล่าวหาว่าหลานบงการให้บ่าวรับใช้คนนั้นทำยาหกใส่นาง”

        ขณะที่อู่เย่ว์พูดสีหน้าก็แสดงความโมโหเล็กน้อยอิ่นซื่อรู้จักหลานสาวทั้งสองคนดีอู่เย่ว์เข้มงวดกับบ่าวรับใช้ไม่ใช่เพิ่งวันสองวัน หากนางอยากรังแกอู่เวยจริงตอนนี้ย่อมไม่มีทางพูดดีกับอู่เวยแล้ว

        อู่เวยโมโหถลึงตาใส่ นางนึกไม่ถึงว่าความสามารถในการกลับดำเป็นขาวต่อหน้าอิ่นซื่อของอู่เย่ว์จะร้ายกาจถึงเพียงนี้น้ำสกปรกชามนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องสาดไปที่ตัวอู่เย่ว์ให้ได้ “ท่านย่าเจ้าคะสาวใช้คนนี้เป็นสาวใช้ในเรือนท่านแม่ ทำผิดก็ต้องตบตีดุด่า หลานย่อมไม่อาจแทรกแซงหลานแค่กลัวว่า...” นางปาดน้ำตาอย่างหวาดกลัว“หลานแค่กลัวว่าสาวใช้คนนี้จะถูกปรักปรำ...”

        นางพูดเช่นนี้ยิ่งชวนให้คิด

        อู่เย่ว์รีบร้อนจัดการสาวใช้ในเรือนของมารดาตัวเองเช่นนี้เพื่อต้องการปกปิดเรื่องบางอย่างหรือไม่

        ทว่ากลับเห็นอู่เย่ว์มองอิ่นซื่อด้วยสีหน้าดื้อรั้น“ท่านย่าเจ้าคะ ในจวนแห่งนี้ท่านย่ามีความยุติธรรมที่สุด ก็แค่สาวใช้คนเดียวหากทำลายความสัมพันธ์ของหลานกับโหรวฮุ่ยด้วยสาเหตุนี้ เรื่องวุ่นวายในครอบครัวเกิดแพร่ออกไปคงไม่ดีไม่สู้ให้ท่านย่าตัดสินใจว่าจะลงโทษสาวใช้คนนี้อย่างไรและจะได้เป็นการสอนหลานพอดีด้วย วันหน้าหลานจะได้รู้ว่าควรจัดการพวกบ่าวรับใช้ที่ไม่รู้จักมารยาทอย่างไรด้วยเจ้าค่ะ”

        คำพูดพวกนี้ของอู่เย่ว์ได้ผลกับอิ่นซื่อมากแววตาที่มองอู่เย่ว์ก็ใจดีมากขึ้น “ได้ เจ้าให้คนพาสาวใช้คนนั้นออกมาถูกผิดอย่างไรจะได้ถามให้รู้เรื่อง”

        อู่เวยกัดริมฝีปากพร้อมลอบยิ้ม อีกเดี๋ยวสาวใช้คนนั้นมาแค่นางแอบส่งสัญญาณให้สาวใช้คนนั้นยืนกรานว่าเป็นความผิดของอู่เย่ว์ เช่นนี้แล้วไม่ว่าอย่างไรอู่เย่ว์ก็หนีความผิดที่รังแกน้องสาวไม่พ้น

        สาวใช้คนนั้นถูกพามาคุกเข่าที่พื้นใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา อู่เวยรีบเดินเข้าไปพูดกับนาง “เจ้ามีความคับแค้นใจหรือไม่สบายใจอะไรก็พูดออกมาได้ตามสบายฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่านผู้เฒ่าอยู่ตรงนี้ พวกท่านให้ความยุติธรรมกับเจ้าได้เจ้าไม่ต้องกลัว”

        “เรียนฮูหยินผู้เฒ่าบ่าวชื่อจินซิน เป็นสาวใช้ในเรือนฮูหยินเจ้าค่ะ เมื่อครู่พอบ่าวเห็นคุณหนูใหญ่บ่าว...บ่าวเหม่อลอยไปชั่วขณะ จึงทำชามยาหก ไม่ทันระวังรดใส่บนตัวของคุณหนูรองเจ้าค่ะ”

        คำพูดนี้ของนางน่าเชื่อถือมากอู่เย่ว์กลับจวนมาครั้งนี้เปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียวแม้แต่ตอนที่อิ่นซื่อเห็นอู่เย่ว์ครั้งแรกยังเกือบทำถ้วยชาในมือหกก็ไม่แปลกที่สาวใช้จะมีอาการตกใจแบบนั้น

        อู่เวยอดร้อนใจไม่ได้จินซินคนนี้ถูกนางซื้อตัวไว้ก่อนแล้ว เป็นสายที่พวกนางส่งมาอยู่ในเรือนนี้ ถึงแม้แผนจะเปลี่ยนแต่นางเชื่อว่าขอเพียงนางส่งสัญญาณชัดเจน จินซินย่อมรู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรแน่นอน“จินซิน เจ้าไม่ต้องกลัว มีอะไรก็พูดออกมาให้หมด มีคนบงการให้เจ้าทำยาหกใส่ข้าหรือไม่ขอแค่เจ้าพูดความจริงออกมา ข้ารับรองว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่เอาเรื่องเจ้า”

        อิ่นซื่อแกล้งไออย่างแรงทีหนึ่งสายตาที่มองอู่เวยเริ่มไม่พอใจ อู่เวยตัดสินใจแทนนางได้ตั้งแต่เมื่อไรนึกถึงท่าทางไม่รู้กาลเทศะของไฉ่เหมยเมื่อครู่แล้ว ในใจของอิ่นซื่อก็เย็นชาลงอีกขั้น

        อู่เวยชะงักไปรู้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไปแล้ว นางรีบเก็บอาการ พูดด้วยท่าทางหวาดกลัว“ท่านย่าเจ้าคะ โหรวฮุ่ยก็แค่เสียใจ ถึงได้ใจร้อนไปหน่อยเจ้าค่ะ”

        อู่เย่ว์มองนางด้วยสายตาเย็นชาทันใดนั้นก็หันไปมองจินซิน แววตาของจินซินอดวูบไหวไม่ได้ “จินซิน วันนี้เจ้าทำผิดย่อมเลี่ยงการถูกลงโทษไม่ได้ แต่หากเจ้ากล้าปิดบัง โทษก็จะมากขึ้นอีกขั้นหนึ่ง”

        อู่เวยพูดประชด “พี่หญิงใหญ่ท่านรีบร้อนข่มขู่นางถึงเพียงนี้ ทำให้ข้ารู้สึกว่าเหมือนมีจุดประสงค์แอบแฝงนะเจ้าคะ”

        “จินซินยังไม่ได้พูดอะไรน้องหญิงก็รีบร้อนพูดอย่างมั่นใจว่ามีคนบงการนางนี่ต่างหากที่ทำให้ข้ารู้สึกราวกับว่ามีจุดประสงค์แอบแฝง” อู่เย่ว์พูดตอบ

        อิ่นซื่อหน้าบึ้งมากกว่าเดิม“พอแล้ว จินซิน เจ้าตอบมา ตกลงว่าเจ้าไม่ทันระวังทำยาหกใส่คุณหนูรองเองหรือว่าถูกใครบงการมาจริงๆ จงใจทำยาหกใส่ตัวคุณหนูรองเพื่อหยามเกียรติของนาง”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97