ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ชิงชิงนึกไม่ถึงว่าเรือนหอจะถูกสร้างอย่างรวดเร็วภายในป่าลึกลับ ทำให้วันนี้นางกลายเป็นเจ้าสาวสวมชุดแดงที่กำลังเข้าพิธีสมรส

คู่บ่าวสาวกราบไหว้ฟ้าดินพร้อมกัน ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ส่วนใหญ่เป็นพี่น้องพรรคยาจก แต่ที่น่าแปลกก็คือ เหตุใดเจ้าบ่าวถึงไร้ญาติขาดมิตรเช่นนี้ โดยญาติฝ่ายเจ้าบ่าวที่มาร่วมงานมีเพียงพ่อบ้านและหงเอ๋อเท่านั้น

ฉินฟงร่วมดื่มเหล้ากับหลงกว้านซึ่งเป็นหัวหน้าพรรคยาจกคนใหม่ และพี่น้องพรรคยาจกทุกคน

“เจ้าก็ถือว่าเป็นน้องเขยของข้าแล้ว ว่าแต่ทำไมน้องเขยของข้าถึงไม่มีญาติมาร่วมงานเลยล่ะ” หลงกว้านสงสัย

“พวกท่านรังเกียจข้าที่ข้าไร้ญาติหรือไม่” ฉินฟงถาม

“555 ขนาดท่านยังไม่รังเกียจยาจกอย่างพวกเรา พวกเราจะรังเกียจท่านได้ยังไงล่ะ น้องเขย มา มา มาดื่มกันดีกว่า” หลงกว้านกล่าวอย่างเป็นกันเอง

เมื่อแขกเหรื่อแยกย้ายกันกลับ ฉินฟงซึ่งคอแข็งมากก็เดินเข้าไปในห้องหอ เขาเดินไปหาเจ้าสาวด้วยความดีใจ หลังจากที่เขานั่งเคียงคู่กับเจ้าสาวบนเตียง เขาก็ค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าออก พร้อมกับเชยคางชิงชิงเบาๆ

“นี่ข้าเมาหรือเปล่า ทำไมเจ้าถึงหน้าแดงนักล่ะ” ฉินฟงแกล้งแซว

“เลิกแซวข้าเถิดท่านพี่” ชิงชิงมีท่าทางเหนียมอาย

“งั้นมาดื่มเหล้ามงคลกัน” ฉินฟงยิ้มแล้วเดินไปรินเหล้าทั้งสองจอก และถือไปให้เจ้าสาว

เจ้าบ่าวเจ้าสาวคล้องแขนกันถือจอกเหล้า และต่างคนต่างดื่มจนหมดจอก

หลังจากฉินฟงวางจอกเหล้า เจ้าบ่าวก็กลับมานั่ง กำลังจะกอดเจ้าสาว แต่ว่า

“ช้าก่อนท่านพี่” ชิงชิงกล่าวพร้อมกับกระถดตัวหนี

“ทำไมล่ะชิงชิง” ฉินฟงสงสัย

“ข้ามีข้อแม้ หากท่านไม่รับปาก ข้า เอ่อ ก็ไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับท่านได้” ชิงชิงกล่าวสีหน้าจริงจัง

“เจ้าว่ามาเถิด” ฉินฟงรอฟัง

“ข้าเติบโตกับพี่น้องพรรคยาจก แม้นพวกเรามีฐานะยากจน แต่ก็อยู่กันแบบพี่น้อง คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ทำบางสิ่งบางอย่างให้แก่กันด้วยมิตรภาพโดยไร้สินจ้าง ดังนั้นหากท่านอยากรับข้าเป็นฮูหยินของท่าน ท่านจะต้องเปิดร้านหมอช่วยชีวิตผู้คน โดยไม่จำเป็นต้องมีข้อแม้หรือต้องทำอะไรแลกเปลี่ยน ท่านสามารถคิดค่ารักษากับผู้ป่วยได้ตามสมควร ท่านทำได้หรือเปล่า” ชิงชิงกล่าวพร้อมกับลุ้น

ฉินฟงขยับตัวออกห่างเพื่อฉุกคิด

ชิงชิงเห็นท่าทีของเขาก็นึกว่าเขาคงทำไม่ได้ ก็เลยลุกจากเตียงและกำลังจะเดินออกจากห้องหอ

ฉินฟงรีบลุกตามและเดินไปกอดนางจากด้านหลังจนนางตกใจ

“ข้ารักเจ้ามากนะชิงชิง ข้ารับปากเจ้า ข้าจะเปิดร้านหมอเพื่อเจ้า พอใจรึยัง” ฉินฟงกระซิบข้างหูชิงชิง

ชิงชิงยิ้มและหันกลับไปกอดเจ้าบ่าวตอบ นางกล่าวบ้าง “ข้ารู้ว่าท่านพี่เป็นคนดีมีเมตตา แต่ที่ท่านพยายามเลิกเป็นหมอ คงมีเหตุผลบางอย่างใช่มั้ยคะ”

“ข้าบอกเหตุผลเจ้าไม่ได้จริงๆ ชิงชิง” ฉินฟงจำเป็นต้องปกปิด

“ข้าเข้าใจค่ะ” ชิงชิงไม่อยากบีบคั้นเจ้าบ่าว

ฉินฟงคลายอ้อมกอด แล้วจับไหล่ของนาง สักพักก็เชยคางหญิงในดวงใจ เขาจุมพิตกับนางเบาๆ เมื่อทั้งสองกอดจูบกันสักพัก ฉินฟงก็อุ้มเจ้าสาวไปนอนบนเตียง

ผ้าม่านแดงถูกปล่อยลง เห็นเพียงเงาที่ทั้งสองมีอะไรกันผ่านผ้าม่านเท่านั้น

********************************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น คู่สามีภรรยาหมาดๆ พากันมานั่งที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารตั้งไว้รออยู่แล้ว

“เหตุใดถึงมีสามที่ล่ะ” ฉินฟงสอบถามสาวใช้

“เรียนนายน้อย ท่านหานอู่ฟื้นแล้วค่ะ” หงเอ๋อรายงาน

“พี่หานอู่ฟื้นแล้ว” ชิงชิงกำลังจะลุกไปหาหานอู่ เมื่อเห็นเขากำลังเดินมาที่โต๊ะอาหาร

ฉินฟงรีบรั้งตัวฮูหยินไว้ และพูดเชิงดุว่า “อย่าลืมสัญญาสิฮูหยินของข้า”

ชิงชิงเลยนั่งประจำที่อย่างสำรวม และปล่อยให้สามีจับมือไว้อยู่อย่างนั้น

ตอนนี้หานอู่แข็งแรงขึ้นมากแล้ว เขาเดินไปนั่งร่วมโต๊ะราวกับคนที่ไม่เคยป่วยมาก่อน “ข้าได้ข่าวว่าพวกเจ้าแต่งงานกันแล้ว ข้าขอแสดงความยินดีด้วยจริงๆ "

“ข้าก็ดีใจที่เจ้าหายเป็นปลิดทิ้งแบบนี้ แต่เจ้าจะต้องมอบค่าตอบ…” ฉินฟงเผลอพูดด้วยความเคยชิน

“ท่านพี่ก็อย่าลืมสัญญาสิคะ” ชิงชิงกล่าวเตือน

“สัญญาอะไรกันงั้นหรอ” หานอู่อยากรู้

“สามีของข้าจะเปิดร้านหมอแล้วค่ะ” ชิงชิงพูดอวด

“ดีแล้ว บ้านเมืองเราจะได้มีหมอเก่งๆ อย่างเจ้าคอยรักษา” หานอู่รู้สึกยินดี

“เจ้าไม่โกรธหรอ ที่ข้าแต่งงานกับคู่หมั้นของเจ้า” ฉินฟงสงสัย

“หมั้นกันที่ไหนล่ะ พวกเราเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกันต่างหาก” หานอู่ยอมเผย

“แสดงว่าพวกเจ้าตั้งใจจะหลอกองค์หญิงนี่เอง” ฉินฟงเริ่มเข้าใจ

“เอ้อใช่ นี่มันวันไหนแล้ว ข้าจะต้องไปสารภาพกับองค์ไทเฮา” หานอู่เพิ่งนึกได้

“เจ้าหลับเป็นเวลา 14 วันแล้วรู้ตัวหรือเปล่า” ฉินฟงกล่าว

“ห๊า ว่าไงนะ แสดงว่าข้าก็ผิดคำพูดกับองค์หญิงน่ะสิ ข้าต้องรีบไปพบพระองค์แล้ว” หานอู่นึกขึ้นได้

“ป่วยการเปล่าค่ะพี่หานอู่ องค์หญิงเสด็จไปแคว้นเยี่ยแล้ว” ชิงชิงกล่าวเสียงเศร้า

“พระองค์เสด็จไปทำไม” หานอู่สงสัย

“ทรงตั้งพระทัยจะไปอภิเษกกับท่านอ๋องแห่งแคว้นเยี่ยเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างแคว้น” ฉินฟงกล่าว

“ไม่ได้นะ พระองค์ทรง เอ่อ มีอะไรกับข้าแล้ว” หานอู่ยอมเผย

“ห๊า! ว่าไงนะ! นี่ท่านกล้าล่วงเกินองค์หญิงได้ยังไง ไม่กลัวโดนตัดหัวหรือไง” ฉินฟงตกใจพอๆ กับฮูหยินที่เอามือปิดปากเพราะอึ้งมาก

“ข้าตั้งใจจะเดินทางไปรับท่านพ่อท่านแม่มาที่เมืองหลวงก่อน ค่อยไปที่ตำหนักองค์ไทองค์เพื่อสารภาพผิดทุกอย่าง แต่ดันหน้ามืดในระหว่างเดินทาง และทุกอย่างก็เสียแผนไปหมด” หานอู่ยอมเล่าเรื่องทุกอย่าง

“ถึงว่าพระองค์ถึงทรงประชดท่านไปอภิเษกกับท่านอ๋อง” ชิงชิงเริ่มเข้าใจ

“ยังไงข้าก็ยกว่าที่ฮูหยินของข้าให้ใครไม่ได้ ข้าจะรีบตามไปห้ามองค์หญิงเข้าพิธี” หานอู่กำลังจะเดินออกไปจากกระท่อม

ฉินฟงรีบรั้งเขาไว้ “ไม่มีทางที่องค์หญิงจะกลับกับท่านหรอก เพราะการอภิเษกเป็นการทำเพื่อแผ่นดิน พระองค์ทรงไม่ยอมเป็นต้นเหตุของสงครามหรอก และอีกอย่างป่านนี้พระองค์คงเสด็จไปถึงพระราชวังแคว้นเยี่ยแล้วล่ะ ท่านไปไม่ทันหรอก”

หานอู่รู้สึกหมดหนทาง เพราะเขานอนสลบนานจนเกินไป ยังไงก็ไปไม่ทันพิธีอภิเษก ดังนั้นหลังจากเขาทานอาหารเสร็จ ก็ไปขอเหล้าจากพ่อบ้านมาดื่ม

“พี่หานอู่ไม่ควรดื่มเหล้าแบบนี้นะคะ” ชิงชิงพยายามเดินเข้าไปห้าม

“ฮูหยิน เจ้าไปดูสมุนไพรกับหงเอ๋อเถอะนะ เดี๋ยวข้าอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายเจ้าเอง” ฉินฟงเอาตัวเข้าไปกันไว้

“ค่ะท่านพี่” ชิงชิงมองตาสามีก็รู้ว่าเขาเตือนไม่ให้นางเข้าใกล้ชายอื่น

********************************************************

พอหานอู่ดื่มจนเมามาย ก็เพ้ออะไรมากมาย “ยกโทษให้กระหม่อมด้วยพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจจะตระบัดสัตย์กับพระองค์เลยจริงๆ กระหม่อมสาบานได้”

“ท่านเมามากแล้วนะหานอู่ ไปนอนก่อนเถอะ” ฉินฟงพยายามห้าม

ชิงชิงเดินมาเรียกสองหนุ่มไปทานอาหารเย็น แต่ก็ต้องตกใจที่อยู่ดีๆ หานอู่เดินเข้าไปกอดชิงชิง

ฉินฟงรีบจับตัวมือปราบแยกออกมา พร้อมกับต่อยเขาจนตาเขียวปั๊ด

ชิงชิงรีบเข้าไปห้ามสามี “ท่านพี่ เขาเมาเท่านั้น เขาไม่ได้ตั้งใจมากอดข้าหรอก”

“ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ ถ้ามีอีกครั้ง ข้าจะโยนพี่เจ้าออกนอกป่า” ฉินฟงพูดเสียงแข็งด้วยความโกรธ

หานอู่นั่งกับพื้นพร้อมกับพูดคร่ำครวญ “ข้าสูญเสียว่าที่ฮูหยินให้คนอื่นไปแล้ว”

ฉินฟงส่ายหน้าเพราะเริ่มสงสาร เขาก็เลยช่วยประคองหานอู่ไปนอนบนเตียงดีๆ พร้อมกับบอกหงเอ๋อให้เช็ดหน้าและเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้มือปราบไร้สภาพคนนี้