หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 25 

ผู้โดยสารที่แสนวิเศษ (รีไรท์)

 หยางเซียวเล่อขดริมฝีปากของเขา เขาไม่รู้ว่า                  หลี่เหวินหยูกำลังประสบกับปัญหาอะไร จนเขาไม่อยากพูดถึงมัน ในกรณีนี้หยางเซียวเล่อจะไม่เข้าไปวุ่นวาย

สถานที่ที่เขาอยู่ที่นี่เป็นตัวเมือง ซึ่งเป็นย่านใจกลางเมือง เขาจำได้ว่ามีถนนสายกลางในตัวเมือง ซึ่งมีผู้คนหลั่งไหลเป็นจำนวนมาก และมีบ้านเช่าด้านหน้าอาคารหลายหลัง ทั้งขนาดเล็กและใหญ่ เขาอาจจะไปที่นั่นเพื่อค้นหาบ้านเช่าได้

ขณะนี้เป็นเวลาประมาณ 11 โมง ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วนของการทำงานและการเข้าเรียน 

หยางเซียวเล่อยืนอยู่หน้าร้านขายยาเทียนเหอ และรอนานกว่าสิบนาที เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของรถแท็กซี่

"เฮ้อ มันลำบากเกินไปที่จะอาศัยอยู่แบบไม่มีรถ ฉันต้องได้ใบขับขี่โดยเร็วที่สุด"

การซื้อรถเป็นเรื่องง่ายสำหรับหยางเซียวเล่อ แต่ถ้าเขาไม่มีใบขับขี่ ซื้อรถไปก็เท่านั้น

หลังจากรอคอยประมาณสิบนาที ในที่สุดหยางเซียวเล่อ ก็พบแท็กซี่ว่างเขารีบโบกรถทันที

แต่ใครจะไปรู้ ว่าจะมีสาวสวยที่แต่งหน้าจัด นั่งอยู่บนรถคนหนึ่ง

เมื่อรถจอดสาวสวยที่นั่งด้านหลังคนขับเหลือบมอง   หยางเซียวเล่ออย่างรังเกียจ และพูดกับคนขับอย่างไม่พอใจว่า “นี่คนขับ ใครบอกให้หยุดรถ?”

คนขับรถ พูดขึ้นว่า "คุณไม่เห็นว่า มีคนโบกรถเหรอ"

สาวสวยคนนั้น ไม่พอใจมาก แล้วพูดว่า "คุณมองว่าเขาเป็นผู้โดยสาร แล้วฉันไม่ใช่ผู้โดยสารเหรอ"

จากนั้นคนขับรถพูดขึ้นว่า "คุณให้ผมวิ่งมา 15 ไมล์ แต่ให้เงินผม 5 หยวน ค่าโดยสารไม่พอที่จะเติมน้ำมันด้วยซ้ำ และคุณยังขอติดรถผมมา คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินดังนั้น สาวสวยก็พ่นลมหายใจและหยุดพูด เธอเหลือบไปมองหยางเซียวเล่อที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ อย่างเย็นชา และกระซิบ " ดูสภาพเขานั้น ยากจนกว่าฉันเสียอีก"

หยางเซียวเล่อที่ได้ยินคนสองคนถกเถียงกัน ในความเป็นจริงแล้ว เขากำลังทำอะไรไม่ถูก จากสถานการณ์นี้ คาดว่าเขาจะไม่สามารถรอรถบัสในอีกครึ่งชั่วโมงได้

ดังนั้นเขาจึงขึ้นรถมาแล้วพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ใครจะยากจนกว่ากัน ไม่สำคัญเท่ากับการจ่ายค่าโดยสาร?”

คนขับรถมองไปที่หยางเซียวเล่ออย่างซาบซึ้งและพูดว่า "ถูกต้อง"

ดูเหมือนว่าประโยคนี้จะทำให้สาวสวยโกรธจัดแต่กลับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้ เธอพูดขึ้นว่า “โอ้ ฉันไม่ได้พูดเก่งนัก ผู้ชายสองคนมานั่งทะเลาะกับผู้หญิงคนหนึ่ง มันตลกจริงๆ?"

หยางเซียวเล่อหันศีรษะมา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าคุณมีความสามารถ คุณก็กระโดดลงหรือบินออกไปสิ อย่าเบียดเสียดกับผม ในรถคันเดียวกัน และอย่าพูดถึงเรื่องเพศ ทุกวันนี้ไม่ว่าเพศไหนก็เท่าเทียมกันแล้ว”

ผู้หญิงคนนั้น ยิ่งโกรธจัด เธอชี้ไปที่จมูกของ                 หยางเซียวเล่อ แล้วตะโกนว่า “คุณมันใจร้าย”

“หืม ผมเป็นคนใจร้ายเหรอ... ผมไม่อยากมาเถียงกับผู้หญิง”

หยางเซียวเล่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงปากร้ายคนหนึ่ง เขาจึงไม่อยากสนใจเธอ เขาหุบปากลงทันที ไม่ปริปากพูดต่อ

แต่ใครจะไปรู้ ผู้หญิงคนนั้นยังคงบ่นอยู่ข้างหูของเขา

“ดูคุณสิ คุณมีทักษะที่ยอดเยี่ยม และปากกล้า รังแกผู้หญิงอย่างฉันที่อ่อนแอ เกรงว่าถ้าฉันเปลี่ยนเป็นผู้ชาย คุณคงจะวิ่งหนี”

“ประมาณการว่าเสื้อผ้าบนตัวคุณรวมๆ กัน ยังไม่ถึง 200 หยวน น่าสงสารจริงๆ คนจนอย่างคุณที่หาเงินมาตลอดชีวิต ไม่มีวันได้พักผ่อน พวกเขาสมควรที่จะอยู่ในบ้านเช่าผุๆ พังๆ ที่แออัดหลายสิบคน ”

หยางเซียวเล่อ เหลือบมองคนขับรถที่ขดริมฝีปากของเขา บ่งบอกว่าเขาอดกลั้นกับผู้หญิงประเภทนี้อยู่ หยางเซียวเล่อจึงถอนหายใจและเลือกที่จะอดทน

เพียงแค่นั่งฟังสิ่งที่คนผู้นั้น กล่าวหาเขาโดยไม่ปริปากพูด จากทางด้านหลัง

“โชคร้ายจริงๆ ที่วันนี้ฉันพึ่งจะมีโอกาสได้ออกไปนอกบ้านครั้งแรก แต่กลับเจอสองสิ่งนี้ที่ทำลายอารมณ์ดีๆ ของฉันไปทั้งวัน มันน่าขยะแขยง”

“ถ้าแม่ไม่ได้เอารถไปล้าง ฉันจะเจอเรื่องน่ารำคาญแบบนี้ได้ยังไง” จากนั้นเธอหยิบกุญแจรถออดี้ออกมาจากกระเป๋าของเธอ แล้วเขย่าไปมา ราวกับว่า มันจะช่วยบรรเทาความโกรธของเธอได้

“เห็นไหม เห็นไหมว่านี่คือรถออดี้ คุณไม่สามารถหาเงินซื้อรถแบบฉันได้หรอกตลอดชีวิตนี้ ค่าลิปสติกของฉันคงจะพอๆ กับเงินเดือนหลายเดือนของคุณ คุณจะมาเปรียบเทียบกับฉันได้อย่างไร”

“แล้วคุณเคยเห็นกระเป๋าหลุยส์วิตตองไหม แฟนของคุณจะไม่ได้รับความหรูหราแบบนี้ในชั่วชีวิตของเธอ”

“คิดว่าคุณคงไม่มีเงินซื้อรถหรูหราหรอก เจ้านายของฉันเป็นคนใหญ่โตมาก เขาสามารถไล่ลูกน้องออกไปได้หลายสิบคน”

หยางเซียวเล่ออดไม่ได้ที่ต้องการจะลงจากรถด้วยตนเอง!

“ทั้งหน้าของคุณ ตา จมูก หางตา และคางของคุณสามารถขูดรองพื้นออกมาได้หลายกิโลมากๆ  ถ้าคุณมีเงินถึงขนาดนั้น ทำไมถึงต่อค่าโดยสารไม่กี่บาทเป็น สิบห้าไมล์ 5 หยวนล่ะ

คุณนี่มันขี้เหนียวจริงๆ หรือว่าจริงๆ แล้วคุณถังแตก?”

“คนที่รู้ดีไปทั่ว แต่สุดท้ายกลับไม่เรื่องของรู้ตัวเอง โปรดส่องกระจก ก่อนออกไปข้างนอก ใบหน้าของคุณ เกือบจะละลายกลายเป็นดินน้ำมันเพราะรองพื้น ตอนนี้คุณยังสวยเหมือนนางฟ้า อย่างที่ตนเองคิดอยู่ไหม

ถ้าผมเป็นเจ้านายของคุณ ผมคงรู้สึกแย่และไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าคุณ”

“บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ , บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ, บี๊บ”

หยางเซียวเล่อร้องดุด่า ราวกับห่ากระสุน เขาไม่ให้โอกาสผู้หญิงคนนี้ขัดจังหวะหรือแก้ตัวใดๆ ทำให้หญิงสาวคนนั้นโกรธจัดและทึ้งเสื้อผ้าตนเองอยู่ที่เบาะหลัง ราวกับว่าเธอกำลังต้องการที่จะต่อสู้จนตัวตาย

ผู้หญิงประเภทนี้ไม่สามารถทนต่อการถูกยั่วยุได้จริงๆ ดังนั้นเมื่อถึงปลายทางของหยางเซียวเล่อ เขาก็ไม่อยากอยู่ในรถอีกสักวินาทีเดียว ดังนั้นเขาจึงจ่ายเงินและรีบลงจากรถ

เมื่อจ่ายค่าโดยสาร เขายังจ่ายเพิ่มอีกสิบหยวนและบอกคนขับว่า “สิบหยวนนี้ ห้าหยวนคือความเห็นใจในธุรกิจของคุณที่มันไม่ง่ายเลย อีกห้าหยวนเป็นค่าโดยสารของป้าคนนี้ ครอบครัวที่ยากจนของเธอ ไม่สามารถจ่ายค่าโดยสารเกินห้าหยวนได้” ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่เป็นการดูถูกครั้งใหญ่!

ผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูและต้องการไล่ตาม                  หยางเซียวเล่อ แต่เธอจะตามเขาทันได้อย่างไร 

หลังจากรับประทานอาหารและช้อปปิ้งบนถนนที่พลุกพล่านในยามบ่าย ในที่สุดหยางเซียวเล่อ ก็พบบ้านเช่าที่น่าพอใจ

ที่แห่งนี้กว้างใหญ่มาก มีทั้งหมด 2 ชั้น ก็เพียงพอแล้ว ที่จะสามารถแบ่งแยกสัดส่วนอย่างชัดเจน  ครึ่งแรกสำหรับการค้าขาย ครึ่งหลังสำหรับโกดัง และชั้นสองสามารถใช้เป็นพื้นที่เก็บของอื่นๆ ได้

ค่าเช่าที่นี่ไม่ถูกมาก ค่ามัดจำ 2.8 ล้าน บวกค่าเช่าปีแรกรวม 3.5 ล้าน!

หลังจากต่อรองราคากัน ในที่สุดราคาก็ลดลงที่ 3 ล้านหยวน

ระหว่างที่คุยกันอยู่ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา และร้องบ่นว่า "โชคร้ายจริงๆ ไปเจอคนเก็บขยะที่ไหนก็ไม่รู้ ฉันซวยจริงๆ" ผู้หญิงคนนั้นตบเสื้อผ้าของเธอ และยิ้มให้เจ้าของบ้านแล้วพูดว่า “ขอโทษนะลุงเผิง ฉันมาสายไปหน่อย”

ลุงเผิงเจ้าของบ้าน เหลือบมองเธออย่างแผ่วเบา เขาชี้ไปที่หยางเซียวเล่อ และพูดว่า “เธอจะต่อสัญญาเช่าไหม ชายหนุ่มคนนี้ยังรอเช่าต่ออยู่ ถ้าวันนี้เธอไม่จ่ายค่าเช่า ฉันจะยกให้เขาเช่าต่อจากเธอ!”

ดวงตาของหญิงสาวและหยางเซียวเล่อสบกันในทันที และทั้งสองฝ่ายต่างตกตะลึงในเวลาเดียวกัน!

เพราะผู้หญิงคนนี้คือ ยัยตัวร้ายในรถแท็กซี่!