ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

เสียงระฆังภายในเขตสำนักหมื่นกลจักรดังกังวานต่ำ

ก้องสะท้อนทั่วแคว้นโลหะราวกับเสียงลมหายใจของจักรกลโบราณที่ยังมีชีวิต

หลิงเซียวนั่งนิ่งอยู่ภายในห้องฝึกส่วนตัวของตน

หลังการประลองกับเหลียนอวิ๋นเพียงวันเดียว พลังจิตในร่างเขากลับยิ่งนิ่งสงบยิ่งขึ้น

ไม่ใช่เพราะพักฟื้น…แต่เพราะกำลัง “แปรรูปพลัง”

เขานั่งขัดสมาธิบนแผ่นกลไกทองแดงที่ฝังไว้กลางห้อง

ปลายนิ้วแตะวงจรจิตภายในร่าง — กลจักรพลังปราณหมุนช้าลง ราวกับกำลังปรับสภาพใหม่

‘จิตของข้า…มันไม่ใช่แค่พลังที่เพิ่มขึ้น’

‘แต่กำลังเปลี่ยนวิธีที่ข้ามองโลก…’

ในห้วงจิต เขาเห็นฟันเฟืองขนาดมหึมาหมุนวนอยู่ในความว่างเปล่า

เหมือนโลกทั้งใบประกอบขึ้นจากโครงสร้างและกลไกที่ซ้อนทับกันไม่รู้จบ

และตรงแก่นกลางของโครงสร้างนั้น—มีบางสิ่งกำลังรอเขาอยู่

ทันใดนั้น ประตูไม้เปิดออก

เฟิ่งเหยาเดินเข้ามาอย่างเงียบงันพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ

“จดหมายจากอาจารย์เยว่อี้” นางยื่นให้

หลิงเซียวรับมา เปิดดูคร่าว ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ข้าได้รับเชิญไปยัง ‘หอแก่นกลาง’…?”

เฟิ่งเหยาพยักหน้า

“นั่นคือสถานที่สำหรับผู้ที่ถูกคัดเลือกให้เรียนรู้ศาสตร์ลับของสำนักโดยตรงจากกลจักรแก่นกลาง”

“ไม่เคยมีศิษย์ใหม่คนใดได้รับเชิญภายในเดือนแรก…เจ้าเป็นคนแรก”

หลิงเซียวหลุบตาลง

“…หรือเพราะ ‘มัน’ เลือกข้า”

—

หอแก่นกลางมิได้ตั้งอยู่กลางนครอย่างที่คิด

แต่มันฝังลึกอยู่ภายใต้ฐานของหอคอยจักรกลหลัก — ต้องเดินผ่านทางเดินเวียนวงกลมทอดยาวที่สร้างจากหินจักรโลหะซ้อนกันถึงเจ็ดชั้น

ระหว่างทาง เขาพบกับเหล่าอาวุโสที่ยืนเฝ้าเหมือนหุ่นกลนิ่ง

พวกเขาไม่เอ่ยคำใด เพียงผงกศีรษะเบา ๆ เมื่อเขาผ่านไป

และในที่สุด…เขาก็มาถึงห้องกลมขนาดใหญ่

กลางห้อง มีแท่นโลหะโบราณหนึ่งตั้งอยู่ บนแท่นคือ “แก่นกลางแห่งจักรกล”

มันคือวัตถุทรงกลมสีเงินหม่น ผิวเป็นเส้นลายละเอียดหมุนวนราวกับวงจรเวทนับไม่ถ้วน

ภายในมีแสงจาง ๆ ที่ไม่หยุดเคลื่อนไหว

มันไม่พูด ไม่ส่งเสียง

แต่เพียงยืนอยู่ใกล้ก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ซึมเข้าสู่จิต

“สัมผัสมัน…แล้วเจ้าจะรู้”

เสียงของเยว่อี้ดังก้องจากมุมห้อง เขายืนอยู่ตรงเงามืด ไม่เดินเข้ามาใกล้

หลิงเซียวมองแก่นกลางอยู่ครู่หนึ่ง…ก่อนจะยื่นมือออกไป

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลง

ภาพในสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

—

เขาเห็นอดีตกาลไกลโพ้น

สำนักหมื่นกลจักรยังไม่มีแม้แต่เสาแรก

มีเพียงชายผู้หนึ่ง—กำลังนั่งเงียบงันท่ามกลางภูผาหิมะ ถือแผ่นไม้หนึ่งแผ่น

แต่สิ่งที่ชายผู้นั้นเขียนลงไป…กลับไม่ใช่อักษร

แต่เป็น “สูตรกลไกของโลก”

ฟันเฟืองหมุนจากอากาศ

พลังวิญญาณไหลเป็นท่อเส้นเลือด

และเส้นสายแห่งโชคชะตาก็ถูกปรับแต่งได้เหมือนแกนหมุน

ภาพนั้นเปลี่ยน

เขาเห็นนักประดิษฐ์ผู้เปลี่ยนเสียงดนตรีให้กลายเป็นคลื่นทำลาย

เห็นผู้ใช้เวทกลผนวกกลศาสตร์กับจิตวิญญาณกลายเป็น “จอมเวทจักรกล”

เห็นจักรกลขนาดใหญ่ยืนต้านทัพนับหมื่นด้วยเพียงผู้ควบคุมหนึ่งคน

แต่เหนือทั้งหมดนั้น

เขาเห็นแก่นกลางของโลก—ที่ไม่ใช่พลัง

แต่คือ “ความเข้าใจ”

—

หลิงเซียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เหงื่อเย็นไหลจากไรผมลงสู่คาง

แต่แววตาของเขากลับใสกระจ่างดั่งกระจกใส

เยว่อี้เดินเข้ามา

“เจ้าสัมผัสมันแล้วใช่หรือไม่”

“ใช่”

เสียงเขานิ่ง แต่หนักแน่น

“เจ้าจะเริ่มเข้าใจว่า ‘พลัง’ มิใช่สิ่งที่ต้องฝึก…แต่คือสิ่งที่ต้อง ‘เปิดเผย’ จากภายใน”

“จากนี้ไป—เส้นทางของเจ้า จะไม่ใช่แค่ของศิษย์แห่งหมื่นกลจักร…”

“…แต่คือผู้ที่อาจเดินเข้าสู่ระดับ ‘ผู้ออกแบบจักรวาล’ ได้ในสักวัน”