สองสัปดาห์กับการมาเรียนค่อนข้างจะไปได้ดี แถมยังได้เพื่อนมาหนึ่งคนชื่อพลับจีน เป็คนเดียวกับที่เขาเคยช่วยเมื่อตอนมาสมัครเรียน
ไม่รู้เป็ความบังเอิญหรือเปล่าถึงได้มาเรียนคณะเดียวกันสาขาเดียวกัน แถมยังลงเรียนเหมือนกันทุกวิชาอีก
และแน่นอนว่าเป็อีกฝ่ายที่เข้าหาน่านน้ำก่อนเพราะจำได้ จากนั้นก็เริ่มคุยกันมากขึ้น แม้น่านน้ำจะพูดน้อยตามวิสัยต่างจากอีกคนก็ไม่ใช่ปัญหา
“เลิกเรียนไปนั่งเล่นที่ร้านก่อนไหม” พลับจีนเอ่ยถามระหว่างเดินไปห้องเรียน
“เราไปก็กวนเวลาพลับทำงานเปล่า ๆ”
ก่อนหน้านี้เคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง เป็ร้านเบเกอรี่ใกล้ ๆ มหา’ ลัยที่พลับจีนทำงานอยู่ มีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย หากเขาไปนั่งเล่นอยู่ที่นั่นเพื่อนคนนี้ก็คอยแต่จะเดินหาไม่หยุดกลัวว่าเขาจะเบื่อ เป็อย่างนั้นมีหวังเ้าของร้านได้ว่าเอาพอดี
“งั้นเรียนเสร็จจะกลับเลยเหรอ ไหนบอกว่าวันนี้แฟนไม่ว่าง”
“นั่งวินกลับก็ได้ คอนโดฯ ไม่ได้ไกลมากสักหน่อย”
“กลับไปอยู่ห้องคนเดียวไม่เหงาหรือไง”
“ไม่หรอก”
พลับจีนมุ้ยปากเซ็ง ๆ เล็กน้อยครั้นพูดยังไงเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองไม่ยอมไปตามคำเชิญชวน
น่านน้ำยิ้มเอ็นดูเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเอง เขาพอจะเข้าใจว่าพลับจีนอยากให้ไปแต่เขาก็ไม่อยากกวนเวลาทำงานของเพื่อน
คิดไปคิดมาการได้เจอพลับจีนอาจจะเป็โชคชะตาของเขาสองคนก็เป็ได้ อย่างที่รู้พลับจีนเป็คนพูดเก่งเ้าตัวมักจะเล่านู่นเล่านี่ไปเรื่อยจนทำให้เราสองคนเริ่มสนิทกัน
เท่าที่สังเกตพลับจีนเป็คนที่ตั้งใจเรียนมาก ๆ คนหนึ่ง เวลาเรียนเ้าตัวจะตั้งใจฟังอาจารย์อธิบาย ทั้งยังจดทุกอย่างที่เป็ความรู้ บางครั้งน่านน้ำจดไม่ทันก็ได้เลคเชอร์ของพลับจีนที่ช่วยไว้
วันนี้มีเรียนถึงบ่ายสองน่านน้ำจึงอยากกลับไปจัดห้อง พร้อมกับทำอาหารไว้รอคินทร์กลับมาทานด้วยกันตอนเย็นในวันครบรอบ 7 เดือนที่เป็แฟนกัน
แต่ทว่าก้าวออกมาจากห้องเรียนก็เจอกันบรรยากาศอึมครึมครึ้มฟ้าครึ้มฝน อีกไม่นานฝนก็คงเทลงมา เพียงแค่เห็นน่านน้ำก็ใจสั่นขึ้นมาทันที อยาฝ่างนั้นเขาควรรีบกลับให้ถึงคอนโดฯ ก่อนที่ฝนจะตกลงมา
“พลับพอดีเราต้องรีบกลับแล้ว”
“แล้วจะกลับยังไง ดูเหมือนฝนจะตกด้วย”
“เดี๋ยวเรียกแท็กซี่เอาก็ได้”
“โอเค”
พลับจีนไม่ได้รู้เื่อาการของน่านน้ำ ทว่าเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีก็ไม่ได้ถามอะไรมาก
เดินลงมาจากอาคารเรียนพลับจีนก็ยืนรอรถเป็เพื่อนน่านน้ำก่อนจะไปทำงาน เพราะไม่อยากปล่อยให้อยู่คนเดียว แต่เหมือนว่ารถคนที่มารับจะไม่ใช่แท็กซี่
“น่านขึ้นรถ”
กระจกรถฝั่งข้างคนขับเลื่อนลงก่อนเ้าของรถจะะโเรียกเด็กหนุ่มให้ขึ้นรถ ตอนแรกน่านน้ำก็ตั้งใจจะเรียกแท็กซี่อย่างที่บอกพลับจีน แต่คินทร์ส่งข้อความมาบอกว่าให้เคนมารับ เพราะเ้าตัวเห็นแล้วว่าฝนใกล้จะตก ถ้าไม่ติดประชุมด่วนก็คงไปรับด้วยตัวเอง
“พลับไปด้วยกันสิ เดี๋ยวเราให้เฮียเคนไปส่ง ยังไงก็ทางเดียวกันอยู่แล้ว” น่านน้ำเอ่ยขึ้นจะใจร้ายให้เพื่อนอยู่คนเดียวได้ยังไง
“ไม่เป็ไรน่านไปเถอะ เดี๋ยวเราเดินไปก็ได้ใกล้แค่นี้เอง”
“ใกล้ที่ไหนกัน ไปเถอะนะในใกล้จะตกแล้ว”
“แต่—”
“น่าน!” เ้าของรถะโเรียกอีกครั้ง
“ไปเถอะ”
ไม่รอให้อีกคนได้ปฏิเสธเป็ครั้งที่สอง น่านน้ำจับมือพลับจีนเดินมาที่รถ ก่อนจะเอ่ยบอกเคยก่อน
“น่านขอให้เพื่อนติดรถไปด้วยนะ ส่งที่ร้านเบเกอรี่ใกล้ ๆ นี่เอง”
“อืม ขึ้นมา”
น่านน้ำยกยิ้มให้ก่อนจะเปิดประตูรถด้านหลังดันพลับจีนขึ้นไปนั่ง พร้อมกับตัวเองที่ตามไปนั่งข้าง ๆ
พลับจีนบอกทางให้เคยมาจอดหน้าร้านเบเกอรี่ที่ตนทำงานอยู่ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเ้าของรถพลางโบกมือลาน่านน้ำ
“ขอบคุณที่มาส่งครับ เราไปก่อนนะน่านเลิกงานแล้วจะทักไปคุยด้วย”
“อือ ตั้งใจทำงานนะ”
เด็กหนุ่มมองตามหลังอีกคนที่เดินเข้าร้านไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมามองทางเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง
“เพื่อนเหรอ”
“ครับ”
“หน้าคุ้น ๆ” ปกติเคนไม่ใช่คนที่จะสนใจอะไรใครเท่าไร ทว่ากับเด็กคนนี้กลับคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอมาก่อน
“เฮียเคยเจอครั้งหนึ่งครับ”
“เหรอ”
“ครับ คนที่ทำกระดาษปลิวหน้าร้านอาหารตามสั่งวันที่เฮียพาน่านไปสมัครเรียน”
คนฟังไม่ได้ตอบกลับทั้งยังนั่งเงียบมาตลอดทาง น่านน้ำเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อจนมาถึงคอนโดฯ
“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง”
“รีบไปเถอะ ฝนมาแล้ว”
น่านน้ำพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งเข้าตัวอาคาร กดลิฟต์ขึ้นไปชั้นของห้องตัวเอง อย่างน้อยก็เป็โชคดีที่ฝนตกหลังจากที่เขาถึงห้องแล้ว
อาการแพนิคที่เป็ดีขึ้นเยอะมากหลังจากได้ทานยาตามที่หมอสั่ง นั่นก็เพราะคินทร์ที่เป็คนพาเขาไปหาหมอเมื่อสามสี่เดือนก่อน
น่านน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลายเป็ชุดลำลองสบาย ๆ เหมาะกับการขยับเขยื้อนตัวทำอะไรได้สะดวก
เริ่มจากการจัดตกแต่งภายในห้องให้เข้ากับบรรยากาศฉลองคืนนี้ น่านน้ำค่อย ๆ ยกโต๊ะกลมมาวางไว้ริมระเบียง พร้อมกับเก้าอี้อีกสองตัว ตั้งใจไว้ว่าคืนนี้ระหว่างทานข้าวกันจะได้นั่งชมวิวไปด้วย
เขาไม่รู้ว่าปกติแล้วคู่รักที่ฉลองวันครบรอบกันไปที่ไหน ทว่าน่านน้ำไม่ชอบทำอะไรให้หวือหวามากนัก ซึ่งคินทร์เองก็เป็อย่างนั้น เรายังใช้ชีวิตปกติอยางเช่นทุกวัน เพราะสำหรับทั้งสองคนแค่ได้อยู่ด้วยกัน ทานข้าวด้วยกันวันละมื้อแค่นี้ก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว ทุก ๆ วันสามารถเป็วันพิเศษได้ไม่จำเป็ต้องรอให้ถึงวันครบรอบ
น่านน้ำเอาของสดในตู้เย็นออกมาวางเอาไว้บนเคาน์เเตอร์ ก่อนจะนำผักไปล้าง เมนูวันนี้คิดไว้ว่าจะทำเป็ของโปรดคินทร์สักสองสามอย่าง
.
.
ใช้เวลาอยู่ทำอาหารประมาณสองชั่วโมงกว่า ทุกอย่างก็ออกมาเสร็จเรียบร้อย ทั้งของคาวของหวาน รอคินทณ์กลับมาถึงค่อยยกไปที่โต๊ะ
ครั้นเดินออกมาจากครัวเหลือบไปหันนาฬิกาใกล้จะหกโมงแล้ว อีกไม่นานคินทร์ก็คงมาถึง ระหว่างนี้เขาจึงไปอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เพราะตอนนี้เนื้อตัวมีแต่กลิ่นไม่พึงประสงค์สักเท่าไร
เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ขัดสีฉวีวรรณสะอาดหมดจนไม่เหลือกลิ่นคาวกลิ่นอาหารติดตามเนื้อตัวอย่างตอนแรก
ใช้เวลาอาบน้ำอยู่ไม่นานร่างเล็กนุ่งผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวออกมาทั้งที่ปกติแล้วเ้าตัวจะเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยน แต่วันนี้กลับคิดว่าคินทร์ยังไม่กลับออกมาเปลี่ยนในห้องนอนก็คงไม่น่าเกลียด
ทว่าเพิ่งข้าวขาออกมาพ้นประตูก็เจอกับเ้าของใบหน้าหล่อเหลานั่งอยู่ตรงปลายเตียง ต่อให้หมั้นกันแล้วแต่น่านน้ำก็ยังเขินอายที่จะโชว์ผิวโชว์เนื้อให้คนรักได้เห็น
ครั้นจะเดินหนีกลับเข้าห้องน้ำไปอีกครั้งก็ไม่ทันอีกคนที่ลุกขึ้นเดินมาประชิดตัวเสียก่อน
“จะหนีไปไหนครับ”
“น่านไม่ได้หนีสักหน่อย”
“ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่านน่านจะหนีเฮียยเข้าไปในห้องน้ำ”
“ก็น่านโป๊อยู่ จะให้มายืนต่อหน้าเฮียในสภาพนี้ได้ยังไง”
“ไม่เห็นเป็ไรเลย”
คนขี้แกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทั้งยังยกยิ้มเ้าเล่ห์ ไม่คิดเลยว่าคนนิ่ง ๆ เรียบร้อยอย่างคินทร์จะมีมุมแบบนี้กับเขาด้วย
“ปะ ปล่อยน่านก่อนครับ น่านจะไปใส่เสื้อผ้า”
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุคินทร์กระชับวงแขนโอบเอวบางแน่นขึ้นลดระยะหว่างระหว่างกันให้เหลือเพียงน้อยนิด ก่อนจะออกแรงยกคนน้องตัวลอย ด้วยความกลัวเรียวขาเล็กรีบตวัดเกี่ยวเอวสอบเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงไป
“เฮีย! จะทำอะไรครับ อุ้มน่านทำไม”
คินทร์ไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่ยกยิ้มให้พร้อมทั้งหอมแก้มนุ่มเต็มปอด ก้าวเท้าเดินมาถึงเตียงวางร่างเล็กให้นอนราบลงไป
“เฮียรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตบะแตกเลยครับน่าน”
ตอนนี้เขาไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว ความอดทนอดกลั้นที่กดเก็บเอาไว้มันใกล้จะสิ้นสุดลงเต็มที เขาก็เป็ผู้ชายคนหนึ่งมีความ้าเหมือนกับคนอื่น ๆ ใช่ว่าเป็คนนิ่ง ๆ เรียบร้อยแล้วจะไม่คิดเื่ลามกเอาเสียเลย เพียงแค่เป็คนเก็บอาการและอดทนเก่งก็เท่านั้น
หากให้พูดออกไปตามตรงเวลาอยู่ใกล้น่านน้ำเขาอยากจะกระโจนเข้าใส่ ฟัดเด็กตัวนุ่มให้จมเตียง อยากทำทุกอย่างที่ใจอย่าง แต่ก็กลัวว่าน้องจะไม่พร้อม และเขาก็ไม่อยากขืนทำในสิ่งที่น่านน้ำไม่้า
ทว่าวันนี้เขากลับทำไม่ได้อย่างที่ผ่านมา ไม่รู้เป็เพราะบรรยากาศรอบนอก หรือเพราะใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีกับท่าทีน่ารักเหมือกระต่ายน้อยที่ตื่นกลัวของน่านน้ำ ถึงทำให้เขาเริ่มทนไม่ไหว
“เฮียขอทำได้หรือเปล่า”
“...”
น่านน้ำจ้องมองคนบนร่างที่คร่อมตัวทาบทับกันอยู่ไม่ละสายตา ริมฝีปากบางเม้มติดกันด้วยความประหม่า หัวใจสั่นระรัวครั้นได้ยินคำถามที่เขารู้ดีว่าหมายถึงอะไร
“แต่ถ้าน่านไม่อยากทำปฏิเสธเฮียมาได้เลย” ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมทัดหูให้คนใต้ร่าง พลางส่งยิ้มให้คล้ายความกังวลหากต้องปฏิเสธ เขาจะไม่เซ้าซี้แม้แต่น้อย
“น่านยังไม่เคย”
“เฮียรู้ ไม่เป็ไรครับเฮียเข้าใจ”
คินทร์เข้าใจว่าน่านน้ำไม่พร้อม อีกอย่างคงจะกลัวเพราะไร้ประสบการณ์เื่พวกนี้
“แต่เฮีย..” ดวงตากลมใสหลุบลงมองส่วนกลางกายที่คับแน่นภายใต้กางเกงของคนรักด้วยท่าทีเขินอาย
“เดี๋ยวเฮียออกไปสูดอากาศข้างนอกสักแป๊บก็หายแล้ว” ก็แค่จัดการตัวเอง ไม่ใช่เื่ยากสำหรับเขา
“ให้น่านช่วยไหม”
ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีแดงเรื่อยเอ่ยถามเสียงอ้อมแอ้มน่ารัก คินทร์ยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ อดเอ็นดูไม่ได้จริง ๆ
“น่านจะช่วยเฮียยังไง ทำเป็เหรอครับ หืม?”
“เฮียก็สอนน่านสิครับ”
“เฮียกลัวว่าถ้าได้ทำแล้ว เฮียจะหยุดตัวเองไม่ได้”
ตอนแรกก็อยากทำอยู่หรอกแต่พอน่านน้ำพูดเชิงปฏิเสธมาแบบนั้นเขาก็ต้องรีบตั้งสติไม่ให้ตัวเองล่วงเกินไปมากกว่านี้ ทว่าตินนี้กลายเป็น่านน้ำเสียเองที่อยากช่วยให้เขาได้ปลดปล่อย
“ให้น่านช่วยนะ น่านอยากทำให้เฮีย” ถึงจะมอบร่างกายตัวเองปรนเปรอคนรักตอนนี้ไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีอื่น
.
.
“อา..”
เสียงครางต่ำดังขึ้นเพราะความเสียดเสียวตรงกลางกายที่กำลังถูกมือเล็กชักรูดเร็วขึ้น
ร่างเล็กที่ยังมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดเอาไว้นั่งอยู่ตรงกลางหว่างขาคนที่นั่งพิงหัวเตียง
ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงชัดเจน ทว่ายิ่งเห็นคินทร์มีอารมณ์มากมายขนาดไหนกับสิ่งที่ตัวเองทำก็ยังได้ใจ กระถดกายไปด้านหลังเพียงเล็กน้อย โน้มตัวลงมาครอบปากกับเอ็นอุ่นขนาดใหญ่แน่นคับปาก
“อ๊ะ! น่าน แค่มือก็พอ”
คินทร์ไม่ได้้าให้น่านน้ำทำให้ถึงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเด็กไร้ประสบการณ์อย่างน่านน้ำไปเรียนรู้การใช้ปากมาจากไหน
ดวงตากลมใสช้อนขึ้นมองสังเกตสีหน้าของคนรัก ไม่มั่นใจว่าตัวเองทำได้ดีหรือเปล่า ถึงแม้ไม่เคยมีประสบการณ์เื่การร่วมรักบนเตียงมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยดูคลิป เคยแอบศึกษามาบ้างเพราะคิดไว้แล้วว่ายังไงสักวันเื่พวกนี้ก็คงเกิดขึ้น ไม่คิดว่าจะได้ใช้จริง ๆ
“พอก่อนครับน่าน เฮียจะแตกแล้ว”
น่านน้ำไม่ฟังคำห้ามของคินทร์ทั้งยังดูดหัวเห็ดสีแดงแรง ๆ ใช้มือช่วยชักรูดในส่วนที่ปากอมไปไม่ถึง
เสียงน้ำลายคละเคล้าไปกับเสียงครางเครือเ้าของร่างหนา ใน่จังหวะหนึ่งคินทร์เผลอกระแทกสวนกลับไปอย่างไม่ตั้งใจ
“อึก!!”
เด็กหนุ่มข่มเปลือกตาแน่นแอบกลัวเล็กน้อยเมื่อคนพี่สวนกลับมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้
“ไม่ไหวแล้วที่รัก อะ! อา..” คินทร์กดหัวเล็กค้างเอาไว้ปลดปล่อยน้ำกามทุกหยุดเข้าไปในปากเล็ก ทำเอาน่านน้ำสำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล เผลอกลืนน้ำคาวลงคอไปจนหมด ก่อนจะถูกดึงขึ้นมานั่งบนตัก “น่านเฮียขอโทษ”
“แค่ก ๆ มะ ไม่เป็ไรครับ”
ใบหน้าหล่อฉายชัดถึงความรู้สึกผิด ก่อนหน้านี้เขาบอกน่านน้ำไปแล้วว่ากลัวจะห้ามตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็ทำไม่ได้จริง ๆ เด็กคนนี้คงจะใไม่น้อย
ปลายนิ้วโป้งเช็ดมุมปากที่เลอะน้ำกามของตนเองออกให้ ใบหน้าขาวนวลแดงก่ำจากอาการสำลักเมื่อครู่ยิ่งทำให้รู้สึกผิดเข้าไปใหญ่
“เฮียขอโทษจริง ๆ นะ”
“ชอบไหม.. ที่น่านทำให้เฮียรู้สึกดีไหมครับ” สิ่งที่น่านน้ำสนใจมากที่สุดคงเป็ความรู้สึกของคนพี่ อยากรู้ว่าคินทร์จะชอบหรือเปล่า
“เฮียชอบที่น่านทำให้ แล้วเฮียก็รู้สึกดีมาก มากจนไม่อยากให้หยุดทำแค่รอบเดียว”
เอวบางถูกกอดแน่นขึ้น ทิ้งหน้าผากลงซบกับอกขาวอย่างออดอ้อน
“งั้นให้น่านทำให้อีกดีไหม”
“พอแล้วครับ แค่รอบเดียวพอแล้ว”
น่านน้ำจับอีกคนให้เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะมอบจูบหวานให้อย่างดูดดื่มทิ้งท้าย
นั่งกอดกันอยู่พักหนึ่งก็จัดการตัวเองก่อนจะลงไปทานข้าว คิดว่าคืนนี้อาหารที่ทำจะกลายเป็หม้ายแล้วเสียอีก
TBC.
#คำขอจากเฮียคินทร์
5K
