ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 125 ลูซี่ รุ่นพี่หลิวเชียนเชียน?

     ยามเย็นในวันต่อมา

     งานคอนเสิร์ตเดี่ยวของหยางอี่ฉือจะจัดขึ้นในอีกสามชั่วโมง

     กลุ่มรูมเมทของเย่จื่อเฉินก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน ทุกคนล้วนแต่เป็นแฟนคลับตัวยงของเทพธิดาที่คนทั้งประเทศรักกันทั้งนั้น

     นึกถึงในตอนที่เขาเอาบัตรงานคอนเสิร์ตออกมา…

     โดนผู้ชายตัวโตสี่คนหอมแก้ม รับไม่ได้จริงๆ

     “พวกนายเรียบร้อยกันแล้วหรือยัง”

     เย่จื่อเฉินกำลังยืนคุยโทรศัพท์กับซูเหยียนอยู่หน้าประตูมองดูเพื่อนทุกคนที่จัดทรงผมเสื้อผ้าไม่หยุด จนเขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาแล้วพูด

     “น่าจะอีกสักพัก”

     “โอเค เดี๋ยวพวกฉันจะไปรอพวกนายที่หน้าหอ พวกนายก็รีบหน่อยฉันกับเขอเข่อน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ให้คนอื่นมารอมันดูไม่ค่อยดี”

     “โอเค ฉันจะพยายามบอกให้พวกเขารีบก็แล้วกัน”

     เมื่อวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว เย่จื่อเฉินก็เดินไปหยุดอยู่ข้างหลังของจูอิ๋นไป๋คนที่หลงตัวเองที่สุด

     ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบ

     “เลิกแต่งได้แล้ว พวกซูเหยียนรอเราอยู่หน้าหอแล้ว พวกนายรีบกันหน่อย”

     “กลุ่มเทพธิดากำลังรอพวกเราอยู่เหรอ?”

     ไม่ใช่แค่จูอิ๋นไป่คนเดียว แต่ในแววตาของจางรุ่ย ไป๋อี่ และคังเผิงต่างก็เป็นประกายกันทุกคน

     “เย่จื่อ ดูหน่อยว่าฉันเป็นยังไงบ้าง”

     พอเห็นแบบนี้ เย่จื่อเฉินก็อดที่จะกุมขมับพลางถอนหายใจไม่ได้เหมือนว่าพูดไปสู้ไม่พูดจะดีกว่า

     เพื่อที่จะแสดงให้ผู้หญิงได้เห็นด้านที่ดูดีที่สุดของตัวเองพวกเขาจึงได้ลากเวลายืดยาวออกไปอีกสิบนาที ถึงจะพากันเดินนวยนาดลงมาได้

     พอลงมา เย่จื่อเฉินก็เห็นซูเหยียน เซี่ยเขออข่อ และซุนอี้เกอยืนพูดคุยหัวเราะคิกคักกันอยู่สามคน

     อึก

     ไม่รู้ว่าใครข้างกายเขาที่กลืนน้ำลาย จากนั้นก็เหมือนเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่คนอื่นเริ่มพากันกลืนน้ำลายไปตามๆ กัน

     “สามดาวมหาลัย”

     จางรุ่ยแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ในดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า

     สามสี่คนที่อยู่ข้างๆ ก็เช่นเดียวกัน มีเพียงเย่จื่อเฉินที่ยืนทำหน้างง

     ซุนอี้เกอเป็นรูมเมทกับอีกสองคนเหรอ?

     “อาเสี่ย”

     เซี่ยเขอเข่อวิ่งตรงเข้าไปเกาะแขนเย่จื่อเฉิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงริษยาอันรุนแรงที่ปะทุออกมาจากดวงตาของชายหนุ่มสามสี่คน

     “จื่อเฉิน”

     ซูเหยียนก็ยิ้มร่าโบกมือทักทายเย่จื่อเฉิน เย่จื่อเฉินเม้มปากยิ้มมองดูซุนอี้เก้อแล้วส่ายหน้าถอนหายใจ

     “หัวหน้า คิดไม่ถึงเลยนะว่าคุณกับพวกเธอจะเป็นรูมเมทกัน”

     “อื้ม”

     ซุนอี้เกอยังคงนิสัยขี้อายเอาไว้เหมือนเดิม เธอพยักหน้าไม่พูดอะไร

     เมื่อมองดูรอบๆ ก็ดูเหมือนว่าจะมีพวกซูเหยียนแค่สามคนไม่ได้มีคนอื่นแล้ว

     พอนึกถึงตอนนั้นที่ซูเหยียนพูดกับเขา เย่จื่อเฉินก็ลูบศีรษะ

     “ซุนอี้เกอเป็นคนหาบัตรคอนเสิร์ตมาเหรอ?”

     “ไม่ใช่” ซูเหยียนกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูด “พี่ใหญ่ของพวกฉันต่างหาก เธอไปซื้อน้ำอยู่เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว อดใจรอสักนิด”

     “เธอเป็นคนสวยมากเลยนะ” เซี่ยเขอเข่อเองก็หัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ

     “ได้ยินมาว่าสี่ดาวมหาลัยอยู่ด้วยกัน จริงหรือเปล่า?”

     จางรุ่ยผู้ที่ชื่นชอบการซุบซิบนินทาที่สุดเปิดปากถามด้วยความสงสัยเซี่ยเขอเข่อพยักหน้ารับ แล้วพูด

     “ใช่แล้ว”

     พอได้ยินคำตอบ เย่จื่อเฉินก็ชะงักไปนิด แต่ก็คอยที่จะได้เห็นมากกว่า

     ดาวมหาลัยสามคนเขาเห็นมาหมดแล้ว เลยอยากจะเห็นคนที่สี่บ้าง

     สามารถเรียกได้ว่าเป็นดาวมหาลัยทั้งสี่กับซูเหยียน เซี่ยเขอเข่อ และซุนอี้เกอได้ก็น่าจะไม่ธรรมดา

     “ยัยหัวขโมย หยุดนะ”

     ทันใดนั้น เย่จื่อเฉินที่ยืนรอรุ่นพี่อยู่ข้างพวกซูเหยียนก็ได้วิ่งพรวดออกไป

     ในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่เดินถือเครื่องดื่มอยู่ไม่ไกลพอเห็นว่าเป็นเขาก็รีบสับเท้าวิ่งหนีทันที

     “ลูซี่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

     “ทำไมถึงได้มาเจอเขาที่นี่เนี่ย”

     ลูซี่วิ่งหนีพลางหันกลับไปมองระยะห่างระหว่างเย่จื่อเฉินกับตัวเธอเองถึงแม้ว่าระยะห่างของทั้งคู่จะทิ้งห่างมากแล้วแต่ผู้หญิงจะไปวิ่งหนีสู้ผู้ชายตัวโตได้ยังไง

     สุดท้าย เธอจึงหยุดวิ่งแล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลยก่อนจะเดินกลับไป

     “หยุดนะ”

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นคว้าหมับเข้าที่แขนของเธอแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าล้อเลียน

     “ไม่หนีแล้วเหรอ?”

     “นายเป็นใคร ฉันไม่รู้จักนายสักหน่อย!”

     ในตอนที่พูดก็จงใจพูดออกสำเนียงภาษาอังกฤษด้วยราวกับว่ากำลังรับบทเป็นชาวต่างชาติอยู่

     เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วพร้อมกับเหยียดยิ้มให้เธอ แล้วพูด

     “แสดง แสดงต่อไปสิ!”

     ลูซี่ยังคงใช้ภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วในการทำท่าทางตื่นตกใจ เพื่อต้องการดิ้นให้หลุดจากมือเย่จื่อเฉิน

     ในตอนนั้นเองพวกซูเหยียนก็ได้รีบตามมา พอลูซี่เห็นก็ตาเป็นประกายทันที

     “ช่วยฉันด้วย มีคนจะลวนลามฉัน”

     “โอ๊ะ! อยากจะให้มันเป็นเรื่องใหญ่สินะ หึหึขอโทษด้วยนะ คนพวกนี้เขามาหาฉัน”

     สิ้นเสียง เย่จื่อเฉินก็หันไปเลิกคิ้วพูดกับพวกซูเหยียน

     “รีบแจ้งตำรวจเร็ว ฉันจับขโมยได้”

     ...

     ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

     “นายไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม?”

     ครู่หนึ่ง ซูเหยียนจึงได้เอ่ยปากถามหยั่งเชิงดู

     “เธอเป็นพี่เมทพวกฉัน ชื่อหลิวเชียนเชียน ขโมยอะไรของนาย!”

     “หา? รุ่นพี่ หลิวเชียนเชียน”

     เย่จื่อเฉินตกตะลึง

     ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลูซี่เหรอ

     เมื่อสบโอกาสลูซี่จึงได้วิ่งไปอยู่ข้างซูเหยียนแล้วพูดด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

     “ซูเหยียน เธอรีบแจ้งตำรวจเร็ว เมื่อกี้นายโรคจิตคนนี้จะลวนลามฉัน”

     “...”

     “พี่เชียนเชียน เขาคือเย่จื่อเฉินที่เมื่อก่อนฉันเคยพูดให้ฟังไง”

     อึ้งกิมกี่

     ทั้งคู่ตกตะลึง

     หลิวเชียนเชียนกับเย่จื่อเฉินเบิกตากว้างมองกันอยู่นาน

     “วุ่นวายกันไปใหญ่แล้ว เรามาทำให้มันราบรื่นเถอะ” เย่จื่อเฉินหลับตา นิ้วชี้ข้างขวาจิ้มไปที่บริเวณหว่างคิ้ว

     สักพัก เขาถึงได้ลืมตาขึ้น แล้วชี้ไปยังหลิวเชียนเชียน

     “เขาเป็นพี่เมทพวกเธอ แล้วก็คือหลิวเชียนเชียนหนึ่งในดาวมหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงเหรอ?”

     ทุกคนพยักหน้า

     “เขาเป็นคนเอาให้บัตรงานคอนเสิร์ตกับพวกเธอเหรอ?”

     ทุกคนพยักหน้า

     เพียะ!

     เย่จื่อเฉินตบมือเสียงดัง ทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจ ก่อนจะพูดขึ้น

     “แบบนี้ก็ชัดแล้วนี่ ลูซี่ คุณยังจะแสดงอะไรอีกล่ะรีบบอกความจริงไปซะ”

     “อาเสี่ย ทำไมถึงได้เอาแต่เรียกพี่เชียนเชียนว่าลูซี่อยู่ได้”

     “ผู้หญิงคนนี้ให้ฉันเลี้ยงเหล้าที่ผับ แล้วก็บอกฉันว่าชื่อลูซี่อีกอย่าง พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าเขาเอาบัตรงานคอนเสิร์ตมาจากไหนเขาก็ขโมยมาจากฉันยังไงล่ะ ตอนนั้นฉัน….”

     “นี่ นายมันหน้าไม่อาย”

     หลิวเชียนเชียนยกสองมือขึ้นเท้าเอว แล้วเชิดหน้าพูดเสียงห้วน

     “ฉันยังไม่เคยเจอนายมาก่อนเลย อย่ามาใส่ความฉันฉันเป็นคนมีหน้ามีตาในมหาลัย แล้วเรื่องให้นายเลี้ยงเหล้าที่ผับขโมยบัตรคอนเสิร์ตอะไรของนาย นายมีหลักฐานไหม ถ้านายไม่มีหลักฐานระวังฉันจะฟ้องนายข้อหมิ่นประมาท”

     ว้าว!

     เย่จื่อเฉินอุทานเบาๆ

     หนังหน้าด้านขนาดนี้เหมือนได้เห็นอีกโลกหนึ่งจริงๆ

     ความสามารถในการกัดกลับนี่ ได้คะแนนเต็มแน่นอน!

     ในตอนนั้น ซูเหยียนก็ได้กระตุกชายเสื้อเย่จื่อเฉินเป็นสัญญาณไม่ให้พูดมาก

     เย่จื่อเฉินจึงได้เหยียดยิ้มพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ขอโทษที จำคนผิด”

     หลิวเชียนเชียนที่ได้ยินก็เชิดคางขึ้นสูงทันที

     “ทีหลังก็ระวังคำพูดหน่อยนะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะใจดีแบบฉัน เหอะ!”

     ส่งเสียงหึอย่างอวดดี ก่อนที่หลิวเชียนเชียนจะหันไปจับมือเซี่ยเขอเข่อกับซุนอี้เกอแล้วเดินหนีไปเย่จื่อเฉินที่ได้ยินก็แทบจะกระอักเลือด

     ว้าว!

     หมดคำจะพูดจริงๆ