วรารัตน์ วาราสวัสดิ์ หรือที่ใครต่างพากันเรียกสั้นๆ ว่า ‘นุ่น’ หญิงสาวอายุอานาม 34 ปี แต่ดูยังไงหน้าตาก็ไม่เหมือน 34 ปี ถ้าดูเผินๆ คงจะประมาณ 25 ปี เห็นจะได้ เธอมีหน้าตาอ่อนกว่าวัยมากมายนัก สวยหวาน มองยังไงก็ดูไม่เบื่อ เผลอๆ อาจจะหลงเธอไปเลยก็ว่าได้ เธอก้าวมายืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งดูแล้วกว้างใหญ่ไพศาลมาก และหรูหราอลังการเป็ยิ่งนัก
เธอมาที่นี่เพื่ออะไรน่ะเหรอ ก็มาสมัครงานเป็พี่เลี้ยงเด็กไง ที่นี่ให้เงินเดือนในตำแหน่งนี้สูงมาก ซึ่งสูงกว่าเงินเดือนที่เธอได้รับจากบริษัทเก่าเป็สองเท่าเลยก็ว่าได้ และ่นี้เธอกำลังหางานใหม่อยู่พอดี เพราะเธอพึ่งลาออกจากที่ทำงานเก่า เ้านายของเธอขาดภาวะการเป็ผู้นำเป็อย่างมาก และมีความเห็นแก่ตัวเป็ที่สุด จนทำให้เธอทนไม่เหว ต้องลาออก ทั้งๆ ที่ยังหางานใหม่ไม่ได้
“สวัสดีค่ะ! ฉันมาพบคุณกิตติภพ เอ่อ!!...... มาสัมภาษณ์งานน่ะค่ะ”
วรารัตน์เดินตรงไปยังป้อมยาม เปล่งเสียงกล่าวกับพนักงานรักษาความปลอดภัย ที่ป้อมยามหน้าทางเข้าบ้าน
“อ้อ! งั้นเชิญข้างในเลยครับ”
พนักงานรักษาความปลอดภัยกล่าวตอบหญิงสาว แล้วเดินออกจากป้อมยาม มาเปิดประตูรั้ว ที่เป็ช่องประตูเล็กให้
“ขอบคุณค่ะ”
วรารัตน์กล่าวขอบคุณยิ้มๆ แล้วเดินตรงเข้าไปที่ตัวบ้านหลังใหญ่ วรารัตน์เดินมาถึงตัวบ้าน เห็นแม่บ้านเดินออกมาพอดี
“สวัสดีค่ะ ฉันมาพบคุณกิตติภพค่ะ เขานัดสัมภาษณ์งานไว้น่ะค่ะ”
วรารัตน์กล่าวกับแม่บ้าน โดยไม่รอให้แม่บ้านถามขึ้นมาก่อน ว่ามาหาใคร มาทำอะไร โดยเธอชิงพูดออกมาก่อนเลยเสร็จสรรพ เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา
“อ้อ!!...... คุณท่านกำลังรอคุณอยู่ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ”
นวลละออ พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะตอบกลับวรารัตน์ ซึ่งนวลละออนั้น เป็แม่บ้านอายุอานามประมาณ 50 ปี เห็นจะได้ นวลละออทำงานกับกิตติภพมานาน นานมาก เท่าชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ ก็ั้แ่อายุ 20 ปี และแถมกิตติภพ ยังมีบุญคุณล้นหัวเธอ จนไม่รู้ว่าจะตอบแทนเขาอย่างไรดีถึงจะหมดบุญคุณนี้
วรารัตน์เดินตามนวลละออ เข้าไปยังห้องหนึ่งของบ้าน ซึ่งคาดว่าคงจะเป็ห้องทำงานของเ้าของบ้านนั่นแหละ
ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......
แม่บ้านเคาะประตูห้อง แล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือ พาวรารัตน์เดินตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน ที่มีผู้ชายตัวโตนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอย่างใจจดใจจ่อ
“คุณภพคะ คนที่จะมาสัมภาษณ์งานมาแล้วค่ะ”
แม่บ้านกล่าวกับเ้าของบ้าน วรารัตน์แอบมองสำรวจเ้าของบ้านที่ว่านั้น ซึ่งเธอคิดว่าเขาคงจะมีอายุราวๆ 45 ปีขึ้นไปเห็นจะได้ แต่ที่เธอเห็นในตอนนี้กลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิดไว้เลย เขาดูหนุ่มกว่าที่คิด และแถมยังหล่อล่ำ ร่างกายบึกบึน สูงใหญ่ อย่างคนออกกำลังกายเป็ประจำ
“ขอบคุณมากครับป้านวล”
กิตติภพกล่าว พลางเงยหน้าจากเอกสารที่ตนกำลังอ่านอยู่ และในจังหวะนั้นก็บังเอิญสบประสานสายตาเข้ากับวรารัตน์พอดิบพอดี ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงต่ำช็อตมาตามร่างกาย รู้สึกวูบวาบ หนาวๆ ร้อนๆ ยังไงบอกไม่ถูก ทั้งแก้มนวลเนียนใสก็รู้สึกร้อนผะผ่าว และแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ
“เชิญนั่งครับ”
กิตติภพกล่าวกับหญิงสาวตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงทุ้ม แต่ก็แฝงความเข้มดุอยู่ในที เมื่อแม่บ้านได้เดินออกไปจากห้องแล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
วรารัตน์กล่าวขอบคุณ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทั้งชายหนุ่มนั่งอยู่
“คุณชื่อวรารัตน์ วาราสวัสดิ์!!...... ใช่ไหม?”
ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าสวยหวาน ที่ดูอ่อนกว่าวัยนั้นมา ในรูปใบสมัครงานที่ดูว่าอ่อนกว่าวัยมากแล้ว พอมาได้เห็นตัวจริงยิ่งดูหน้าเด็กมากเข้าไปอีก เขาเอ่ยถามชื่อหญิงสาวตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงโทนเดิม และยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น
“ใช่ค่ะ ฉันชื่อวรารัตน์ วาราสวัสดิ์ค่ะ”
วรารัตน์ตอบรับคำถาม โดยที่เลี่ยงหลบสายตาคมกริบนั้นไปมองที่หน้าอกแกร่ง เพราะไม่อาจทนสู้สายตากับคนตัวโตนั้นได้ มันทำให้รู้สึกใจหวิว เต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕
3K
