ตอนที่ 3 บุญคุณช่วยชีวิต (1)
“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น คุณหนูห้าตระกูลสวี่เป็คนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่น่าเสียดาย…”
โถงทางเดินนอกห้องส่วนตัวชั้นสอง ตรงที่นั่งส่วนตัวเล็กๆ ซึ่งมีม่านกั้นไว้หันหน้าไปทางฝูงชนด้านล่างพอดี เซียวิ่หางนั่งเท้าคางอยู่บนเก้าอี้หมวกทางการ[1]ทำจากไม้หวงฮวาลี่[2] ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกำหมัดไว้ มีเพียงนิ้วชี้ที่งอเล็กน้อย ไม่ได้กำเข้าไปด้วย ซึ่งเคาะนิ้วนั้นกับโต๊ะสี่เหลี่ยมด้านหน้าจนเกิดเสียงเบาๆ
ฉางถิงซึ่งคอยติดตามรับใช้ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดายของอีกฝ่ายพลันยืดคอมองลงไปด้านล่าง “นายท่านเสียดายอะไรหรือขอรับ”
เซียวิ่หางตวัดสายตากลับมาและโพล่งหัวเราะ “คนแซ่ซุนจิตใจคับแคบราวกับเมล็ดข้าว ทั้งยังเป็คนเ้าคิดเ้าแค้น ต่อให้คุณหนูห้าสวี่จะพูดให้สวยหรูเพียงใด สุดท้ายก็ล่วงเกินเขาอยู่ดี”
บ่าวรับใช้อุทานเบาๆ น้ำเสียงจากด้านล่างได้แว่วสู่แก้วหูเป็ที่เรียบร้อย…
หลงจู๊ซุนผู้นั้นแย้มยิ้มจอมปลอมพลางเรียกหลงจู๊เสี่ยวฉิน ไม่ได้มองสวี่เฉิงอวี๋อีกต่อไป เพียงแต่จดจ้องแจกันสองหูใบนั้น “ที่แท้เป็เพราะข้าความรู้น้อย ในเมื่อคุณหนูห้าสวี่พูดเช่นนี้แล้ว ข้าก็จะซื้อแจกันใบนี้ในราคาหนึ่งหมื่นสองพันตำลึง หลงจู๊เสี่ยวฉินยอมขายหรือไม่”
หลงจู๊เสี่ยวฉินมองเขาแล้วค่อยมองไปทางสวี่เฉิงอวี๋ อันที่จริงเขาเป็คนที่อ่านสถานการณ์เก่ง คุณหนูห้าตระกูลสวี่ไม่ได้สนใจแจกันในอ้อมแขนเขาเลยแม้แต่น้อย!
เขารู้สึกซาบซึ้งใจมากและย่อมไม่มีทางให้นางควักเงินหนึ่งหมื่นตำลึงออกมาสิ้นเปลืองเปล่าๆ หนึ่งหมื่นสองพันตำลึง ท่านแม่ก็คาดหวังราคาเอาไว้ประมาณนี้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า ดังนั้นการซื้อขายนี้ก็นับว่าสำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว
ฉางถิงผู้อยู่ชั้นบนส่งเสียงประหลาดใจและยิ้มเอ่ย “เกรงว่าคราวนี้นายท่านคงคาดการณ์ผิดแล้วขอรับ ท่านดูสิ การซื้อขายนี่สำเร็จแล้วไม่ใช่หรือ”
เซียวิ่หางไม่เห็นด้วย เขายิ้มพลางส่ายหน้า “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูห้าสวี่มาออกหน้าให้ คนแซ่ซุนคงซื้อแจกันใบนี้ไปได้ในราคาสามพันตำลึงแล้ว หรือไม่หลงจู๊เสี่ยวฉินก็อาจจะไม่ยอมขาย แต่หากวุ่นวายกันต่อไปเช่นนี้ แจกันใบนี้ก็จะยิ่งขายออกยากเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ดีเลย คุณหนูห้าสวี่ออกหน้าให้ พูดจาลื่นไหล แม้ว่าตอนแรกจะไม่ได้พุ่งเป้าไปที่คนแซ่ซุน แต่พูดมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรคนแซ่ซุนก็ห่วงหน้าตาของตน วันหน้ายังต้องทำมาค้าขายอยู่ในเมืองหยางโจว เขาจึงยอมฝืนใจซื้อ ไม่อาจยอมให้คุณหนูห้าสวี่ซื้อแจกันไปได้จริงๆ ไปๆ มาๆ จึงต้องยอมจ่ายเพิ่มเก้าพันตำลึง…”
เขาลากหางเสียงยาวก่อนหันมามองผ่านฉางถิงอย่างรวดเร็ว “ถ้าให้เ้าออกเงิน เ้าจะเจ็บเนื้อ[3]ตนเองหรือไม่”
ฉางถิงเองก็ให้ความร่วมมือเป็อย่างมาก เขาลูบเนื้อบนกายตนเองพร้อมทั้งทำเป็ตัวสั่นเทา “บ่าวออกเงินมากมายถึงเพียงนั้นไม่ไหวหรอกขอรับ อย่าว่าแต่ให้บ่าวออกเงินเลย เพียงบ่าวลองคิดดูก็อกสั่นขวัญแขวนแล้ว”
เซียวิ่หางไม่เอ่ยอะไรต่อ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหาย กระทั่งมองไปที่ชั้นล่างอีกครั้ง สวี่เฉิงอวี๋ก็พาน้องสาวของนางเดินออกประตูไปแล้วจนเหลือเพียงแผ่นหลังให้เห็น เขามองหาเงาร่างของหลงจู๊ซุนตามสัญชาตญาณ หลังจากกวาดตามองรอบหนึ่จึงเห็นหลงจู๊ซุนทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตานัก กำลังสั่งการบางอย่างกับคนข้างกาย
เขาขมวดคิ้ว จากหอป๋ายอวิ๋นไปถึงตระกูลสวี่ต้องผ่านถนนห้าสาย ด้วยสถานะของตระกูลสวี่ย่อมไม่มีใครกล้าแตะต้องสวี่เฉิงอวี๋กลางถนนง่ายๆ อีกทั้งในเมืองหยางโจวนั้นใครๆ ต่างก็รู้ดีว่า คนตระกูลสวี่รักและทะนุถนอมบุตรสาวสายตรงผู้นี้มากเพียงใด แต่เมื่อสุนัขร้อนใจะโกำแพง[4]…คุณหนูห้าตระกูลสวี่ผู้นี้แลดูไม่ใช่สตรีอ่อนแอเอาแต่พึ่งพาผู้อื่น กระทำการรอบคอบมีความเป็ผู้ใหญ่และแตกต่างไม่เหมือนใคร สตรีเช่นนี้รักความชอบธรรม มีความคิด คาดว่ายามออกมาข้างนอกก็คงไม่ได้พาบ่าวรับใช้ตามมาคุ้มกันมากนัก
เชิงอรรถ
^ เก้าอี้ทรงหมวกทางการ คือ เก้าอี้โบราณของจีน ซึ่งได้ชื่อมาจากรูปทรงบริเวณหัวของพนักพิงที่คล้ายกับหมวกทางการของข้าราชการ และเป็นไปได้ว่าได้ชื่อนี้มาเนื่องจากผู้ใช้ส่วนมากเป็นข้าราชการอีกด้วย^ ไม้หวงฮวาลี่ คือ ไม้ล้ำค่าชนิดหนึ่ง เป็นวัสดุที่นิยมนำมาทำเครื่องเรือนไม้ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง เนื่องจากมีสีเหลืองสวยงาม เนื้อละเอียดและมีกลิ่นหอม^ เจ็บเนื้อ มาจากสำนวนจีนซึ่งตรงกับสำนวนไทยที่ว่าขนหน้าแข้งร่วง^ สุนัขร้อนใจกระโดดกำแพง ตรงกับสำนวนสุนัขจนตรอก หมายถึงคนที่เจอทางตัน ไม่มีทางเลือกจึงต้องสู้สุดชีวิต
2K
