ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

หญิงชราตระกูลซุนไอต่อเนื่องเป็นเวลานานก่อนอาการจะดีขึ้น เธอมองไปที่ฉินลู่ด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นและถามว่า “เสี่ยวลู่เธอพูดจริงเหรอ”

        “จริงครับ” ฉินลู่พยักหน้า

        หยกที่ตระกูลซุนผู้ร่ำรวยเก็บสะสมนั้นจะเป็นของธรรมดาได้เหรอ

        เอาภาพเขียนตัวอักษรมาแลกกับหยกชั้นดีสามชิ้นนี่มันราคาถูกมากเลยไม่ใช่เหรอ ไม่มีขาดทุน มีแต่จะได้กำไรมหาศาล!

        “เธอแน่ใจนะ”

        “แน่ใจแน่นอนครับ”

        “ได้” หญิงชราตระกูลซุนพยักหน้าแล้วโบกมือ“หยกหรือจะของอย่างอื่นที่ฉันสะสม เธอเอาไปได้เลย ไม่ต้องพูดถึงสามชิ้นสามสิบชิ้นก็ได้ แม้แต่พระสังกัจจายน์หยกองค์นี้ที่หลานชายของฉันมอบให้เธอก็เอาไปได้หมดเลย”

        มุมปากของชายสวมแว่นกรอบทองที่อยู่ด้านล่างเวทีกระตุกแต่เขาไม่ได้พูดอะไร

        แต่ใครจะไปรู้ว่าฉินลู่จะเหลือบมองพระสังกัจจายน์หยกด้วยความรังเกียจจากนั้นก็ส่ายหัวและพูดว่า “ผมไม่ต้องการสิ่งนี้หรอกครับ มันไม่มีประโยชน์”

        “อึก...” ชายใส่แว่นทองแทบกระอักเลือดออกมา

        แต่ฉินลู่พูดตามความจริง

        หยกชิ้นใหญ่ขนาดนี้ไม่สามารถเอาเข้าไปในปากได้

        หรือจะทำให้แตก

        อย่าล้อเล่นเลยพระสังกัจจายน์หยกองค์นี้มีมูลค่ามากเพราะเป็นหยกทั้งชิ้น ถ้าทุบออกเป็นชิ้นๆก็แสดงว่าคุณภาพมันไม่ดี เทียบไม่ได้กับแหวนหยกที่ซุนอิงให้เลยสักนิด

        หญิงชรานั่งลงบนรถเข็น ก้มลงหาบัตรจากรถเข็นขึ้นมาหนึ่งใบมันคือบัตรธนาคาร เธอยื่นให้ฉินลู่และพูดว่า“ฉันรู้ว่าเธอต้องการหยกเพราะไม่ต้องการรับค่าตอบแทนจากตระกูลซุนของฉันแต่ประเทศจีนของเราตั้งแต่ในอดีตก็มีประเพณีปฏิบัติอย่างนี้มาโดยตลอดเธอรับบัตรใบนี้ไปเถอะ ไม่ใช่เงินมากมายอะไร เป็นแค่น้ำใจจากหญิงแซ่ซุนอย่างฉันไม่ว่ายังไงเธอก็รับไปเถอะนะ”

        “ไม่ได้หรอกครับคุณย่า อันนี้ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ ครับ” ฉินลู่ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

        “ไม่ได้! เธอต้องเอาไป! ถ้าไม่เอาไปงั้นวันนี้ก็ห้ามกลับ อยู่บ้านตระกูลซุนของฉันถาวรไปเลย!”

        ฉินลู่จนปัญญา เขาจึงจำใจต้องเดินไปรับบัตรธนาคารของหญิงชรา

        “เสี่ยวลู่ จากนี้ไปเธอคือแขกวีไอพีของครอบครัวซุน!” หญิงชราพูดกับฉินลู่อย่างเคร่งขรึมจากนั้นจึงหันไปมองรุ่นหลานของเธอแล้วพูดว่า “พวกแกได้ยินแล้วใช่ไหม”

        ทุกคนในตระกูลซุนโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและพูดว่า“พวกเราได้ยินแล้วครับ/ค่ะ”

        “ดีมาก” หญิงชราตระกูลซุนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

        ฉินลู่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

        “ตอนนี้เสี่ยวอิงก็พาเสี่ยวลู่ไปที่ห้องสะสมของของฉันนะถ้าเสี่ยวลู่ชอบก็ให้เขาไปเลย” หญิงชราหันไปพูดกับซุนอิง

        “เข้าใจแล้วค่ะคุณย่า” ซุนอิงพยักหน้า และพาฉินลู่เดินออกจากห้องโถงไป

        เมื่อร่างของฉินลู่หายไปจากห้องโถง ทุกคนในห้องโถงก็เริ่มพูดคุยกัน

        เมื่อเดินออกจากห้องโถงมาซุนอิงก็จูงฉินลู่ไปที่ชั้นสองของคฤหาสน์ทันทีและมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่

        “ฉินลู่ ที่นี่แหละ”

        เมื่อพูดเช่นนั้น ซุนอิงก็ผลักประตูไม้ เดินนำฉินลู่เข้าไปข้างใน

        เมื่อฉินลู่เดินเข้าไปในห้อง ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นทันใด

        “ของล้ำค่าทั้งนั้นเลย...”

งานเลี้ยงจบลงแล้ว

        ฉินลู่เข้าไปนั่งในรถอาวดี้ของซุนอิง และรถก็ค่อยๆ ขับออกจากที่จอดรถ

        “วันนี้ขอบคุณนายมากจริงๆ ฉินลู่”

        เธอพูดกับฉินลู่ขณะจับพวงมาลัยอยู่

        “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ฉันก็ได้ผลประโยชน์มาเยอะเหมือนกัน” ฉินลู่ยิ้มแล้วก็ยกกล่องที่อยู่ในมือขึ้นมา

        เดิมทีเขาต้องการหยิบแค่หยกชั้นดีสามชิ้นจริงๆแต่เมื่อเห็นหยกชั้นดีหลายสิบชิ้นอยู่ตรงหน้าฉินลู่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมาเพิ่มอีกสองอัน

        ยกโทษให้เขาเถอะ นี่ก็เป็นเพียงความโลภของมนุษย์ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น...

        “หยกที่นายถืออยู่จะกี่หยวนกันเชียว บทกวีอวยพรวันเกิดมู่หลานฮวาม่านมูลค่าตั้งเท่าไหร่เอามาเปรียบกันได้เหรอ” ซุนอิงพูดพร้อมกับกลอกตาใส่ฉินลู่

        “อื้ม” ฉินลู่พยักหน้าเห็นด้วย

        จริงแท้แน่นอน มูลค่าของกระดาษหนึ่งแผ่นและน้ำหมึกปากกานิดหน่อยไม่สามารถเทียบกับหยกชั้นดีห้าชิ้นได้หรอก

        “ถ้านายว่างไม่มีอะไรทำก็โทรหาฉันนะ มาเล่นที่บ้านฉันได้” ซุนอิงกล่าว

        “ได้สิ” ฉินลู่พยักหน้า

        ทั้งสองคุยกันเป็นระยะๆ และหลังจากนั้น 20 นาทีรถยนต์ก็ขับมาถึงชุมชนฝานหวาที่ฉินลู่อาศัยอยู่

        “โอเค เอาล่ะ ฉันลงรถแล้วนะ” ฉินลู่พยักหน้าให้ซุนอิงจากนั้นก็เปิดประตูรถและเดินลงไป

        ซุนอิงเหมือนมีอะไรจะพูด เธอเอื้อมมือไปต้องการจะพูดบางอย่างกับฉินลู่แต่ก็ดึงมือกลับ

        ช่างมันเถอะ ซุนอิงนั่งอยู่ในรถ มองฉินลู่เดินหายเข้าไปในประตูอาคาร

        “เฮ้อ...”

        ซุนอิงถอนหายใจเงียบๆ สตาร์ตรถอาวดี้ และค่อยๆ ขับออกจากชุมชนฝานหวา

        เมื่อกลับถึงบ้าน ฉินลู่ก็ปิดประตูอย่างแน่นหนาจากนั้นก็เทหยกลงบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข

        “สุดยอดมากจริงๆ...”

        ฉินลู่ชอบหยกล้ำค่าทั้งห้าชิ้นนี้มาก

        “มีหยกชั้นดีห้าชิ้นนี้ การฝึกฝนเคล็ดวิชารังสรรค์ชีวิตก็จะพัฒนาไปอีกระดับ”

        ฉินลู่ลูบมืออย่างตื่นเต้นจากนั้นจึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อต้มยาจีนโบราณ จากนั้นก็เริ่มฝึกฝน

        แต่ทันทีที่เขาเปิดฝาหม้อ ฉินลู่ก็นึกขึ้นได้ว่าโสมชิ้นสุดท้ายในสต็อกยาจีนของเขาได้เอาไปต้มเหล้าให้พ่อของเฉียนเชี่ยนแล้ว

        “เฮ้อ ออกไปซื้อสักหน่อยแล้วกัน”

        ช่วยไม่ได้ ฉินลู่จำเป็นต้องเปิดประตูและออกไปข้างนอกไปซื้อยาจีนที่ร้านขายยาต่างๆ

        แต่เวลานี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ร้านขายยาหลายร้านปิดหมดฉินลู่หาอยู่นานก่อนที่จะเจอร้านขายยาที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงและเขาก็ซื้อยาจีนจนครบ

        เมื่อฉินลู่กลับมาถึงบ้านอีกครั้ง ก็เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว

        ฉินลู่ไม่รอช้า เขารีบใส่สมุนไพรลงในหม้อแล้วเปิดไฟต้ม

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อยาจีนต้มได้ที่ฉินลู่ก็เทยาในหม้อลงในอ่างอาบน้ำ แล้วก็เติมน้ำอุ่นให้เต็มจากนั้นก็ลงไปนอนแช่ในนั้น เริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชารังสรรค์ชีวิตอย่างต่อเนื่อง

        “ต่อหน้าพระพักตร์เทพซวีหวง เซียนจื่อสยา ไท่ซ่างแห่งเต๋าและเทพอวี้เฉินจวินของซ่างชิง ปลีกวิเวกไปอยู่ที่ตำหนักหรุ่ยจูถือเป็นศีล 7...”

        ขณะที่ฉินลู่พูดพึมพำ ก็กระตุ้นพลังปราณอันอ่อนแอในร่างกาย เริ่มโคจรจุลจักรวาล[1]

        หลังจากครบเก้าจักรวาล เขาก็หยุดโคจร

        ฉินลู่ลุกขึ้นจากอ่างน้ำ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็นช่วงสาย เกือบๆ จะ 8 โมง

        วันนี้เป็นวันจันทร์ ฉินลู่ต้องไปทำงาน เขาจึงไม่มีเวลานอนแล้ว

        แม้ว่าร่างกายของเขาจะย่ำแย่มาก แต่ว่าเขาเป็นผู้ฝึกตน พลังชีวิตจึงสูงกว่าคนทั่วไปถึงจะไม่ได้นอนทั้งคืนก็ไม่มีปัญหาอะไรอย่างมากที่สุดก็แค่รู้สึกเหนื่อยล้าเท่านั้น

        หลังจากเดินออกจากบ้าน ฉินลู่ก็ลูบท้องตัวเอง เขารู้สึกหิวนิดหน่อยจึงเดินไปที่ร้านอาหารเล็กๆ นอกชุมชน ในร้านมีคนไม่น้อยกำลังกินข้าวอยู่

        “เถ้าแก่ครับ ขอโจ๊กสองชาม และซาลาเปาไส้เนื้อแปดชิ้นครับ” ฉินลู่หาที่นั่งและเรียกเถ้าแก่ที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว

        “ได้เลย รอสักครู่นะพ่อหนุ่ม เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

        ฉินลู่พยักหน้า และรออย่างเงียบๆ

[1]จุลจักรวาล คือ การทำสมาธิรูปแบบหนึ่งของเต๋า