ณ อพาร์ทเม้นท์ SK เวลา 19:50 นาฬิกา
แอ๊ด~
"ถึงแล้วครับ เดินไหวไหม?"
"อ่า ยังไหวอยู่"
มากิระค่อยๆพาร่างของหัวหน้าแผนกเดินเข้าไปในห้องพักเพื่อให้เขาได้พักผ่อนร่างกายของตน เมื่อหัวถึงหมอนฮาจิมะจึงนอนสลบทันทีดั่งกับคนหมดแรงมาทั้งวัน ก่อนจะพูดพึมพำเบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ขอบใจ กลับบ้านไปได้แล้ว"
"แล้วหัวหน้าจะไหวเหรอครับ?"
"ไหวอยู่แล้วไม่ต้องห่วงหรอก แค่นอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว"
"เข้าใจแล้วครับ งั้นผมกลับก่อนนะ"
มากิระพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะยืนตัวตรงพร้อมกวาดสายตามองรอบๆห้องแห่งนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จริงๆแล้วตัวเขานั้นไม่ได้บังเอิญมาเจอหัวหน้าแผนกแต่เขาตั้งใจสะกดรอยตามอีกฝ่ายมาต่างหาก เพราะความสงสัยเื่ของเรย์จังอาจจะเป็คนเดียวกับหัวหน้าแผนกยังคงหลอกหลอนเขาไม่เลิกจึงต้องหาวิธีพิสูจน์เพื่อความสบายใจของตน
วันนี้หลังเลิกงานเขาจึงแอบตามหัวหน้าของเขามาติดๆแต่ก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะหมดสตินอนเป็ผักแบบนี้ ทั้งที่ตอนอยู่ในแผนกเขาดูปกติดีทุกอย่าง วันนี้ก็ยังอ้าปากด่าเขาได้อยู่เลย แต่พอออกจากบริษัทก็กลายเป็แบบนี้ไปซะแล้ว ไม่รู้จักรักตัวเองเลยจริงๆ
"พักผ่อนเยอะๆนะครับหัวหน้า"
ถึงอีกฝ่ายบอกให้เขากลับทันทีแต่มีหรือที่โอกาสดีๆแบบนี้จะไม่รีบคว้าเอาไว้ ในเมื่อได้มาเยือนที่อยู่อาศัยของคนที่น่าสงสัยมากที่สุดก็ต้องหาหลักฐานมาให้ได้ เขาจึงค่อยๆย่องเบาเพื่อแอบไปสำรวจตามจุดต่างๆที่ตนเองสงสัย โดยจุดแรกที่เล็งก็คือบริเวณตู้เสื้อผ้า ถ้าเขามีชุดแบบเดียวกับชุดของเรย์จังแสดงว่าสิ่งที่เขาคิดเป็เื่จริง จึงตัดสินใจค่อยๆแง้มตู้เสื้อผ้าออกช้าๆหวังว่าจะเจอชุดของหญิงสาวที่ห้องของผู้ชายไม่ควรดี
"ไม่มี"
แต่แล้วก็ต้องใเพราะภายในตู้เสื้อผ้ามีเพียงชุดของผู้ชายเท่านั้น ไม่มีทั้งชุดกระโปรงแสนสวย ชุดว่ายน้ำที่ใส่ถ่ายเมื่อวานซืน หรือแม้แต่วิกผมก็ไม่มี ทำให้มากิระเดินถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งกับความจริงที่ไม่ใช่ตามที่หวัง หรือว่าอีกฝ่ายเช่าชุดแล้วส่งคืนร้านทันที อืม...มีโอกาสเป็ไปได้
"อะไรอีกที่พอจะชี้ตัวได้..."
แต่มากิระยังคงไม่ยอมแพ้พร้อมกวาดสายตามองรอบๆห้องเพื่อดูว่ามีสิ่งใดพอจะช่วยเขาได้บ้าง จากนั้นก็เหลือบไปเห็นห้องๆหนึ่งที่ปิดสนิท เขาจึงเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องนั้นพร้อมเอื้อมมือไปจับลูกบิดหวังจะเปิดเข้าไป แต่ประตูกลับถูกล็อคเอาไว้ทำให้ไม่สามารถเปิดเข้าไปได้ ในส่วนห้องน้ำอยู่ข้างหลังและเตียงนอนของเขาก็อยู่ตรงนี้ แสดงว่าห้องนี้ต้องเอาไว้ถ่ายทอดสดแน่ๆ
มาแล้ว~ มาแล้ว~
"อือ... / !!"
ในระหว่างที่มากิระกำลังสำรวจอยู่นั้นก็มีเสียงการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันวีท็อปดังขึ้นกระทันหันส่งผลให้ฮาจิมะที่กำลังนอนสบายสะดุ้งตื่นทันที มากิระจึงแอบเข้าไปหลบในห้องน้ำพร้อมเอียงหูฟังข้างนอกอย่างตั้งใจ
"เฮ้อ...ถึงเวลาแล้วสินะ แต่...โอ้ย...ไม่ไหวแหะ ลุกไม่ได้เลย"
เสียงโอดครวญของฮาจิมะทำให้มากิระรู้สึกเป็ห่วง แต่ก็ทำได้เพียงอยู่เงียบๆก่อนจะค่อยๆชะเง้อคอมองอีกฝ่ายเพื่อหาจังหวะออกจากที่นี่ ก่อนจะได้ยินเสียงใสอันคุ้นเคยดังมาจากอีกด้านของห้อง
"ทุกคน~ เรย์จังเองนะครับ พอดีว่าตอนนี้ผมไม่สบาย ขยับตัวไม่ไหวเลย ดังนั้นวันนี้ขอลาหนึ่งวันนะครับ ขอโทษด้วยจริงๆนะที่ไม่ได้มาตามนัด สัญญาว่าพรุ่งนี้จะมาหา อย่าลืมแวะมาพูดคุยกันนะ"
เมื่อคิดดีแล้วว่าร่างกายของตัวเองไม่ไหวจึงกดอัดเสียงขอโทษเหล่าคนดูที่กำลังตั้งตาคอยวีท็อปเบอร์ของตน โดยไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาของสัตว์ร้ายกำลังจ้องมาทางนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลายอารมณ์ มากิระได้แต่ยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินขณะจ้องมองร่างของฮาจิมะนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ก่อนที่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันวีท็อปสั่นเข้าเครื่องของเขาเพื่ออัพเดทข้อความล่าสุดจากวีท็อปเบอร์ที่เขาติดตาม ซึ่งเขาติดตามไว้เพียงคนๆเดียวนั่นก็คือเรย์จัง
มากิระค่อยๆแง้มประตูออกมาจากห้องพักของฮาจิมะได้สำเร็จก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดการแจ้งเตือนเมื่อสักครู่พร้อมฟังสิ่งที่อีกฝ่ายส่งมา
'ทุกคน~ เรย์จังเลยนะครับ พอดีว่าตอนนี้....'
ทั้งประโยคและน้ำเสียงที่เขาได้ยินเหมือนกับที่หัวหน้าแผนกของเขาพูดไม่มีผิด ทำให้ความสงสัยที่เขา้าคำตอบมานานคลี่คลายในที่สุดจนต้องทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพลางยกมือกุมใบหน้าของตัวเองอย่างอ่อนแรงเมื่อได้รู้ความจริง
เรย์จังคือหัวหน้า ไม่สิ หัวหน้าคือเรย์จังต่างหาก คนที่เราติดตามและสนับสนุนมาโดยตลอด ได้ยินเสียงหวานใสอันไพเราะ คำพูดแสนหวานที่มัดใจเขาอยู่หมัด คนที่ทำตามคำขอของคนแปลกหน้าอย่างเราด้วยความสมัครใจ เขายอมสมัครแอคลับเพื่อตั้งให้เข้ามาเชยชมร่างกายของอีกฝ่าย แม้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแต่มากิระก็ชอบเรย์จังเพราะรูปร่างของเขาคล้ายคลึงกับหัวหน้าแผนก แต่ก็...คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคนที่เจอหน้ากันทุกวัน คอยดุด่าเราให้อับอายมาโดยตลอด มองด้วยสายตาทิ่มแทงในเวลาที่ไม่พอใจ น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากที่พูดใส่เราทุกครั้ง คนที่ยืนชี้หน้าด่าเราในที่ประชุมจะเป็คนเดียวกับเรย์จังผู้สดใสคนนั้น
"เื่บ้าอะไรวะเนี่ย เหอะ!"
ตอนนี้มากิระทั้งรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจในเวลาเดียวกัน เขาพยายามเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆให้เข้าที่เข้าทางพร้อมคิดในใจว่าจะเอายังไงต่อไปดี
จะเข้าหาอีกฝ่ายแล้วบอกความจริง...
หรือจะแกล้งทำเป็ไม่รู้และคอยสนับสนุนอยู่เงียบๆ...
เพราะคนที่เขาเฝ้ามองมาโดยตลอดคือคนๆเดียวกัน
เราควร...ทำยังไงดี
.
.
.
4K
